18 ในขณะที่หมางกั่วเข้าใกล้ ดาบในมือของฉีไป๋ ถูกเคลือบไว้ด้วยแล้วฟันไปที่หมางกั่ว หมางกั่วที่ไม่ทันระวังตัวเอาแขนซ้ายมารับทำให้ถูกตัดขาดในทันที
ฮ้ากก! หมางกั่ว ร้องออกมาด้วยความเ็ป เืสีแดงพุ่งกระฉูด เ้ารู้ได้อย่างไร! หมางกั่วะโถามฉีไป๋
ฮะฮ่าา! “ตอนแรกข้าแค่ไม่แน่ใจว่าทำไมต้องอยากเข้ามาในป่าระดับเซียนเทียน แต่ตอนที่เ้ากระทืบเท้าเพื่อดึงความสนใจของหมีอสูร ข้าก็แน่ใจว่าเ้า้าที่จะให้มันมาต่อสู้กับข้า ข้าจึงไม่ได้ใช้ปราณไปทั้งหมดเพื่อเหลือไว้จัดการกับเ้าฮะฮ่าา”
ทันใดนั้น มีร่างร่างนึงก็พุ่งเข้ามาโจมตีฉีไป๋ ฉีไป๋ได้เอาดาบรับการโจมตีไว้ได้ เขาหันไปปรากฏเป็ผู้คุ้มกันของหมางกั่ว
โอ๊ะ! “สุนัขตระกูลเ้านี้ช่างเป็ห่วงเ้านายจริงๆ” ยังไม่ทันที่ฉีไป๋พูดจบผู้คุ้มกันของ หมางกั่วก็พุงเข้ามาฟันอีกครั้ง ฉีไป๋หลบได้อย่างสบาย
ความเร็วระดับลมปราณกับเทียนเซียนนั้นต่างกันมาก ผู้คุ้มกันโจมตีไปอีกกว่าสิบครั้ง ในจังหวะที่ผู้คุ้มกันเข้าโจมตี ฉีไป๋ก็ปัดดาบของผู้คุ้มกัน ทำให้เขาเสียหลัก ฉีไป๋ใช้โอกาสนั้นใช้ดาบปราณฟันเข้าไปที่คอ หัวของมันหลุดกระเด็นไปทางหมางกั่ว หมางกั่วที่ยืนคุมแขนอยู่ตอนนี้เขาเสียเืมากหน้าเริ่มซีด
เขาเห็นหัวของผู้คุ้มกันผงะไปครู่นึง
ในใจเขาไม่คิดว่าฉีไป๋จะรู้ทันแผนการนี้และยังเหลือพลังปราณไว้เพื่อรับมือกับเขาอีกด้วย
ฉีไป๋ที่จัดการกับผู้คุ้มกันเสร็จเดินเขาเดินตรงมายังหมางกั่ว หมางกั่วที่เห็นฉีไป๋ เดินมาเขากำดาบแน่นเขาฟันออกไป ฉีไป๋โยกหลบอย่างง่ายดาย
จากนั้นหมางกั่วก็รัวฟันฉีไป๋แค่ถอยหลังโยกหลบ หมางกั่วตอนนี้ที่เสียเืมากเขาหน้าซีดเผือกและการฟันช้าลง
ฉีไป๋เห็นเช่นนั้นรอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าเขา ฉีไป๋เลิกหลบ และฟันไปที่ไปที่หมางกั่ว เขาเอาดาบรับ ด้วยความแรงที่ฉีไป๋ฟันและเขากำลังาเ็
เมื่อดาบปะทะกันทำให้ดาบของเขาหลุดมือ จากนั้นฉีไป๋ก็เตะตัดขา ทำให้หมางกั่วทรุดคุกเขาลงต่อหน้าฉีไป๋ “ฮะฮ่าา ศิษย์น้องเ้าไม่น่าทรยศข้าเลยเ้าคิดจริงๆหรือว่าแผนการแค่นี้จะทำอะไรข้าได้” หมางกั่วไม่ได้ตอบอะไร เค้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ
จากนั้นฉีไป๋ก็โน้มตัวไปใกล้หูของหมางกั่วแล้วกระซิบว่า “แม่นางเยว่ข้าจะเล่นกับนางให้หนำใจไปเลย ฮะฮ่าา” หมางกั่วดวงตาเบิกกว้าง
ฮ้ากกก! คำรามออกมาด้วยความโกรธ ฉีไป๋ที่เห็นเช่นนั้นเขายิ้มอย่างสะใจออกมา แล้วพูดว่า ไว้เจอกันที่ปรโลกนะศิษย์น้อง” เขาเงื้อดาบจะสะบั้นหัวของหมางกั่ว
ฉึก! ดาบทะลุหน้าอกของฉีไป๋ เขากระฮักเืออกจากปาก แล้วหันไปดู
เ้า! “ เด็กเก็บสมุนไพร เป็ไปได้อย่างไร ทำไมก่อนหน้านี้ข้าถึงััตัวตนเ้าไม่ได้ “
ฉินโม่ได้ยินเช่นนั้นแต่เขาไม่ได้พูดอะไร เขาบิดดาบที่แทงทะลุอกของฉีไป๋ ฉีไป๋กระฮักเืออกมาเป็สีดำ แล้วเขาก็ล้มลงไปแล้วชักกระตุกสองสามทีแล้วก็นิ่งไป ฉินโม่ตรวจสอบอีกครั้ง ว่าตายแล้ว เขาแทงเข้าที่หัวใจ อีกสองครั้งเพื่อความแน่ใจแล้ว
ก่อนหน้านี้ ฉินโม่ได้ใช้ก้าวย่างไร้ตัวตนทำให้ฉีไป๋ไม่ได้ทันสังเกตุเขา เขาก็มาอยู่หลังฉีไป๋ และโจมตีโดยไม่ทันตั้ตั้งตัว เป็วิชาเหมาะกับการลอบสังหารจริงๆ
หลังจากนั้นเขาเดินไปหาหมางกั่ว
หมางกั่วที่เห็นฉินโม่เดินมาใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มแล้วพูดว่า “ดีมากฉินโม่ เ้ารีบมาช่วยข้า กลับไปเมืองชิงข้าจะตอบแทนเ้าอย่างงาม” ฉินโม่มิได้ตอบอะไร เมื่อเขาเดินถึงหมางกั่ว เขาเอาดาบประทับลงบนบ่าของหมางกั่ว
ตอนนี้หมางกั่วสีหน้าของเขาใมากแล้วเอ่ยถามไป “นี่มันหมายความว่าอย่างไร ไม่ใช่ว่าเราตกลงผลประโยชน์กันแล้วหรือ” ฉินโม่ที่ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าของเขาได้ยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วกล่าวว่า “ ตกลงผลประโยชน์รึ้ ไม่เลยคุณชาย ทั้งหมดนี้มันเป็แผนของข้าอยู่แล้ว เดิมทีข้ามีแผนจัดการเ้าั้แ่แรกอยู่แล้ว แต่ข้าไม่คาดคิดว่าจะมีระดับเซียนเทียนเดินทางมาด้วย ข้าจึงต้องเปลี่ยนแผนให้คุณหนูเยว่ ไปแสร้งทำเป็ชอบฉีไป๋เพื่อที่จะได้ปั่นหัวพวกเ้ากัดกันเองก่อน แล้วข้าค่อยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ฮะฺฮ่าา”
หมางกั่วได้ยินเช่นนั้นเส้นเืบนใบหน้า ปูดโปนด้วยควาโกรธ
จากนั้นฉินโมได้กล่าวต่อ”หลังจากที่ข้าส่งท่านไปแล้วคิวต่อไปคือทั้งตระกูลหมาง ฮะฮ่า”
ฮ้ากกก ! หมางกั่วคำรามด้วยความโกรธ
ฉึบ! ยังไม่ทันสิ้นเสียงของมากกั่ว ฉินโม่ก็ฟันสะบั้นหัวของหมางกั่วกลิ้งลงพื้น
จากนั้นเขาก็เดินไปหาเยว่ชิงเอ๋อ แล้วกล่าวว่า “ พวกเรารีบออกจากที่นี่เถอะ” เยว่ชิงเอ๋อพยักหน้าอย่างเข้าใจ พวกเขารีบพากันออกจากกันจากป่าระดับเซียนเทียน ในจังหวะที่พวกเขาหัวหลัง
โฮ้กกก! เสียงคำรามดังมาด้านหลังของพวกเขา ปรากฏเป็หมีอสูรอีกตัว