[วายุพาร์ท]
หลังจากผมกับเควินทานไอศครีมกันเสร็จแล้ว เควินก็พาผมเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ด้านหน้าสวนสัตว์และเควินก็เปิดประตูให้ผม คาดเข็มขัดนิรภัยให้ผมเหมือนตอนมา แล้วเขาก็จูบผมอีกครั้งเบาๆ พอหลอกให้อยากเหมือนเดิม ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ถอนจูบออกไปแล้วเควินก็เอาแขนของเขาคร่อมเบาะรถที่ผมนั่งเอาไว้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้ ๆผมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แล้วเควินก็ถามผมเบา ๆ ว่า
"หวานไหม?"
"อะไรหวานเหรอครับ?"
"จูบของผมหวานเหมือนไอศครีมไหม?"
"ครับ...หวานกว่าครับ"
"หึ!!! แล้วชอบไหม?"
"ชอบครับ"
"แล้ว...ระหว่างไอศครีมกับจูบชอบอะไรมากกว่ากัน?"
"ชอบคนจูบมากกว่าอะไรทั้งนั้นครับ"
"หึ!!! แค่ชอบ...แค่นั้นเองเหรอ?"
"คือ...วายุ...ไม่ได้แค่ชอบหรอก แต่ว่า...วายุรักคุณไปแล้วครับ"
"หึ!!! แล้วรักผมมากหรือเปล่า?"
"ครับ...รักมากครับ"
"แล้ว...มากของวายุ มันมากแค่ไหนล่ะ?"
"มากเท่าที่คน ๆ หนึ่งจะรักคน ๆ หนึ่งได้ครับมากถึงขนาดว่า...วายุคงขาดคุณไม่ได้อีกแล้วครับ"
"หึ!!! ขอบคุณนะครับ...ที่รักผมมาก ถ้างั้นเรากลับบ้านกันเถอะ?"
"ครับ...จุ๊บ"
เควินขับรถพาผมออกจากสวนสัตว์แล้วก็กลับบ้านเลยโดยไม่ได้แวะที่ไหนต่ออีกเลย เพราะเควินบอกว่าเย็นนี้เควินมีธุระข้างนอกด้วย เขาก็เลยพาผมกลับบ้านเลย และระหว่างขับรถกลับบ้านเควินก็เปิดเพลงในรถเบา ๆ และถามผมว่า
"วายุ...วันนี้คุณสนุกหรือเปล่าครับ?"
"ครับ... สนุกมาก ๆ เลยครับ"
"ดีแล้วล่ะ...ผมได้ยินวายุบอกว่าสนุก ผมก็ดีใจแล้วล่ะเพราะหลังจากนี้ไป...วายุอาจจะไม่สนุกอีกเลยก็ได้"
"อะไรนะครับ? คุณหมายความว่ายังไงครับ...ที่บอกว่าอาจจะไม่สนุกอีกเลย"
"อ้อ...ผมหมายถึงว่า...หลังจากวันนี้ไปผมอาจจะไม่ค่อยมีเวลาพาวายุออกมาเที่ยวแบบนี้บ่อย ๆ เหมือนวันนี้อีกแล้วเพราะผมงานเยอะ"
"ครับ...ไม่เป็ไรครับ วายุรอได้ครับ"
"หึ!!!! รอได้ก็ดี"
"อะไรนะครับ"?
"เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก"
หลังจากผมกับเควินคุยกันเสร็จเควินก็พาผมขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยความเร็วสูงจนผมรู้สึกกลัวผมไม่รู้ว่าเขาเป็อะไร ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้เขายังอารมณ์ดีอยู่เลยและคำพูดที่เขาคุยกับผมก็ยังฟังดูแปลก ๆ อีกด้วย และมีหลายประโยคที่ผมไม่เข้าใจว่าเขา้าจะพูดอะไรกันแน่และด้วยความเร็วสูงที่เควินขับก็ทำให้ตอนนี้เราก็มาถึงหน้าบ้านแล้ว เควินจอดรถและดับเครื่องยนต์แล้วเควินก็หันมาบอกผมว่า
"วายุ...? คุณขึ้นห้องไปอาบน้ำรอผมบนห้องเลยนะพอดีวันนี้ผมมีแขกน่ะ...ผมคงต้องต้อนรับแขกก่อน แล้วผมจะรีบตามขึ้นไปนะ?"
"ครับ"
เควินคุยกับผมแค่นี้แล้วเควินก็เปิดประตูรถลงจากรถเดินเข้าบ้านไป โดยไม่รอผมเลย ผมรู้สึกแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเควินมากแต่ผมก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าไหร่ เพราะผมคิดว่าเควินกำลังมีแขกเขาเลยอาจจะรีบเพราะไม่อยากให้แขกต้องรอนาน
ผมรีบจัดการตัวเอง แล้วผมก็รีบลงจากรถและเดินตามเควินเข้าไปในบ้าน ผมคิดว่าผมจะเลยขึ้นห้องไปอาบน้ำรอเควินเลยเพราะวันนี้ผมก็เหนื่อยมากเหมือนกัน แต่พอผมเดินผ่านห้องรับแขกผมก็เห็นเควินนั่งกอดจูบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขกโดยที่ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่บนตักของเควินเธอใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเหมือนกับเตรียมตัวมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
เควินกอดจูบลูบไล้ผู้หญิงคนนั้นโดยไม่สนใจสายตาของใครเลยแต่เควินหันมามองผมเล็กน้อย แล้วเขาก็ส่งยิ้มให้ผมนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะหันกลับไปจูบกับผู้หญิงคนนั้นต่อโดยไม่สนใจเลยว่า...ผมจะรู้สึกยังไงหรือผมจะเสียใจมากแค่ไหนทั้ง ๆ ที่วันนี้ ผมเพิ่งจะบอกเขาไปว่า...ผมรักเขามาก ผมคงขาดเขาไม่ได้อีกแล้วเขาก็รู้และไม่ได้ว่าอะไรผม เขาดูเหมือนยินดีด้วยซ้ำ
แต่สิ่งที่เควินกำลังทำอยู่ตอนนี้มันเหมือนกับว่า...เขากำลังฆ่าผมให้ตายอย่างช้าๆ เพราะผมรู้สึกเหมือนกับว่า...ผมไม่มีแรงจะเดินต่อไปอีกแล้วแต่ผมก็ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา แล้วพาตัวเองเดินขึ้นบันไดไปจนถึงห้องนอนที่ผมกับเควินเคยนอนด้วยกันทุกคืน
เมื่อเข้ามาถึงภายในห้อง ผมตั้งใจว่า...ผมจะเดินไปนั่งบนเตียงเพื่อปลอบใจตัวเองแต่ผมก็เดินไปไม่ถึงเตียงเลย เพราะผมไม่มีแรงที่จะเดินอีกแล้วผมจึงทรุดตัวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เตียงนอนผมไม่รู้ว่าทำไมเควินถึงได้ใจร้ายกับผมขนาดนี้เขาทำร้ายจิตใจของผมด้วยการกอดจูบกับคนอื่นเหมือนกับว่าเขาจงใจที่จะทำแบบนั้นต่อหน้าผม
ผมร้องไห้จนผมปวดหัวแต่ผมก็พยายามพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำเพราะผมคิดว่าบางทีถ้าผมอาบน้ำมันอาจจะทำให้ความเ็ปนี้หายไปบ้างก็ได้
ผมใช้เวลาอาบน้ำอยู่นานเป็ชั่วโมงเพราะผม้าปล่อยน้ำตาของผมให้ไหลรวมกับสายน้ำออกไป ผมอยากให้มันไหลออกมาให้หมดผมไม่อยากจะร้องไห้เลย แต่น้ำตามันดันทำหน้าที่ของมันเอง ผมจึงไม่อาจจะห้ามมันได้
พอผมร้องไห้จนพอแล้ว ผมก็รีบเดินออกมาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดลำลองเพราะผมตั้งใจว่าจะลงไปดูเ้าโอโม่มันสักหน่อยเผื่อเ้าโอโม่มันอาจจะช่วยให้ผมลืมความเ็ปลงได้บ้างแต่พอผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จผมก็ได้ยินเสียงเตียงนอนดังออกมาเป็จังหวะเหมือนกับมีใครกำลังมาทำอะไรกันอยู่ในห้อง
ผมจึงเดินออกจากห้องแต่งตัวไปเพื่อจะไปดูว่ามันคือเสียงอะไรแต่สิ่งที่ผมเห็นบนเตียงนอนคือ...เควินกำลังเริงรักอยู่กับคุณเอมมี่เพื่อนเก่าของเขาผมยืนดูภาพบาดตาบาดใจอยู่นานจนผมรู้สึกชาไปทั้งตัวจนผมไม่อาจจะทนดูได้อีกต่อไปแล้ว ผมจึงหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องไปแต่คุณเอมมี่ก็หันมาถามผมเสียงสั่นว่า
"วา...ยุ สะ...สบาย...ดีไหม...เควิน...เบา ๆ ค่ะ อืม...เควินวายุ...ไม่เจอ...กันนานเลยนะ...เควิน เอมมี่ไม่ไหวแล้วค่ะ...เควิน"
ผมหยุดฟังคำถามของคุณเอมมี่จนจบ แล้วผมก็รีบผลักประตูวิ่งออกจากห้องไปจนไปถึงห้องโถงแต่ตอนนี้ผมไม่ได้ร้องไห้อีกแล้ว เพราะน้ำตาของผมมันตกในไปหมดแล้ว
ผมตั้งใจจะออกไปหาเ้าโอโม่แต่แม่นมของเควินก็ถือโทรศัพท์เดินเข้ามาหาผม แล้วก็ยื่นโทรศัพท์ให้ผม และบอกผมว่า
"คุณวายุ...คุณรามโทรมาจากอิตาลีค่ะคุณรามอยากคุยสายกับคุณวายุค่ะ"
ผมรีบรับโทรศัพท์จากมือของแม่นมมาและกล่าวขอบคุณแล้วผมก็ถือโทรศัพท์เดินไปที่ห้องรับแขกและผมก็พยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้ปกติที่สุดแล้วคุยกับพี่รามผ่านทางโทรศัพท์ว่า
"สวัสดีครับพี่ราม วายุนึกว่าพี่รามจะลืมน้องชายคนนี้ซะแล้วนะเนี่ย"
"วายุ? สบายดีนะ? "
"ครับสบายมากเลยล่ะครับ"
"วายุ? คุณเควินเขาดีกับวายุไหม?เขาไม่ได้ทำร้ายอะไรวายุอีกใช่ไหม?"
"ไม่ครับ...คุณเควินใจดีกับวายุมาก ๆ เลยครับเขาไม่ได้ทำร้ายอะไรวายุเลย"
"อืม...ดีแล้วล่ะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่ก็จะกลับแล้วล่ะวายุอยากได้อะไรจากอิตาลีไหมครับ?"
"ไม่ครับ...วายุไม่อยากได้อะไรเลย"
"แน่ใจนะว่าไม่อยากได้อะไร?"
"แน่ใจครับ"
"ถ้างั้น...พี่ไปทำงานก่อนนะ วายุดูแลสุขภาพด้วยนะอาทิตย์หน้าเจอกันครับ "
"ครับ...แล้วเจอกันครับ"
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ผมกับพี่รามคุยกันเพียงสั้น ๆแล้วพี่รามก็ขอตัวไปทำงาน แล้วก็วางสายไปพอพี่รามวางสายผมก็หันหลังกลับไปหาแม่นมเพื่อที่จะบอกแม่นมว่า...ผมคุยเสร็จแล้วแต่ผมกลับเจอคนที่ผมไม่อยากเจอเลยในตอนนี้เพราะเควินกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาด้านหลังผม
ผมเลือกที่จะไม่พูดอะไรและเดินผ่านหน้าเขาไปอย่างเงียบๆ แต่เควินก็คว้าข้อมือผมเอาไว้และบีบข้อมือผมจนเหมือนกระดูกผมจะแตกแล้วเขาก็ถามผมเสียงรอดไรฟันออกมาว่า
"คุยกับชู้เสร็จแล้วเหรอวายุ?"
"เสร็จแล้วครับ...แล้วคุณเควินล่ะครับ? ต้อนรับแขกเสร็จแล้วเหรอครับ?"
"เสร็จแล้ว"
"แขกของคุณเควินคนนี้คงจะพิเศษมากเลยสินะครับ จนถึงกับต้องต้อนรับกันถึงบนเตียงเลยแล้วถึงใจไหมล่ะครับ?"
"ก็ไม่เลวนะ"
"ไม่เลว...แล้วทำไมไม่ต้อนรับต่อล่ะครับลงมาทำไมข้างล่างล่ะ หรือว่า...จะย้ายมาต้อนรับกันต่อที่โซฟา ถ้างั้นก็ตามสบายนะครับผมไม่รบกวนเวลาของคุณกับแขกของคุณหรอก ปล่อยผมได้แล้วครับเดี๋ยวแขกของคุณมาเห็นเข้า มันจะดูไม่ดีนะครับ"
"ผมส่งแขกกลับบ้านแล้วล่ะ...เธอไม่เห็นหรอก"
"ทำไมส่งแขกกลับบ้านเร็วจังครับ? ผมกำลังคิดว่าจะกลับขึ้นไปดูลีลาการต้อนรับแขกของคุณเควินต่ออยู่พอดีเลยว้า... เสียดายจังนะครับ"
"วายุ!!! "
"คุณเควิน!!! ปล่อยผมครับ!!!"
"คุณวายุครับ...วันนี้คุณวายุยังไม่ได้ทำหน้าที่ของคุณเลยนะครับ"
"หน้าที่อะไร?"
"หน้าที่บนเตียง"
"ทำไม? เมื่อกี้ยังไม่สุดอีกเหรอ?ถ้าไม่สุดก็ไม่น่าหยุดนะครับ...น่าจะเอากันโต้รุ่งไปเลย...อุ๊บ!!!"
.....
Sundog
42K
