สองวันผ่านไป
หลังจากผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาด้วยกันตอนนี้ซีห่าวกับขบวนรถสินค้าได้เเยกทางกันที่เมืองอู๋โจว พ่อค้ารู้สึกขอบคุณซีห่าวอย่างมากจึงได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้เเก่เด็กหนุ่ม ทางด้านหัวหน้าผู้คุ้มกันได้มอบยันต์บินไว้ให้เข้าไว้พกติดตัวจำนวนหนึ่ง ยันต์อาคมสามารถใช้ได้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น อำลากันเสร็จสิ้นต่างคนต่างไป
เมืองอู่โจวตั้งอยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง อู่โจวเป็เมืองใหญ่เเละเป็เมืองเเห่งการค้าของจักรวรรดิมีประชากรอาศัยอยู่ราวสิบหมื่นกว่าคน ทางสายหลักทุกเส้นต้องผ่านเมืองนี้เสียก่อนเพื่อสะดวกต่อการกระจายสินค้า อู่โจวเป็เมืองที่เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง ซีห่าวที่พึ่งเดินเข้าเมืองมาจากทางหน้าประตูเมืองก็รู้สึกตะลี่งกับความโออ้าของเมือง เดินไปตามทางก็เจอ ร้านรวงตั้งอยู่เต็มทางเท้าไปหมด ผู้คนคับคั่ง มีหลากหลายชนเผ่าเเละหลากหลายวัฒนธรรมอยู่ที่นี้ สิ่งของหรืออาหารที่เดิมทีไม่เคยพบเจอก็จะได้พบเจอ อาคารบ้านช่องต่างสร้างกันอย่างสวยหรูหราสะดุดตา เเม้กระทั่งที่ดูดทรัพย์อย่างบ่อนพนันยังเปิดให้เล่นอย่างเสรี ท่ามกลางบรรยากาศที่คึกคักเด็กหนุ่มซื้อถังหู่ลู่มากินหนึ่งไม้ พร้อมกับเดินชมบรรยากาศของเมือง พร้อมกับหาโรงเตี้ยมสักที่เพื่อเข้าพัก เดินชมเมืองมาค่อนวันตอนนี้ท้องเริ่มหิว ต้องประหยัดเงินเพื่อไว้ใช้เดินทางจึงเเวะหาอะไรกินที่ร้านรวงข้างทาง "ร้านบะหมี่ข้างทางนี้ไม่เลว ราคาน่าจะไม่เเพง" เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในร้านบะหมี่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ เ้าของร้านก็เดินมาต้อนรับพร่อมเอ่ยถามว่า้าสั่งอะไร เด็กหนุ่มก็สั่งบะหมี่ไปหนึ่งชาม รอไม่ถึงชั่วเวลาจิบชาบะหมี่ก็ถูกทำเสร็จเเละถูกนำมาวางให้ที่โต้ะ เมื่ออาหารมาถึงที่เด็กหนุ่มก็ไม่รอช้ารีบจัดการกับบะหมี่ในชามเบื้องหน้า กินจนอิ่มหนำ่ก็ควักเงินจ่าย เนื่องจากเมืองมีเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูค่าครองชีพจึงถูก ข้าวของทุกอย่างในเมืองจึงถูกลงด้วย บะหมี่ถ้วยนี้ไม่เเพงเพียงเเค่สามเหวินเท่านั้นนับว่าเป็ราคาที่น่าคบหา ท้องอิ่มจึงมีเเรงเด็กหนุ่มลุกขึ้นเดินออกจากร้าน
ภายในเมืองที่ผู้คนพลุ่งพล่านร้านนำ้ชาเก่าๆเเห่งหนึ่งท้ายเมืองที่ปกติไม่คอยมีผู้คน ซึ่งบัดนี้มีผู้คนคับคั่งสาเหตุอาจมาจากเเห่กันมาชมดูคนผู้หนึ่งที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ภายในร้าน
คนผู้นี้สวมอาภรณ์สีขาว รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้ารูปเเตง คิ้วเข้มดั่งภาพวาด มีดวงตาที่เฉี่ยวคม ผิวพรรณขาวดุจหยก งดงามไม่สามัญ ข้างกายวางกระบี่ไว้หนึ่งเล่ม ดูจากการเเต่งกายน่าจะเป็บุรุษ คนงามผู้นี้สีหน้าเรียบเฉยไม่สนใจกลุ่มคนที่กำลังทอดสายตามองมาที่ตัวเขา เพียงเเต่ดื่มชาอย่างสงบนิ่ง เหล่าคนที่มาชมดูต่างพากันหลงไหลในใบหน้างดงามนั้นเเต่เหล่าบุรุษที่มาชมดูต่างพากันเศร้าใจว่าทำไมคนงามเช่นนี้ทำไมถึงเป็บุรุษกันเล่าหากเป็อิสตรีความงามเช่นนี้อาจจะถึงขั้นล่มเมืองได้เลย
เดินหาโรงเตี๊ยมมาก็จะครบวันเเล้วยังหาที่พักไม่ได้ ซีห่าวถอดถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เพราะไม่คิดว่าเมืองใหญ่เช่นนี้โรงเตี๊ยมจะเต็มไปหมดทุกที เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามฟ้าก็จะมืด สงสัยคืนนี้ไม่พ้นต้องนอนข้างถนนอีกกระมั้ง
ไม่ทันไรตะวันก็ตกดินฟ้าเริ่มมืด เหล่าพ่อค้าเเม่ค้าร้านรวงต่างพากันเก็บร้านของตน เพียงเเค่พริบตาถนนที่ผู้คนเดินคับคั่งใน่กลางวัน กลับเงียบสงัดคนไม่เห็นเเม่เเต่เงาคนในยามค่ำคืน เด็กหนุ่มหาโรงเตี๊ยมพักไม่ได้จึงเดินหาศาลาริมทางเพื่อพักพิงโชคดีเจอศาลาริมนำ้อยู่ที่หนึ่งค่อนข้างเหมาะสม ยังน้อยก็ยังดีกว่านอนข้างถนน บรรยากาศยามค่ำคืน เงียบสงัด มีเพียงลมหนาวเย็นพัดโชหวิวๆ ทนนอนหนาวเพียงไม่กี่ชั่วยาม เด็กหนุ่มข่มตานอนหลับไปได้ไม่เพียงกี่ชั่วยามก็ต้องเบิกตากว้างลุกพร่วดขึ้นมา มารดาเ้าเถอะดันมาปวดท้องหนักอะไรตอนนี้ เด็กหนุ่มกุมท้องเดินย่อตัวหัวซ้ายหันขวา เพื่อมองหาที่ทางเพื่อปลดทุกข์ มองไปทางใดก็มีเเต่ที่ทางถนนไม่เหมาะอย่างยิ่ง จึงหันกลับมาเห็นพุ่มไม้ห่างถัดจากศาลานั้นไปราวยี่สิบก้าว ทำเลที่ทางช่างเหมาะสมนัก เด็กหนุ่มไม่รอช้าตรงดิ่งเข้าพุ่มไม้ ปลดกางเกงออกรีบปลดทุกข์ในกายออก เมื่อทุกข์นั้นออกจากร่างช่างสุขกายสุขใจยิ่งนัก เด็กหนุ่มเหมอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อชมมองดาวในขณะปลดทุกข์ เเสงไฟในเมืองสว่างไสว ทำให้เห็นเเสงของดาวไม่คอยชัดเจนนัก กวาดสายตาไปจนทั่วท้องฟ้าที่ไม่อาจมองได้จนหมดทอกสายตายาวไปบนกำแพงเมือง เด็กหนุ่มเหมือนเห็นการเคลื่อนไหวหลายสายกำลังไล่ล่ากันอยู่บนกำเเพงเมือง เด็กหนุ่มเห็นเช่นนั้นจึงเพ่งจิตมองไป เห็นบุคคลหลายคนในอาภรณ์สีดำปกปิดใบหน้ากำลังไล่ล่าบุคคลในอาภรณ์ขาว ที่มีใบหน้างดงามนั้น เด็กหนุ่มเห็นความงามบนใบหน้านั้นถึงกับตะลึงไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น ชีวิตนี้เกิดมาไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอสาวงามตอนที่อยู่เมืองเฉินโจวเขาก็เคยเห็นพวกพี่สาวจากหอโคมเขียวที่งดงามมานักต่อนักเเต่ บุคคลเบื้องหน้านั้นต่างออกไปราวกับพอจ้องนานไปดั่งถูกต้องมนต์สะกด
ชายร่างกำยำหลายคนในชุดพรางสีดำในยามคำ่คืน ดูจากการเคลื่อนไหวเเล้วน่าจะเป็ผู้บ่มเพาะพลัง กำลังไล่ตามคนในชุดอาภรณ์ขาว
"ส่งของทั้งหมดในตัวเ้าออกมา" ชายกำยำในชุดดำคนหนึ่ง เอ่ยวาจาออกมาพร้อมกับชี้ไปยังคนในชุดอาภรณ์ขาว ดูจากรูปการณ์สองคนนี้คงเป็ผู้บ่มเพาะพลังที่เร้นกายในเมืองเเห่งนี้คอยดักปล้นชิงผู้บ่มเพาะพลังพเนจรที่เข้ามาในเขตของเมือง คนงามในชุดอาภรณ์ขาวสีหน้าเรียบเฉยราวไร้อารมณ์ หันหน้ากลับมาเอ่ยหนึ่งวาจา "ไสหัวไป" เเม้ได้ยินวาจาเช่นนั้นเเต่ไหนเลยพวกมันจะฟัง มีเหยื่อหลุดมาถึงปากเเล้วไหนเลยจะยอมหยุด พวกมันชักดาบบ้างชักกระบี่ เดินลมปราณพร้อมออกกระบวนท่าเข้าจู่โจม พวกมันหลายคนรุกโจมตีเข้าใส่พร้อมกัน คนงานในชุดอาภรณ์ขาวไม่ตื่นตะหนก เพียงเเค่ก้าว เอียงหลบ ท่าร่างปราดเปรียวดุจภูติพราย สามารถหลบการโจมตีของพวกมันได้หมด เเต่พวกมันก็ยังไม่ยอมหยุดยังพลัดกันเข้ามารุกโจมตีต่อหมายจะปลิดชีวิตของเขา
การต่อสู้อันดุเดือดได้ประจักษ์ขึ้นเบื้องหน้าไหนเลยซีห่าวจะยอมพลาดโอกาส หลังเสร็จกิจ ก็รีบเดินพลังวิ่งกรูไต่กำเเพงเมืองขึ้นมาเเอบชมการต่อสู้อยู่รอบนอก
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถทำอะไรคนในชุดสีขาวได้พวกมันจึงเปลี่ยนกระบวน หยิบยันต์ออกมาคนละใบหมายที่จะวางค่ายกลเพื่อตรึงร่างของเขาเอาไว้ กระจายคนเเยกออกเป็หกทิศทาง พวกมันประสานมือร่ายคาถาพร้อมกับเเปะยันต์ลงพื้นเปิดใช้ ค่ายกลดาวหกเเฉก วิชาค่ายกลระดับทอง ถูกเปิดใช้งานโซ่ตรวนปรากฏออกมาจากยันต์พุ่งตรงไปยังคนชุดขาว พันธนาการร่างของเขาเอาไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีซีห่าวที่กำลังเเอบชมมองการต่อสู้อยู่ก็พลั่นคิดขึ้น ว่าควรทำเช่นไรดี หากเข้าไปช่วยตนเองก็จะพาลซวยไปด้วยเเต่ถ้าไม่ช่วยจะทนเห็นคนงามถูกฆ่าตายตรงหน้าได้งั้นเหรอ เเน่นอนว่าคนจิตใจโลเลเเบบเขามักเลือกอย่างหลัง เเต่จะบุกเข้าไปตรงๆมีเเต่จะตายเปล่าสู้รอคอยโอกาสเหมาะเเล้วคอยจู่โจม เดิมทีลำพังเเค่พวกมันไม่กี่คนคนชุดขาวเขาสามารถกำจัดลงได้ไม่ยากเเต่คาดไม่ถึงพวกมันจะมีวิชาค่ายกลด้วยสร้างความลำบากให้ไม่น้อย คนชุดขาวเดินพลังลมปราณเพื่อต้านทานค่ายกล พวกมันรับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้านั้นมีลำดับขั้นพลังมากกว่าตนเองจึงะโบอกเเก่หัวหน้าของพวกมันให้ลงมือ “พี่ใหญ่ลงมือ!!!” ทันทีที่สิ้นวาจาของเหล่าพี่น้อง คนที่พวกมันเรียกขานว่าพี่ใหญ่กูรวบรวมพลังลมปราณลงสู่ฝ่ามือผสมพลังธาตุไฟลงไปหมายจะปลิดชีพในหนึ่งฝ่ามือ มันะโพุ่งทะหลาตรงมาพร้อมกับฝ่ามือที่อาบปราณอัคคี คนชุดขาวเห็นท่าทีว่าสถานการณ์เริ่มจะเเย่จึงหมายที่จะชักกระบี่ออกจากฝัก ทันใดนั้นเองเงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งตรงมาจากด้านหลังของพี่ใหญ่
“ส้วบ” เสียงดาบเเทงผ่านทะลุร่างของมัน เหล่าพี่น้องของมันเห็นเช่นนั้นจึงะโออกมาพร้อมกัน “พี่ใหญ่” ที่เเท้คนลงมือปลิดชีพพี่ใหญ่ก็คือซีห่าวที่รอโอกาสจู่โจม เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกหนึ่งพร้อมกับเอ่ยในใจ ว่าเกือบไม่ทันการเสียเเล้ว เหล่าพี่น้องของมันที่ตอนนี้ตาเเดงกลำ่จ้องมองมาที่เด็กหนุ่มหมายจะล้างเเค้น เเต่ถ้าพวกมันคนใดคนหนึ่งขยับค่ายกลก็จะพังทลายลง ไม่ทันไรคนชุดขวาก็เปล่งพลังชักกระบี่ออกสะบั้นหนึ่งคร่าโว่ตรวนก็ขาดสะบั้นเห็นได้ชีดว่าพลังเหนือชั้นกว่า ทันทีที่หลุดออกจากโว่ตรวนก็เดินพลังลมปราณออกกระบวนท่าฆ่าคนไม่ถึงสิบกระบวนท่าก็ฆ่าพวกมันหกคนจนตายคาที พริบตาที่ออกกระบี่รวดเร็ว ฉับไวขนาดพวกมันยังไม่รู้ตัวด้วยซำ้ว่าถูกฆ่าเสียเเล้ว เด็กหนุ่มเห็นการออกกระบี่ก็ยกนิ้วโป้งยกยอส่งเสริมว่า เยี่ยมยอด เพียงเเต่คนงามในชุดขวาไม่ปริปากพูดอะไรยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก็ชักกระบี่กลับเข้าฝัก เห็นเด็กหนุ่มที่พุ่งทะยานเข้ามาช่วยตนยืนอยู่เื้ัจึงหันไปเอ่ยหนึ่งวาจา “คนพวกนี้ยกให้เ้า บุญคุณนี้ถือว่าหายกัน”
ซีห่าวยังไม่ทันได้ปริปากพูดอันใด คนงามในชุดขาวก็ทะยานร่างออกไปหายวับไปกับเมฆที่ลอยมาบัดบังเเสงของเเสงจันทร์กระจ่าง เด็กหนุ่มยืนเงียบงัน เกาหัวอยู่ท่ามกลางกองศพพร้อมกับเอ่ยหนึ่งวาจา
“มิใช่โยนภาระให้ข้าหรอกหรือ”
861
