ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

    ตอนที่ 8 – เพลิงในเงามืด

    ฝูงชนค่อย ๆ สลายตัวจากลานประลอง แต่แววตาและเสียงสนทนาที่ยังหลงเหลืออยู่…ยังคงวนเวียนอยู่กับนาม “หลิงเซียว”


    เด็กหนุ่มร่างผอมค่อย ๆ ประคองตนเดินลงจากเวทีในสภาพเหงื่อท่วม และรอยช้ำที่เริ่มเด่นชัดตามแขนขา


    “หลิงเซียว!”


    เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมเงาร่างที่พุ่งมารับร่างเขาไว้ทัน


    เป็๞หลินเยว่ — เด็กสาวเพื่อนวัยเดียวกัน ผู้ที่คอยนำอาหารให้เขาในยามลับตาคน


    “เ๯้าบ้าไปแล้ว…เ๯้า…เ๯้าจะตายอยู่แล้วรู้ไหม!” ดวงตาของนางแดงก่ำ เสียงสั่นเครือด้วยทั้งโกรธและห่วง


    หลิงเซียวหลุดยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีแรงจะตอบ มือเพียงยกขึ้นแตะไหล่นางเบา ๆ


    “แค่ยังมีแรง…พอเดินกลับบ้านได้ ก็นับว่าไม่แย่ใช่ไหม…”


    นางกัดริมฝีปากแน่น ประคองเขาช้า ๆ พาเดินฝ่าฝูงชนที่เริ่มหลบทางให้อย่างเงียบงัน


    แต่ระหว่างทาง…เสียงหนึ่งก็แว่วเข้ามาเบา ๆ


    “นั่นหรือ…คือผู้ที่เราต้องส่งเข้ารอบแคว้น?”


    เสียงทุ้ม แฝงอำนาจของบุรุษในชุดคลุมดำ ผู้ยืนอยู่บนระเบียงสูงของเรือนกลางหมู่บ้าน


    ข้างกายเขาคือชายวัยกลางคนที่มีตราสัญลักษณ์ของ “สำนักอวิ๋นหลง” ปรากฏที่ชายเสื้อ


    “เป็๞เขาจริงหรือ? แต่…พลังของเด็กคนนั้นยังไม่ผ่านขั้นสามด้วยซ้ำ”


    “แต่สมองและสัญชาตญาณการต่อสู้นั้น…หาได้ยากยิ่ง”


    ทั้งสองมองหลิงเซียวที่เดินช้า ๆ ออกจากลานโดยมีหลินเยว่ประคองอยู่ด้านข้าง


    ดวงตาของชายในชุดคลุมดำเรืองขึ้นช้า ๆ


    “จับตาเขาไว้…๻ั้๫แ๻่บัดนี้”


    ⸻


    สองวันผ่านไป


    แสงเช้าของหมู่บ้านซื่อหานยังคงสาดผ่านใบไม้เขียวขจีเหมือนเดิม แต่ในใจของหลิงเซียวกลับว่างเปล่า


    เขานั่งอยู่บนแท่นหินหลังบ้าน ลมหายใจยาวรินออกช้า ๆ


    มือของเขายังคงรู้สึกชาเล็กน้อยจากแรงกระแทก แต่สิ่งที่เขารู้สึกมากกว่านั้น…คือความเงียบ


    เงียบเกินไป


    ไม่มีเสียงฝึก ไม่มีเสียงบ่นจากท่านปู่ ไม่มีแม้แต่เสียงไก่ขันยามเช้า


    เพราะท่านปู่…นอนหลับไม่ตื่นมา๻ั้๫แ๻่วันนั้น


    “เ๯้าเฒ่าดื้อด้านนั่น…คงเหนื่อยมากสินะ” หลิงเซียวเอ่ยเบา ๆ ยิ้มเศร้า


    แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น


    “หลิงเซียว! มีคนมาหา!”


    เป็๞เสียงของหลินเยว่


    เขาลุกขึ้น เดินอย่างระวังไปยังหน้าบ้าน


    ผู้ที่รออยู่คือบุรุษสองคนในชุดคลุมสำนักอวิ๋นหลง และผู้๪า๭ุโ๱เจี่ยน


    ชายผู้หนึ่งยื่นคัมภีร์ห่อด้วยผ้าสีฟ้าเข้ามาในมือเขา


    “ตามกฎของงานประลองคัดเลือกศิษย์เข้าสำนักของแคว้น — ผู้ที่ชนะการประลองรอบหมู่บ้าน จะได้รับคัมภีร์พื้นฐานและคำเชิญเข้าสำนัก”


    หลิงเซียวรับไว้โดยไม่พูดอะไร


    แววตาของชายอีกคนจ้องเขาอย่างไม่ละไปแม้แต่น้อย


    “และเราคาดหวังว่า…เ๯้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง ในการทดสอบรอบสำนักกลางอีกเจ็ดวันข้างหน้า”