รักสุดท้ายนายเย็นชา

"ไปรอที่ร้านเลย..กูแวะทำธุระก่อน" ไทม์บอกกับเพื่อนทั้งสาม ก่อนจะแยกกันขับรถกลับหลังจากดูรุ่นน้องซ้อมเสร็จ วินกับพอร์ชก็แยกไปแล้วส่วนกรณ์ก็กำลัง ตามจีบเพื่อนของมีนอยู่ 

.

.

*.. อยู่ที่นี่หรอ..* ไทม์คิดคนเดียวในใจ เมื่อขับรถ ตามมีนออกมาจากมหาลัย มาจอดหน้าหอพักนักศึกษา ​ที่อยู่หน้ามหาลัย แล้วเห็นมีนที่เดินลงไปนั่งกินข้าว ที่ร้านตามสั่งใต้หอพัก เค้ารอดูสักพัก ก็เห็นแยกกันกับเพื่อน และมีนก็ขับรถกลับออกมา ไทม์ได้แต่ขับรถตามไปเรื่อยๆ

*.. ขอให้เป็๲น้องจริงๆได้มั้ย...* ระหว่างทางที่ขับตาม เค้าก็ได้แต่ภาวนา​ในใจ ว่าให้เป็๲คนเดียว ที่เค้าตามหามาตลอดด้วยเถอะ จนกระทั่งรถของมีนมุ่งหน้า ไปทางเดียวกับบ้านของเค้าเอง มันทำให้หัวใจของไทม์สั่นไหว เต้นไม่เป็๲จังหวะขึ้นมา เค้ามีความรู้สึก ที่บอกไม่ถูกระหว่างทาง จนกระทั่งมีนเลี้ยวรถเข้าไปจอดรถหน้าอาคารพาณิชย์​ แล้วลงไปเปิดประตูเหล็กม้วนขึ้น หัวใจของไทม์​แทบหยุดเต้นทันที

ปึกๆๆ ตุบๆๆ

"ใช่จริงๆ.. อึกก.. น้องของพี่กลับมาแล้ว.. พี่ไม่ได้ฝัน" ไทม์พูดพร้อมกับทุบที่อก และกระแทกหัว กับพวงมาลัยรถ ที่ไทม์ระบายความรู้สึกดีใจออกมา น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจ ตอนนี้มันทะลักทลาย​ออกมา ความรู้สึกที่รอคอย คนคนหนึ่งเป็๲เวลานาน เกือบสามปีสิ้นสุดลงทันที ไทม์เหมือนตัวเอง กลับมาหายใจได้เต็มปอดอีกครั้ง 

.

.

.

.

"เฮ้อ!..เหนื่อยจัง" มีนเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน ตรงเข้าห้องนอนของตัวเองทันที เมื่อเข้ามามีนก็วางกระเป๋าผ้าสี่เหลี่ยม ที่ใส่อุปกรณ์​การเรียน​วางลงที่โต๊ะคอม แล้วนั่งทรุดตัว​ที่เก้าอี้อย่างหมดแรง เพราะด้วยความเหนื่อยจากการซ้อมเต้น และรับน้อง

" น้องเห็นพี่แล้วนะ.. พี่หล่อขึ้นมากเลยพี่ไทม์... แต่มีนไม่กล้าทักพี่ มีนกลัว" มีนยกภาพถ่าย ที่ตั้งวางอยู่ ที่โต๊ะขึ้นมาแล้วพูดขึ้น ในรูปนั้นเป็๲รูปเด็กม.ปลาย ชายหญิงสองคน ฝ่ายชายยืนซ้อนหลัง แล้วก้มหน้าลงมา อยู่ตรงบ่าหญิงสาว แต่ไม่ได้เกยบ่าแต่อย่างใด ทั้งคู่ถ่ายรูปด้วยรอยยิ้ม ที่เต็มไปด้วยความสุข

" มีนคิดถึงพี่จัง" มีนมองภาพนั้นอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจ วางรูปลงกับโต๊ะ แล้วเดินไปเตรียมตัวอาบน้ำนอน เพราะ พรุ่งนี้ลินลี่บอกต้องซ้อมอีก และต้องซ้อมเดินบนเวที ก่อนจะไปถ่ายโปรโมต​ ที่เขาใหญ่วันเสาร์​อาทิตย์หน้ากัน

.

.

.

เช้า

"ยายจี!.." มีนเดินมายัง ร้านขายของชำของยายจี หลังจากไปเดินชื้อของกิน ที่ตลาดเช้ามาและแวะชื้อ ขนมครกเ๯้าประจำมาฝากยายจีด้วย

"อ้าวว่าไงมีน.. เอาอะไรรึเปล่า" ยายจีที่เดินออกมาจากในบ้าน พูดทักขึ้น เพราะเ๯้าตัวอยู่ในครัว ในเวลาเช้าแบบนี้ 

"เปล่าจร้า.. มีนไม่เอาอะไรมีนไปตลาดเช้ามาก็เลยชื้อขนมครมมาฝากยาย.. นี่ไง" มีนรีบพูดพร้อมกับ ชูขนมครกในมือให้ยายจีดู ยายจียิ้มอ่อนๆแล้วก็รับไว้ 

"ขอบใจมากลูก.. แล้วกินข้าวเช้ายัง.." ยายจีถามมีนกลับ เพราะเค้าทำกับข้าว ไปให้บ้านของมีนบ่อยๆ ตอนอยู่ด้วยกันเมื่อก่อน

" ยังเลย.. มีนว่าจะมาฝากท้องกับยาย.. แล้วยายทำอะไรกินคะ" มีนรีบเสนอตัวกินข้าวด้วยทันที ยายจีลูบหัวด้วยความเอ็นดู แล้วพามีนเข้าไปในครัวด้านหลังร้านขายของชำ

" นั่งก่อนลูกรอแปบเดียว" ยายจีบอกมีนแล้วก็หันหน้าเข้าหา หม้อแกงอีกครั้ง

"ชื้อ นมหน่อยจร้า!!" เสียง๻ะโ๷๞ดังมาจากหน้าบ้าน มีนหันตามเสียง แล้วลุกขึ้นเดินออกไป

ด้วยความเคยชิน ที่เคยขายของแทนยายจี 

" ได้เลยค่ะ.. ใส่ถุงให้นะคะ" มีนรีบเดินไปหยิบถุงแล้ว รับเงิน ก่อนจะทอนเงินที่อยู่ในตะกร้าในลิ้นชักให้ลูกค้า แล้วเดินกลับไปหา ยายจีอีกครั้ง 

" ไม่ว่าจะห่างกันนานแค่ไหน ก็เหมือนเดิมนะเราน่ะ" ยายจีพูดขึ้น เพราะมีนชอบช่วยขายของอยู่เหมือนเดิม พร้อมกับวางถ้วยข้าวต้มหมูเด้งลงตรงหน้ามีน และอีกชามลง แล้วหันไปตักอีกชาม

" ขอบคุณค่ะยาย.." มีนขอบคุณยาย พร้อมกับทำหน้างง ว่ายายจีตักทำไม3ชาม เพราะลูกหลานๆแก ออกไปเรียนไปทำงานกันหมดแล้ว 

" ยาย.. " มีนกำลังจะถาม ว่ายายจีตักเผื่อใครก็ต้องสะดุ้งกับเสียงทุ้ม

"ย่าคุยกับใครครับ.." เสียงชายหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับเดินลงบันได ลงมาก่อนจะชะงักเมื่อเห็น สาวร่างบางนั่งที่โต๊ะกินข้าว เค้ายืนค้างอยู่ที่บันไดจนสิ่งที่ยายจีพูด วีเองกลับไม่ได้ยิน เค้าไม่คิดว่า มีนจะเปลี่ยนไป ทั้งสวยและน่ารักขนาดนี้

"วีลงมาพอดีเลย.. มากินข้าวต้มย่ากำลังจะไปเรียก... เอ่อนี่ไงหนูมีนจำได้รึเปล่า" ยายจีรีบเรียก หลานชายตัวเองนั่ง แล้วแนะนำมีนอีกครั้ง

" สวัสดีค่ะ.. พี่วีใช่มั้ย" มีนยกมือไหว้วีทันที เค้ายังคงจำคนแถวนี้ได้ดี เพราะเค้าจากไปไม่ถึง3ปีเท่านั้นเอง​

"เอ่อ ครับ.. มีนน่ารักขึ้นกว่าเดิมนะ" วีที่ยืนค้าง จ้องหน้าหญิงสาวอยู่นาน ก็สะดุ้งขึ้นกับเสียงทักทายของมีน แล้วรีบ ทักทายกลับทันที

"พี่วีก็หล่อเหมือนเดิม..แถมสูงและหุ่นดีขึ้นเยอะเลย" มีนชมวีกลับด้วยความจริง เพราะวีดูร่างกายหนา และหุ่นดีขึ้นกว่าเมื่ก่อนเยอะ

" มาๆรีบกินมีเรียนไม่ใช่หรอ.. แล้วมีนไม่มีเรียนรึไงลูก" ยายจีทักขึ้น ทำให้วีและมีนรีบกินข้าวก่อน มีนจะอาสาล้างจานตอบแทน ค่าอาหาร เสร็จสิ้น​ก็ขอตัว กลับไปเตรียมตัวไปเรียน

" มีนไปพร้อมพี่มั้ย" วีถามขึ้นระหว่าง เดินออกมาหน้าร้านกับมีน เค้าชวนมีนไปมหาลัยด้วยกัน

"ไม่รบกวนพี่วีหรอกค่ะ.. มีนเอารถไปเอง ขากลับจะได้สะดวก" มีนรีบปฎิเสธทันที เพราะเค้าก็ไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่นัก วีเองก็ไม่ได้อยู่กับยายจี เพียงแต่แวะมาหามาเยี่ยมก็เท่านั้น

"ครับ.. งั้นพี่ไปก่อนนะ" วีทำท่าจะเดินแยกไปก่อนจะหันกลับมาเรียกมีน 

"เอ้อ มีนพี่ขอไลน์​หน่อยสิ เพื่อมีอะไรติดต่อย่าไม่ได้พี่จะได้ติดต่อเรา" วี หาเ๹ื่๪๫อ้างในการขอเบอร์ มีนทำท่าอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจให้ และเปิดแอฟฟลิเคชั่น​ไลน์​ แล้วยิงคิวอาร์โค้ด​แลกกัน มีนเลี่ยงที่จะให้เบอร์โทรส่วนตัว

"ขอบคุณนะ.. พี่ไปละ แล้วเจอกัน" วียิ้มกว้าง โบกมือลามีนแล้วเดินไปขึ้นรถ 

" หึหึ.. สวยขึ้นเยอะเลยว่ะ.. เสร็จกูแน่" เมื่ออยู่ในรถวีก็พูดคนเดียวพร้อมกับมองที่มีน ก่อนจะขับรถออกไป

.