หลังจากเค้าได้พักผ่อนมาหลายอาทิตย์ตอนนี้ร่างกายของเค้าปกติดีแล้วติดก็แค่เส้นชีพจรลมปราณที่ยังเสียหายจึงทำให้ตอนนี้เค้าต้องหาอะไรทำ เมื่อคิดได้เช่นนั้นเค้าจึงได้ไปเดินไปหาบิดาของเค้า จ้าวอู่เฉิง พร้อมถามเค้าเกี่ยวกับการเข้าสำนักที่เมืองใหญ่ จ้าวอู่เฉิงได้ยินก็ใ
พร้อมกล่าวว่าตอนนี้เ้าเส้นชีพจรลมปราณาเ็ยังไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ โซระที่ได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ ข้ารู้ว่าตัวข้าตอนนี้ยังาเ็แต่มันต้องหายดีอย่างแน่นอนแล้วอีกอย่าง
ข้ามั่นใจอย่างแน่นอนว่าพวกตะกลูเทียน ต้องอยู่เื้ัการทำร้ายข้าครั้งนี้อย่างแน่นอน จ้าวอู่เฉิงเดินมาจับไหล่ก่อนกล่าวว่า "จ้าวหยุน ลูกเห็นหน้าตาของมันหรือไม่ถ้าเห็นเราสามารถเอาผิดมันได้ทันที โซระที่ได้ยินก็ส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า ไม่เห็นมันปิดคลุมใบหน้าอย่างดีข้าไม่สามารถจำได้เลย ข้าขอโทษท่านพ่อ "ไม่เป็ไรๆ ยังความแค้นครั้งนี้ข้าจะชำระมันให้เ้าเอง
" ท่านพ่อแล้วสำนักจะเปิดสมัครอีกทีตอนไหน จ้าวอู่เฉิงเมื่อเห็นบุตรชายตัวเองถามซ้ำมันจึงตอบว่า "อีก 3 ปีข้างหน้าจึงเปิดรับสมัครอีกทีแล้วอีก 2ปี ก่อนถึงเวลาสมัครเข้าสำนักมีการประลองของตะกลูจ้าวและตะกลูเทียน เพื่อแย่งชิงเมืองศิลาม่วง ที่ข้าบอกได้มีเพียงเท่านี้
ข้ามีคำถามสุดท้ายท่านพ่อ พอจะมีดาบให้ข้าฝึกฝนหรือไม่ จ้าวอู่เฉิงได้ยินก็นึกสงสัย เ้าพึ่งจะอายุ14แล้วยังไม่เคยใช้ดาบอยู่ดีๆก็คิดดจะฝึก เ้าจะไหวแน่นะ ในฐานะข้าเป็บิดาแนะนำให้เ้าฝึกกระบี่ จะง่ายกว่า ท่านพ่อข้าไม่้าฝึกกระบี่ ข้า้าฝึกดาบยาว ท่านพอมีหรือไม่
จ้าวอู่เฉิง ที่เห็นว่าบุตรชายของมันตั้งมั่นอยากฝึกดาบจึงไม่อยากขัด พร้อมพามันไปยังคลังสมบัติตะกลูจ้าว เมื่อเดินไปถึงหน้าคลังชายชรา ที่คุ้มกันก็พยักหน้าพร้อมไขประตู เมื่อเดินเข้าไป โซระรู้สึกปราณที่อัดแน่นไปทั่วทั้งโถงคลัง พร้อมเดินตามบิดาเข้าไปในส่วนคลังอาวุธ
ในนั้นมีทั้งดาบ กระบี่ ง้าว ทวนและอาวุธหน้าตาแปลกๆอีกหลายอย่าง หลังจากเข้าเลือกอยู่นานก็เหมือนไม่สะดุดตากับดาบที่ว่าอยู่บนชั้นเลยแม้แต่นิดเดียว จนในตอนที่เค้ากำลังจะตัดใจสายตาก็ได้เหลือบไปเห็นกองดาบที่วางอยู่หลายสิบเล่มพร้อมกล่าวถามกับท่านพ่อว่า ที่อยู่ตรงมุมนั้นมันคืออาวุทอะไรหรือท่านพ่อ
จ้าวอู่เฉิงที่เห็นก็บอกว่าดาบพวกนั้นเป็ดาบที่เรายึดได้จากพวกโจรูเาเมื่อหลายปีก่อนที่มันบุกเข้ามา มีแต่ดาบระดับต่ำ เ้าจะลองไปดูก็ได้แต่ข้าไม่แนะนำ ถ้าเ้าจะเอาก็เอาบนชั้นที่เป็ระดับกลางดีกว่า
เมื่อโซระเห็นเช่นนั้นจึงเดินไปค้นดูอยู่สักพัก จนเค้าได้เห็นดาบคาตานะ ที่ด้ามดาบเป็สีดำใบดาบลายคลื่นสีเงินพร้อมกับฝักดาบสีดำผูกด้วยเชือกสีแดง เมื่อโซระที่ได้เห็นนั้นตาเป็ประกายในทันทีพร้อมบอกท่านพ่อ ว่าข้าได้ดาบแล้ว
จ้าวอู่เฉิงที่เห็นเค้าหยิบดาบระดับต่ำก็กล่าวเตือนเค้าว่า เ้าแน่ใจนะมันเป็ดาบระดับต่ำ ข้าไม่สามารถพาเ้ามาเปลี่ยนได้อีกไม่งั้นผู้าุโท่านอื่นจะไม่พอใจ
ข้าตัดสินใจแล้วท่านพ่อโปรดอภัยให้บุตรด้วย เห็นจ้าวอู่เฉิงเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ตำหนิอะไรพร้อมพาโซระเดินออกไป เมื่อเดินมาถึงที่พัก เค้าได้เห็นหญิงสาวที่เค้าเรียกว่ามารดากำลังชวชาให้จ้าวอู่เฉิง เมื่อจ้าวอู่เฉิงเห็นก็ยิ้มให้ จิ้งเอ๋อ พร้อมกล่าวว่า ภรรยาข้านี่ช่างรู้ใจข้าเป็ที่สุด พร้อมเดินไปกอดนางอย่างอบอุ่น เมื่อโซระที่เห็นก็เกิดอาการใ พร้อมทำตัวไม่ถูก
จิ้งเอ๋อที่เห็นบุตรชายทำตัวไม่ถูกก็ได้ ตีแขนจ้าวอู่เฉิงเบาๆ พร้อมกล่าว "เ้าเห็นบุตรเราไหม เค้ากำลังทำตัวไม่ถูก เมื่อจ้าวอู่เฉิงเห็นก็ หัวเราะ ฮ่า ฮ่า . . .!! ข้าลืมตัวไปหน่อยขอโทษที พร้อมปล่อยนางออกจากอ้อมกอด"
จิ้งเอ๋อที่เห็นดาบยาวในมือโซระก็แปลกใจพร้อมถามว่า ลูกหยุน นี่เ้ากำลังจะฝึกดาบงั้นรึแล้วดาบของเ้ามันบางยิ่งนัก คล้ายกระบี่อย่างมาก เ้าไปฝึกกระบี่ไม่ดีกว่ารึ
ท่านแม่ดาบที่ข้าเอามามันฝึกฝนได้อย่างแน่นอนถึงมันจะบางเท่ากับกระบี่แต่มันสามารถตัดผ่านทุกสิ่งได้เช่นกัน ข้ามั่นใจ ดาบที่ข้าถืออยู่มันเรียก ว่าดาบคาตานะ เมื่อบิดาและมารดามันได้ยินก็กล่าวขึ้นมาพร้อมกันว่า คา. . คา ไรนะ !!
เมื่อโซระเห็นว่าบิดามารดาของเค้าไม่รู้จัก ก็ทำให้เค้าเกาหัวอยู่สักพัก ไม่รู็จะอธิบายยังไง เมื่อจ้าวอู่เฉิงเห็นว่า โซระไม่ตอบก็กล่าวว่า ช่างมันเถอะถ้าเ้าคิดว่ามันฝึกได้ก็จนมั่นฝึกเข้าไว้ โซระก็ได้พยักพร้อมขอตัวไปฝึกในป่า เมื่อเค้ามาถึงป่าภายในตะกลูจ้าว ก็เริ่มฝึกโดยทันที หลังจากที่เข้าได้จับดาบคาตานะพร้อมมองไปที่ดาบอย่างพินิจ พร้อมปอกดาบที่เขียนว่า ตัดนภา ตามที่เค้าเข้าใจดาบที่มีชื่อนั้นอย่างต่ำก็ต้องขั้น ปฐี แล้วทำไหมบิดาเค้าถึงไม่รู้ หลังจากที่คิดอยู่สักพัก
ก็เหมือนไม่ได้คำตอบ จึงลงไปนั่งชันเข่า พร้อมก้มตัวจับดาบไว้ทีเอว พร้อมสูดหายใจลึกอยู่เสี้ยววิ พร้อมเอ่ยในใจว่า
"ตัดนภา" ตัวเค้าก็ได้พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงพร้อมดาบที่ตวัดออกไปแทบจะพร้อมกัน ต้นไม้ที่อยู่หน้าเค้าหลายต้นเริ่มล้มลงอย่างเสียงดัง โซระที่ได้สติก็รู้สึกตกตะลึงทันที นี้ข้าทำอะไรลงเค้าได้แต่หันกลับไปมองพร้อมกับเห็นต้นไม้หลายต้นที่โดนตัดได้อย่างเรียบเนียนโดยที่ใบดาบไม่มีความเสียหายใดๆเลยแม้เพียงน้อยนิด
แต่หลังจากเค้าคิดอยู่สักพัก อาการปวดกล้ามเนื้อก็เกิดขึ้นทันทีพร้อมเสียงร้องดังลั่นแล้วเป็ลมล้มไป เมื่อเค้าได้สติอีกทีก็พบตัวเค้าที่นอนอยู่บนเตียงพร้อม ท่านหมอที่กำลังตรวจอาการอยู่ พร้อมหันไปบอกกล่าวกับคู่สามีภรรยา ว่าบุตรชายของเค้าใช้กล้ามเนื้อเยอะเกินไป เนื่องจากการฝึกหนักและร่างกายยังอาจไม่หายขาด พักสัก3-4วันน่าจะหายดี พร้อมกับท่านหมอได้จัดเตรียมโอสถ บำรุงไว้ให้ พร้อมขอตัวออกไป
เมื่อท่านหมอออกไปจิ้งเอ๋อและจ้าวอู่เฉิงก็เดินมาหา โซระพร้อมกล่าวว่า เ้าไปฝึกอีท่าไหนร่างกายถึงรับภาระหนักขนาดนี้รู้ไหมถ้าเ้าเป็อะไรไป บิดาจะมีหน้าพูดกับมารดาเ้าได้ยังไง พร้อมหันหน้าไปมองจิ้งเอ๋อที่มีคราบน้ำตา เมื่อโซระเห็นเช่นนั้น ก็ได้กล่าวว่า ข้าขอโทษท่านแม่ ท่านพ่อ หลังจากพูดคุยกันต่ออยู่สักพัก จิ้งเอ๋อก็ได้ออกไป
เหลือเพียงแค่จ้าวอู่เฉิงกับโซระ เท่านั้น พร้อมกันนั้นจ้าวอู่เฉิงก็ถามกับโซระ ว่าลูกพ่อเ้าตัดต้นไม้พวกนั้นด้วยตัวเ้าเองใช่หรือไม่ เมื่อโซระได้ยินก็ทำหน้ากระอักกระอ่วน เมื่อจ้าวอู่เฉิงเห็นเช่นนั้น มันก็ไม่พูดอะไรพร้อม บอกทิ้งท้ายว่าให้ตั้งใจฝึก
ระหว่างที่เค้านอนอยู่บนเตียงโซระก็ได้ คิดในใจว่าทักษะที่เค้าใช่เมื่อคู่นั้นมันผสานเข้ากับวิชาดาบอิไอของเค้าได้อย่างหมดจดแถมยังแสดงพลังที่น่าตกตะลึงอย่างมากอีกด้วย ถ้าเค้าสามารถฝึกยุทธ์ได้เมื่อไหร่ รวมถึงฝึกฝนร่างกายได้อย่างยอดเยี่ยมมันคงเป็ทักษะที่โดดเดินอย่างมากแน่นอน พร้อมกับหลับไป. . .
530
