ฉันชื่อไพลินอายุสามสิบเอ็ดปีเป็หม้ายสามีตายนั่นคือสิ่งที่ฉันบอกกับลูกสาวตัวน้อยแม้จะรู้สึกผิดที่ต้องโกหกฉันก็ยอมเพราะฉันไม่อยากให้ลูกน้อยรู้สึกเป็ปมด้อยและเสียใจหากเขาได้รับรู้ว่าผู้เป็พ่อไม่้าฉันท้องั้แ่ยังเรียนมหาลัยอยู่เลย ฉันรู้จักผู้ชายคนนั้นคนที่เป็พ่อของลูกตอนอายุสิบเก้าปีฉันและเขาก็ไม่ได้สนิทกันเท่าใดนักเป็เพียงฉันเองที่แอบรักผู้ชายคนนี้อยู่ตั้งสองปีจนกระทั่งวันหนึ่งฉันไม่คิดว่างานวันเกิดของตัวเองตอนอายุครบยี่สิบเอ็ดปีจะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันต้องเสียใจและจดจำความอัปยศนี้ไปตลอดชีวิตงานวันเกิดของตัวเองแท้ ๆ แต่ดันโดนเพื่อนกลั่นแกล้งและมอมเหล้ามิหนำซ้ำยังถูกคนที่แอบชอบข่มขืนจากเหตุการณ์ในวันนั้นฉันและเขาก็ไม่ได้สานต่อความสัมพันธ์ใดๆ กันอีกเลยเพราะเขามักจะหลบหน้าฉันตลอดเวลาจนเวลาผ่านไปเกือบสองเดือนฉันถึงรู้ว่าตัวเองท้องและฉันได้ไปปรึกษากับเพื่อนสนิทว่าควรทำยังไงดี เพื่อนก็แนะนำให้ไปบอกพ่อของเด็กเสียแต่ไอ้ชั่วนั่นมันไม่ยอมรับและทิ้งเงินไว้ให้ฉันไปทำแท้ง นั่นแหละคือจุดจบชีวิตนักศึกษาของฉันและฉันก็ต้องหยุดเรียนกลางครันโชคดีที่พ่อแม่ของฉันไม่อยู่แล้วหากว่าพวกท่านยังอยู่คงจะเสียใจและผิดหวังกับลูกคนนี้เป็อย่างมาก หลังจากหยุดเรียนไปแล้วฉันก็ได้ผันตัวไปเป็แม่ค้าด้วยความสวยเก่งและมีโชคในเื่ค้าขาย ฉันที่เป็ทั้งนายหน้าขายที่ดิน ขายทั้งบ้านและขายเครื่องสำอางขาย ๆ ๆ ฉันขายทุกอย่างที่ทำเงินได้ยกเว้นขายตัวนะคะ จนตอนนี้ฉันมีเงินทองมากมายใน่เวลาไม่ถึงสิบปีนี่ฉันเป็เศรษฐีอายุน้อยร้อยล้านได้เลยนะเนี่ยคิกๆ [ไม่ถึงขนาดนั้น]และฉันก็ยังมีลูกสาวที่เติบโตมาอย่างงดงามและจ้ำม่ำน้องแทนแทนสาวน้อยวัยเก้าขวบเธอคนนี้เป็ทุกสิ่งทุกอย่างของฉันโดยแท้โอ๊ะ! ฉันพล่ามมากไปแล้วคงต้องรีบทำกับข้าวแล้วล่ะ เพราะถึงเวลาที่แทนแทนจะเลิกเรียนแล้วสำหรับแทนน้อยเื่กินคือเื่ใหญ่จริง ๆ ฉันรีบมากจนลืมถอดเครื่องประดับที่นิ้วมือออกจนกระทั่งได้ยินเสียงเ้าตัวยุ่งเจื้อยแจ้วอยู่หน้าบ้านนั่น
“กลับมาแล้วเหรอแทนน้อย”
“กลับมาแล้วค่า คุณแม่ทำอะไรอยู่คะ”
เพราะสายตาที่มัวแต่จับจ้องอยู่กับเ้าตัวเล็กเธอถึงไม่ได้ระวังมือของตัวเอง…
ฉับ! “โอ้ยย!”
“มะ...แม่เป็ไรอ่ะ!”แทนน้อยร้องถามผู้เป็แม่ทั้งยังรีบวิ่งไปหาคุณแม่ที่อยู่ในครัวทันที
“แค่มีดบาดนิ้วเองลูกดูสิ..เืเปื้อนแหวนหมดเลย” หึ ๆ บ้าแล้ว ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ โดนมีดบาดนิ้วแท้ ๆ ยังมีกะใจมาห่วงแหวนอีกนะ
แทนแทนตัวน้อยเห็นแบบนั้นก็เข้ามาช่วยถอดแหวนออกให้คุณแม่อย่างไว
“ไหนคะแม่ขอลูกดูแผลหน่อยมามาลูกถอดแหวนออกให้ก่อน โอ๊ะ! อูยยย เจ็บเจ็บเจ็บ อ่า...เ้าแหวนนี่ท่าจะชอบกินเืคนเนาะ กินเืแม่ไม่อิ่มหรือไงเนี่ย ฮึ่ยยย”เ้าแทนน้อยบ่นตามประสาเด็กขี้บ่น
“เออทะเลาะกับแหวนก็ได้ด้วยเก่งนะเราอ่ะ แทนก็มาทำแผลก่อนลูกไม่ต้องไปสนแล้วแหวนนั่น”
และนี่คือจุดเริ่มต้นของชีวิตสองแม่ลูกแม้แต่เ้าตัวก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยสักนิด ก็ใครจะไปคิดว่ามันจะมีเหตุการณ์ที่พิลึกพิลั่นพรรค์นั้นเกิดขึ้นกับพวกเขาสองแม่ลูกกันเล่า
ดึกดื่นคืนนั้นเมื่อสองแม่ลูกได้เข้านอนแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นกับสองแม่ลูกคู่นี้
“อือ...ทำไมรู้สึกอุ่นๆ วูบวาบที่ท้องน้อยแบบนี้เนี่ย แทนแทนตื่นได้แล้วเดี๋ยวสายไปโรงเรียนนะลูก” ไพลินรู้สึกตัวและตื่นขึ้นเป็ปกติที่เธอจะปลุกลูกสาวในยามเช้าของทุก ๆ วันพอเรียกเ้าตัวน้อยเสร็จเธอก็ไปทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองอย่างที่เคยทำ แต่ทันทีที่เปิดประตูหน้าบ้านเท่านั้นแหละแม่เอ๊ย…
“ช..เชี่ย!! มันที่ไหนกันล่ะเนี่ย หรือเราจะฝันไป นี่ฉันยังไม่ตื่นใช่ไหม? หรือมันอาจจะเป็ฝันซ้อนฝัน” ไพลินพูดกับตัวเอง ก็จะไม่ให้เธอใได้ยังไง เปิดประตูออกมาแทนที่จะเจอะเจอหน้าบ้านแบบปกติเช่นทุกวันแต่กลับต้องมาเจออะไรกันเนี่ย ทั้งป่า ูเาและน้ำตก ‘มันไม่จริงใช่ไหมนี่ฉันยังฝันอยู่ใช่ไหม’ไพลินยังตั้งคำถามให้กับตัวเองอยู่อย่างนั้น
“นายหญิง ยินดีต้อนรับนายหญิงสู่มิติแห่งนี้ขอรับ”
เสียงที่ลอยเข้ามาในโสตประสาททำให้ไพลินชะงักแล้วหันไปมองตามเสียงที่ได้ยินเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเธออาจจะเพียงหูแว่วไปแต่กลับไม่เป็อย่างที่เธอคิดเพราะมันไม่ใช่แค่เสียงแต่เป็ผู้ชายที่แต่งตัวประหลาดรูปร่างสูงใหญ่ตัวเป็ๆ มายืนจังก้าห่างจากตัวเธอไม่ไกลนัก ‘หือ เอาแล้วไงล่ะนายหญิงอะไรกันแล้วยังคำพูดแปลก ๆ นั่นอีกเล่า โอ้ย! ไพลินอยากจะบ้าตาย’
“นายหญิงคงยังสับสนอยู่ได้โปรดฟังข้าก่อนนะขอรับ”
‘แล้วฉันหนีได้มั้ยล่ะปัดโธ่!ก็ที่นี่มันมีแต่ป่าแต่เขาทั้งนั้น’ ไพลินถึงจะยังมึนงงอยู่แต่ในใจก็ยังอดแขวะผู้ชายประหลาดคนนี้ไม่ได้อยู่ดี
“อืม...ฉันฟังอยู่คุณพูดมาได้เลย”ไพลินคิดว่าตัวเองไม่สามารถจะทำอะไรได้แล้วจึงต้องจำใจให้ชายหนุ่มคนนี้อธิบายเื่ต่างๆ ให้ฟังและก็ได้ใจความว่า ผืนดินที่เธอยืนอยู่ตรงนี้มันคือมิติสถานที่ที่อยู่ในแหวนวงที่เธอกำลังสวมอยู่มันจะแฟนตาซีเกินไปแล้วมั้ย มันไม่ใช่ความฝันเลยสักนิด แต่เธอได้ถูกดูดเข้ามาในอีกมิติเสียอย่างนั้นมิติที่อยู่ในรูปแบบของแหวน...แหวนวงโปรดที่เธอได้ทำพันธะเป็เ้าของโดยบังเอิญตอนโดนมีดหั่นนิ้วตัวเองสินะแล้วเธอก็โดนดูดเข้ามาที่นี่จริง ๆ มาพร้อมกับบ้านทั้งหลังจะคิดให้ถูกต้องคือสิ่งของที่เป็ของเธอจะถูกดูดเข้ามาในมิติทั้งหมด มันช่างน่าเหลือเชื่อที่สุดเลยตามที่ชายหนุ่มคนนี้เล่ามานั้นตัวฉันไพลินคนนี้ก็คือผู้สืบทอดมิติและแหวนจะเลือกผู้ด้วยตัวของมันเองแต่มันน่าแปลกก่อนที่จะเข้านอนจนกระทั่งหลับไป เธอจำได้ว่าไม่ได้สวมแหวนหรือเครื่องประดับใดๆ เลย แล้วมันมาอยู่บนนิ้วของเธอได้ยังไง อ้อลืมไปขนาดตัวเธอยังถูกดูดเข้ามาอยู่ในมิติของแหวนได้เลยเื่อื่นก็ถือว่าจิ๊บ ๆ แล้วล่ะ ใช่ไหม?
ไพลินเหม่อมองไปรอบๆ ตัวอย่างตะลึง แม่เ้าที่เห็นเป็ูเาและธารน้ำตกนั้นมันไม่ใช่เมืองนะแต่มันคือมิติที่เธอเป็เ้าของตามที่ชายหนุ่มคนนี้ได้เล่าให้ฟังอ่ะนะ
ชายหนุ่มร่างใหญ่คนนี้ได้แนะนำตัวเองว่าเขาเป็สัตว์อสูรสัตว์อสูรหรือ?เธอก็เคยได้อ่านนิยายมาบ้าง มีแต่นิยายเทพเซียนเท่านั้นแหละที่จะมีสัตว์อสูรส่วนชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่าต้าฝูเขาเป็สัตว์อสูรระดับเซียน สัตว์อสูรเมื่อได้บำเพ็ญตบะจนแก่กล้าถึงระดับเซียนก็จะสามารถใช้ร่างแปลงของมนุษย์ได้แฟนตาซีสุดๆ เลยว่ามั้ย ‘โอ้ว! สติมาสติแม่มา...’ไพลินได้แต่เรียกหาสติของตัวเองอยู่ภายในใจ
เมื่อตั้งสติได้ดีแล้วและได้รู้เื่ราวต่างๆ พอประมาณ ไพลินยังรับรู้อีกว่าเธอจะไม่สามารถกลับไปยังโลกเดิมได้อีกแล้ว เธอจะต้องทำยังไงต่อล่ะทีนี้จะกลับก็กลับไม่ได้ ว่าแต่เธอลืมบางอย่างไปหรือเปล่านะไพลินครุ่นคิดเหมือนมีบางอย่างที่ทำให้จิตใจของเธอไม่สงบมันรู้สึกวูบโหวงแปลก ๆเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป ‘แล้วมันคืออะไรกันล่ะ?’
9K
