ทะลุมิติมาเป็นคนเลี้ยงแมว

     จื่อรั่วขยับตัวตื่นเมื่อรู้สึกว่าท่อนแขนแกร่งพาดทับบนเรือนร่างของเธอก่อนจะหันไปมองดูใบหน้าของเขาที่กำลังหลับใหลอยู่ในตอนนี้ เธออยากหยุดเวลาเอาไว้แค่ตอนนี้ตอนที่มีความสุขก่อนจะยิ้มออกมา

     "เ๯้าตื่นแล้วหรือเมื่อคืนนี้ข้าขอโทษที่อาบน้ำนานไปหน่อย" เขาแอบรู้สึกประหม่ากับการเข้าหอในคืนแรก

     "ไม่ใช่ว่าท่านกลัวหรอกหรือถึงได้ถ่วงเวลาอยู่ในนั้นนานกว่าปกติ" จื่อรั่วแกล้งเอ่ยแซวขึ้นแต่เธอก็รู้สึกประหม่าเช่นเดียวกัน

     "เหตุใดข้าต้องกลัวด้วยเล่า" หลิวหยางรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

     "เอาล่ะข้าไม่เถียงท่านแล้วก็ได้ ข้าขอตัวไปทำอาหารแล้ว" 

     "ไม่ไปได้หรือไม่" หลิวหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนก่อนรั้งร่างเล็กเข้ามากอดอย่างหวง

     "ไม่ได้ลุงอวี้อยู่คนเดียวไม่มีผู้ใดช่วยท่านลืมไปแล้วหรือว่าเพิ่งอนุญาตให้ผู้ช่วยหยุดพักทั้งสองคน" เขาลืมไปเสียสนิทเลยว่าเพิ่งบอกให้ผู้ช่วยลุงอวี้หยุดพักผ่อนอยู่กับครอบครัวเขาจึงได้ทำหน้าละห้อยก่อนจะยอมปล่อยให้นางได้ลุกออกไปช่วยงานในครัว

     "เช่นนั้นข้าจะรอเ๯้ากลับมาก็แล้วกัน" หลิวหยางส่งยิ้มหวานจุมพิตหน้าผากมนก่อนที่จื่อรั่วจะลุกออกไปจากนั้นเขาก็ได้ลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วกลับเข้ามานั่งจิบชาอุ่นๆ อ่านหนังสือรอภรรยากลับเข้ามาวันนี้ว่างเพราะเขาได้เขียนหนังสือลาราชการไว้แล้ว

     "ข้าเอาขนมมาฝากท่านด้วย" จื่อรั่วถือจานขนมเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่สดใสยังเห็นเขานั่งรอเธออยู่ภายในห้อง

     "เหตุใดฮูหยินของข้าถึงได้น่ารักขนาดนี้" หลิวหยางเดินเข้ามาสวมกอดก่อนซุกปลายจมูกลงซอกคอขาว

     "ท่านไม่ต้องมาทำปากหวานใส่ข้า" จื่อรั่วแกล้งเอ่ยตัดพ้อ

     "หากไม่ให้ข้าปากหวานกับเ๯้าแล้วจะให้ข้าไปพูดหวานกับสตรีอื่นหรืออย่างไร" น้ำเสียงอ่อนโยนกระซิบข้างใบหู

     "หากเป็๲เช่นนั้นข้าจะหนีไปให้ไกล" น้ำเสียงไม่จริงจังนักหากเป็๲เช่นนั้นจริงเธอคงทำใจได้ยาก

     "เ๯้าตัดใจหนีข้าไปได้จริงๆ หรือ" เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน จื่อรั่วได้แต่ส่งยิ้มหวานรับรู้ได้ถึงความจริงใจที่เขามีต่อเธอหากแต่วันหน้าไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุอันใดขอแค่วันนี้ได้มีความสุขอยู่ข้างชายผู้นี้ก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว

     ท้องฟ้ามืดครึ้มปกคลุมไปด้วยเมฆฝนที่กำลังก่อตัวและอีกไม่นานสายน้ำจากฟากฟ้าคงต้องโปรยปรายลงมาเป็๲แน่และก็เป็๲จริงดังที่คาดเพียงไม่กี่นาทีต่อมาสายฝนก็โปรยปรายลงมาอย่างหนัก หลิวหยางไปว่าราชการในเมืองหลวงด้วยการเดินทางที่ค่อนข้างลำบากจื่อรั่วจึงไม่ได้ติดตามเขาเข้าเมืองหลวงด้วยหากแต่เขาสัญญาว่าเมื่อถึงฤดูหนาวจะพานางไปเที่ยวยังเมืองหลวงให้จงได้ เมื่อละอองฝนลอยมาปะทะผิวความส่งหนาวเย็น จื่อรั่วจึงได้เดินเข้าห้องปิดประตูมีเพียงเ๽้าเหมียวทั้งสามที่ยังคงนอนนิ่งซุกตัวอยู่ในตะกร้านอนไม่ขยับจื่อรั่วยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งสามตัวอย่างนึกเอ็นดูอาจจะด้วยฝนตกอากาศดีทั้งสามตัวจึงนอนหลับอย่างสบายจากนั้นเธอจึงเดินเลยมาที่เตียงก่อนล้มตัวลงนอนอย่างรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งที่เธอก็ไม่ได้ทำงานหนักอะไรเหตุใดถึงได้รู้สึกอ่อนล้ามากเพียงนี้ก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

....................................... 

     จื่อรั่วขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นเมื่อมีมือของใครมาสะกิดตัวเธอเบาๆ ก่อนที่น้ำเสียงคุ้นหูจะเอ่ยขึ้นหากแต่เขากลับไม่เอ่ยเชื่อของเธอออกมา

     "คุณครับทำไมมาอยู่ตรงนี้เป็๞อะไรหรือเปล่าครับ" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปสะกิดแขนของเธอเบาเพื่อให้รู้สึกตัว

     "อ่อ..นี่ท่านกลับมาแล้วหรือเหตุใดถึงได้กลับมาเร็วจัง" จื่อรั่วลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าน้ำเสียงที่คุ้นหูนี้เหตุใดเขาถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้ทั้งที่เพิ่งออกเดินทางไปได้วันเดียวเอง จื่อรั่วกวาดสายตาไปรอบๆ ด้านหลังของผู้ชายตรงหน้าคนนี้ก่อนจะต้องยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองแล้วเพ่งมองดูดีๆ อีกครั้งนี่มันป้ายรถเมล์ที่เธอเคยเอาอาหารมาให้เ๽้าส้มและพวกแมวจรเธอกลับมายังโลกปัจจุบันแล้วแต่ว่ากลับมาที่นี่ได้อย่างไรแล้วผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเป็๲ใครแล้วทำไมถึงได้หน้าตาคล้ายหลิวหยางอย่างกันคนเดียวกันหากแต่แววตาและสีหน้าของเขาบ่งบอกว่าเธอคือคนแปลกหน้า เธอควรรู้สึกดีใจหรือเสียใจที่ได้กลับมาหรือว่าเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดเป็๲แค่ความฝัน มะนาวได้แต่ถอนหายใจแล้วสลัดความคิดนั้นทิ้งเสียก่อนจะปรับสภาพอารมณ์เข้าสู่ความเป็๲จริง

     "คุณเป็๞อะไรมากหรือเปล่าครับผมเห็นคุณนอนอยู่ตรงนี้ได้สักพักแล้ว" เขาเดินเข้ามาเห็นหญิงสาวผู้นี้นั่งหลับอยู่

     "อ๋อ..ฉันไม่เป็๲อะไรมากค่ะ" เธอรีบเอ่ยปฏิเสธออกไปก่อนจะหันซ้ายขวามองหาเ๽้าส้มและเพื่อนๆ ของมันกลับไม่มีแม้แมวสักตัวอยู่บริเวณนั้น

     "คุณกำลังหาอะไรอยู่หรือครับหากเป็๞แมวพวกมันวิ่งเข้าป่าไปหมดแล้วครับ"

     "อ๋อ..ค่ะ" เธอได้แต่ทำหน้างุนงง

     "คุณดูเหมือนจะไม่สบายนะครับให้ผมพาไปเช็กร่างกายที่โรงพยาบาลดีไหมครับ" ชายหนุ่มเอ่ยอาสาเมื่อเห็นว่าเธอเหมือนจะไม่ปกติดี

     "ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันต้องรีบกลับแล้ว" เธอรีบลุกขึ้นทันทีหากแต่กลับรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยจนชายหนุ่มต้องเข้ามาประคองเอาไว้

     "ให้ผมไปส่งคุณดีไหม" เห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีคิดว่าคงเดินกลับเองไม่ได้แน่

     "บ้านฉันอยู่แค่นี้ไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ" เธอปฏิเสธ

     "แมวส้มตัวเป็๞ของคุณเหรอ" เขาถามขึ้นเมื่อเธอกำลังจะเดินจากไป

     "อ๋อ..เ๽้าส้มนะเหรอมันไม่ใช่แมวของฉันหรอกค่ะฉันก็แค่เอาอาหารมาให้พวกมันเฉย" ใจจริงเธอก็อยากเอามันไปเลี้ยงหากแต่เ๽้าของหอไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์

     "แล้วทำไมมันดูคุ้นเคยกับคุณเป็๞พิเศษล่ะ" 

      "มันอาจจะเคยมีเ๽้าของแล้วหลงทางมาเจอฉันก็เท่านั้นแล้วอีกอย่างฉันก็มาให้อาหารพวกมันทุกวันมีเพียงเ๽้าส้มตัวเดียวที่ยอมให้ฉันอุ้มและจับตัวมันได้" 

     "มันเหมือนกับแมวของผมที่หายไปมากเลย" เขาออกตามหานานหลายเดือนแล้ว

     "จริงเหรอคะถึงว่าล่ะมันดูเชื่องเป็๲พิเศษหากคุณเป็๲เ๽้าของมันจริงก็ควรจะรีบพามันกลับไปให้เร็วกว่านนี้นะคะ"

     "ผมยังเข้าใกล้มันไม่ได้เลยครับคงต้องอาศัยให้คุณช่วยแล้ว" 

     "ได้สิยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้คุณก็มารออยู่ที่นี่ก็แล้วกันถึงเวลาเอาอาหารมาให้เดี๋ยวพวกมันก็วิ่งออกมา" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดอยู่หากแต่เขาเปลี่ยนใจเดินกลับมาหาเธออีกครั้งแล้วอาสาไปส่งเธอกลับบ้านเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเธอเช่นนี้

จบบริบูรณ์

..เฟยหม่าว..