หลังจากนั้นก็มีคนรับใช้เข้ามา
“ เหยาหงซีประมุขตระกูลเรียกเ้าไปพบ”
คนรับใช้ยืนพูดต่อหน้านางอย่างเย่อหยิ่งและ พูดชื่อนางโดยตรง
เหยาหงซีได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธแต่อย่างไรนางหันไปยิ้มให้คนรับใช้ และ กดไปที่แขนของคนรับใช้นั่น
เซหยู่ที่ดูไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็พยายามเข้ามาเหยาหงซีทำท่าบอกให้นางรอตรงนั้น เซหยู่ที่แม้เป็ห่วง แต่เมื่อนางเห็นแบบนั้นก็ทำตามคำสั่งทันที
อ๊าก...
เสียงร้องที่กำลังออกมาจากปากคนรับใช้ก็หยุดลงเพราะเหยาหงซีดึงผ้าที่สกปรกออกมาอุดปากคนรับใช้ไว้
ความเ็ปรวดร้าวพุ่งไปทั่วร่างกายจนคนรับใช้ตาเหลือกนางจึงปล่อยมือ
“ เมื่อกี้เ้าอะไรว่านะข้าได้ยินไม่ค่อยชัด ” เหยาหงซีพูดพร้อมส่งยิ้มที่หน้าสยดสยองให้
คนรับใช้ที่หลุดออกจากมือเหยาหงซีได้แล้วก็แสดงความโกรธออกมา
“ เ้ากล้าทำร้ายข้า” คนรับใช้ชี้หน้าไปที่เหยาหงซี
“ ฮึ ๆทำไมข้าถึงต้องไม่กล้า ข้าเป็ถึงคุณหนูใหญ่ ต่อให้ข้าฆ่าเ้าก็ทำได้ ”
เมื่อลองคิดตามคนรับใช้ก็พบว่ามันเป็ความจริงต่อให้นางถูกฆ่าก็ไม่มีใครสนใจ นางเป็แค่คนใช้ ก่อนหน้านี้ใคร ๆก็ไม่เห็นหัวเหยาหงซีและเริ่มดูถูกนาง จนบางครั้งอาจทำให้พวกนางหลงลืมว่าเหยาหงซีคือ ลูกสาวคนโตที่ถูกต้องของตระกูลเหยา
คนรับใช้เก็บความโกรธและไม่พูดอะไรต่อ
เหยาหงซีที่ถือเข็มเงินอยู่ในมือหลังจากที่พยายามคุ้นชินกับร่างนี้ ตอนนี้มันถึงเวลาทดสอบแล้วว่าทักษะที่นางมีจะตามมากับนางหรือไม่
ทันใดนั้นก็มีเข็มพุ่งออกไปแทงที่ร่างกายคนรับใช้
คนรับใช้คิดว่ามีอะไรกัดไม่ได้สงสัยเหยาหงซีเลยซักนิด เพราะเข็มที่พุ่งออกมา และกลับไปหาเหยาหงซีนางทำได้อย่างรวดเร็ว
‘ หวังว่าคืนนี้ข้าคงได้ยินเสียงคนช่วยกล่อมนอน’ เหยาหงซียิ้มขึ้น