ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ตระกูลเฮ่อ ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อเดินหน้าดำคร่ำเครียดออกมาทางประตูหลังลานด้านหลังที่ว่าการอำเภอมีจวนหลายหลัง จวนแบบสองลานเป็นของนายอำเภอ สามจวนย่อยที่เหลือเป็นของเจ้าหน้าที่สามัญกับผู้ช่วยนายอำเภอดังนั้นเวลาเจ้าหน้าที่สามัญกับผู้ช่วยนายอำเภอจะไปหานายอำเภอหรือเข้างานสามารถเข้าออกโดยตรงได้ทางประตูหลัง

        “ท่านพ่อ ท่านนายอำเภอว่าอย่างไร?” สวีเต๋อเซิ่งที่รออย่างกระวนกระวายรีบเข้าไปถาม

        ผู้ช่วยนายอำเภอตบหน้าเขาฉาดใหญ่

        สวีเต๋อเซิ่งมึนงงไปหมด

        “ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงลงไม้ลงมือ?” เฮ่อซื่อที่อยู่ด้านข้างเห็นสามีตัวเองโดนตบก็วิ่งออกมาจากห้อง

        “เรื่องของบุรุษ เจ้าไม่ต้องยุ่ง!” ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อตวาด

        “ฮุ่ยเหนียง เจ้าไปนั่งรอก่อน” สวีเต๋อเซิ่งเกลี้ยกล่อมให้ภรรยาออกไป

        เขากับเฮ่อซื่อไม่ได้พักที่บ้านตระกูลเฮ่อแต่เนื่องจากตอนนี้เกิดเรื่องจึงมาหา ไม่รู้จะคุยกันจบตอนไหน ภรรยาของผู้ช่วยนายอำเภอจึงบอกให้พวกเขาค้างแรมที่นี่เสียก่อน

        “ตามข้ามาห้องหนังสือ!” ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อกล่าวอย่างเดือดดาล

        เข้ามาในห้องหนังสือ สวีเต๋อเซิ่งปิดประตูยืนรอผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อเอ่ยปากอยู่หน้าโต๊ะด้วยความเคารพ

        “ทั้งหมดเป็นความผิดเจ้า! เจ้าใกล้ชิดกับพวกเฉียนซานขนาดนั้นเพราะเหตุใด? ทีนี้ดีล่ะ เกิดเรื่องแล้วใช่หรือไม่? ศพของเฉียนซานมานอนอยู่กลางบ้านพวกเรา!”

        “ท่านพ่อ…ข้า…ตอนนี้พูดไปก็สายเสียแล้ว ท่านพ่อ นายอำเภอยอมช่วยหรือไม่ขอรับ?”

        “หนึ่งพันตำลึง นายอำเภอรับปากว่าจะจัดฉากให้เรื่องนี้ดูเหมือนโจรบุกโจมตีที่ว่าการอำเภอแล้วถูกสังหารในที่เกิดเหตุตอนแรกนี่ถือเป็นเรื่องใหญ่มากนายอำเภอบอกว่าต้องแบ่งหนึ่งพันตำลึงนี้ให้หน่วยพิทักษ์ห้าร้อยตำลึงเพื่อปิดปาก”

        พันตำลึง!

        สวีเต๋อเซิ่งสูดหายใจดังเฮือก นี่…ยังไม่ทันได้บ้านเจียงหงหย่วนมาเลย

        เงินของพ่อเขายังมาไม่ถึง

        แต่นี่…กลับต้องจ่ายไปก่อนพันตำลึง เหตุใดจึงโชคร้ายเช่นนี้

        “เจ้าคิดว่าเมื่อคืนพวกเฉียนซานออกมาทำสิ่งใดกันแน่? เจ้ารู้เรื่องด้วยหรือไม่?” ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟนายอำเภอบอกว่าจะเอาห้าร้อยตำลึง ห้าร้อยตำลึงเชียวนะ ไม่ต่างกระไรกับเอาชีวิตเขา

        แต่ว่า…

        เขามองสวีเต๋อเซิ่ง…เงินก้อนนี้ยังหาจากแหล่งอื่นได้อยู่

        “ท่านพ่อ ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริงๆนะขอรับ!” เขาจะไม่รู้ได้อย่างพวกเฉียนซานส่งค่าน้ำชามาให้เขาทั้งปี จุดประสงค์ก็เพื่อออกมาลักขโมยแล้วมีเขาช่วยจัดการ

        เขารู้เรื่องที่พวกเฉียนซานเพ่งเล็งอันอี้จวีที่เพิ่งเปิดใหม่เช่นกันอันอี้จวี…เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่เขายังไม่มีเวลาไปดู แต่ภรรยาของเขาไปดูมาแล้วบ่นว่าของในร้านสวยก็จริงแต่แพงเกินไป นางต้องทำใจนานมากกว่าจะซื้อต่างหูมาหนึ่งคู่

        ต่างหูนั้นสวย น่าเสียดายใส่บนหูเฮ่อซื่อแล้วหมดราศี

        คนผิวดำคล้ำใส่เครื่องประดับกระไรล้วนขี้เหร่ทั้งนั้น

        ได้ยินว่าพวกเฉียนซานเล็งอันอี้จวีเขายังช่วยพูดสนับสนุน ช่วยย้ายหน่วยลาดตระเวนตอนกลางคืนไปที่อื่นเชิญหน่วยลาดตระเวนสองคนไปดื่มสุราเที่ยวสตรี พวกเฉียนซานรับปากว่าจะให้เงินก้อนโตมิหนำซ้ำยังให้เงินเขามาก่อนห้าสิบตำลึง

        หากสืบสาวราวเรื่องลงไป เขาหนีไม่พ้นเป็นแน่

        “ท่านพ่อ เรื่องนี้ฝีมือผู้ใดกัน? จู่ปู้หรือเจ้าหน้าที่สามัญ?” ระหว่างสามคนนี้มีปัญหาขัดแย้งกันมานานหลายปีแต่ทั้งสามต่างมีผลประโยชน์พัวพันกัน

        ภายในใจร้อนรนและหวาดกลัวสวีเต๋อเซิ่งยิ่งแค้นคนที่ฆ่าพวกเฉียนซาน

        ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อคิดแล้วบ่นพึมพำ “อาจไม่ใช่พวกเขา หลายปีมานี้เจ้ากับข้าล่วงเกินใครหลายคนสามารถใช้วิธีนี้คุกคามเราได้ อีกฝ่ายต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่!”

        โจรมาตายในบ้านเขา เหตุใดต้องบ้านเขา มีความแค้นใดกับเขา?

        ไม่มีก้นผู้ใดสะอาดทั้งนั้น ที่สำคัญคือต้องไม่มีจุดอ่อนและข้ออ้างใดให้ตรวจสอบ

        ก้นของผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อมีของเสียติดเยอะเกินไปกลัวโดนตรวจสอบ

        ทั้งเขาและสวีเต๋อเซิ่งต่างไม่สงสัยว่าเจียงหงหย่วนจะเป็นคนทำ

        โยงไปถึงเจียงหงหย่วนไม่ออกจริงๆ

        “ถ้าเช่นนั้นพวกเราค่อยๆ ตรวจสอบต้องลากตัวการที่แอบแทงมีดด้านหลังออกมาให้ได้ ไม่เช่นนั้น…เรื่องนี้ยากที่จะจบลงด้วยดี” สวีเต๋อเซิ่งพูด

        เขาพูดต่อว่า “คนที่สนิทกับพวกเฉียนซานยังมีซุนเคอซุนเคอเป็นหัวหน้ามือปราบ คนทุกหมู่เหล่าต่างไว้หน้าเขา เป็นไปได้เช่นกันว่าเขารู้ว่าพวกเฉียนซานคิดจะทำสิ่งใดอีกอย่าง วรยุทธของซุนเคอก็ไม่มีผู้ใดในที่ว่าการสู้ได้ ข้าตรวจดูแล้วพวกเฉียนซานไม่มีร่องรอยการต่อสู้ก่อนตาย หมายความว่าคนที่ฆ่าพวกเขาอาจเป็นคนรู้จักคนรู้จักที่พวกเขาไม่ได้ระวังตัว ไม่แน่ว่าซุนเคออาจฆ่าเองทั้งหมดและนำมาทิ้งที่บ้านท่าน… ท่านพ่อ ข้าสงสัยว่าเป็นซุนเคอ!”

        “ซุนเคอ…” ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อหรี่ตา เขารู้สึกว่าที่สวีเต๋อเซิ่งพูดมีเหตุผล

        “ข้าจะลองตรวจสอบดู ส่วนเจ้า…ไปหาเงินห้าร้อยตำลึงมา อีกห้าร้อยข้าจะช่วย! เจ้าคงรู้นะว่าถ้านายอำเภอเก็บกวาดเรื่องนี้ไม่หมดจด...เช่นนั้นเรื่องนี้ต้องมีแพะรับบาปหลายคนรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเฉียนซาน”

        ห้าร้อยตำลึง!

        เขารู้อยู่แล้วเชียว ตาแก่นี่ไม่ยอมปล่อยเขาแน่!

        “ขอรับข้าจะไปปรึกษากับฮุ่ยเหนียงเดี๋ยวนี้” สวีเต๋อเซิ่งด่าผู้ช่วยนายอำเภอในใจนับครั้งไม่ถ้วนยอมกัดฟันตอบ

        “ให้เวลาสองวันเจ้าก็รู้นิสัยนายอำเภอ” ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อกำชับ

        “ขอรับ วันพรุ่งข้าจะลางานกลับหมู่บ้านไปหาพ่อและขายที่ดินบางส่วน” เขาพอมีเงินสดอยู่บ้าง มีห้าร้อยตำลึงอยู่

        แต่เขาจะตอบแบบสบายๆ ไม่ได้

        ไม่เช่นนั้นพ่อตาคงสงสัยว่าเขาอาจมีเงินเยอะกว่านี้

        มารดามันเถิดเขาหาเงินมาด้วยวิธีมิชอบอย่างน่าไม่อาย ผลลัพธ์ล่ะ…

        สวีเต๋อเซิ่งโมโหแทบตาย

        ขณะเดียวกันก็ยิ่งกระตือรือร้นที่จะรีดเงินจากเจียงหงหย่วน

        เรื่องที่เจียงหงหย่วนเป็นหัวผู้คุมบ่อนมีแต่จู่ปู้เจ้าหน้าที่สามัญ ผู้ช่วยนายอำเภอ หัวหน้ามือปราบและนายอำเภอที่รู้ตำแหน่งของสวีเต๋อเซิ่งไม่สูงพอ บวกกับความนิยมไม่ดีจึงไม่มีผู้ใดบอกเขาเรื่องนี้

        ผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อไม่ได้เป็นจริงเป็นจังกับสวีเต๋อเซิ่งเดิมทีเขาก็วางมาดต่อหน้าอีกฝ่ายอยู่แล้วด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้บอกเรื่องที่บ่อนมีผู้คุมคนใหม่

        อีกทั้งตำแหน่งผู้คุมบ่อนก็ค่อนข้างสูงปกติแล้วไม่ไปมาหาสู่กับเจ้าหน้าที่ระดับล่าง

        ในอนาคตเมื่อสวีเต๋อเซิ่งรู้ว่าเจียงหงหย่วนเป็นผู้คุมบ่อน เขาคงต้องเสียใจเหลือคณา…

        เกลียดแค้นพ่อตาที่ไม่รีบบอก

        คนที่เขาพยายามวางแผนคิดร้ายเป็นคนที่เขาหาเรื่องไม่ได้…

        ความรู้สึกนั่นขมขื่นเพียงใด…คงมีเพียงสวีเต๋อเซิ่งเท่านั้นที่รู้

        “ได้ ตกลงตามนี้ เจ้าไปพักเถิด” ผู้ช่วยนายอำเภอโบกมือไล่อย่างหงุดหงิด

        “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ท่านพ่อเองก็รีบพักผ่อนนะขอรับ”

        (ซุนเคอ “…มารดามันเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าโว้ย!”)