ตอน ััที่กางเกงใน
สายฝนยามค่ำคืนในกรุงเทพมหานครตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงฟ้าร้องครวญครางสลับกับแสงแปลบปลาบที่พาดผ่านท้องฟ้าสีหม่น บรรยากาศหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่ฉันเพิ่งเลิกงานจากร้านสุกี้เต็มไปด้วยความโกลาหล ผู้คนยืนเบียดเสียดกันรอรถโดยสารที่ดูเหมือนจะหายสาบสูญไปพร้อมกับสายฝน
ฉันยืนกอดอกตัวเองด้วยความหนาวสั่น ชุดพนักงานที่เป็กระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยกับเสื้อเชิ้ตพอดีตัวไม่ได้ช่วยกันลมหนาวที่พัดมากระทบผิวได้เลย ขาทั้งสองข้างของฉันรู้สึกเมื่อยล้าและปวดร้าวจากการยืนให้บริการลูกค้ามานานกว่าเจ็ดชั่วโมง ตะคริวเริ่มถามหาที่บริเวณน่องจนฉันต้องขยับขาไปมาเพื่อคลายความเมื่อย
ฉันพยายามกดแอปพลิเคชันเรียกรถในมือถือเป็สิบครั้ง แต่สถานะก็ยังขึ้นว่า "ไม่มีคนขับในบริเวณนี้" จนฉันเริ่มถอดใจ กะว่าจะยอมเปียกฝนเดินไปขึ้นรถเมล์แท็กซี่ตรงข้ามหน้าห้างแทน
ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าออกไปเผชิญกับพายุ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"ฮัลโหลค่ะลุงอนันต์"
"แตงกวา อยู่ไหนลูก เลิกงานหรือยัง ลุงดูพยากรณ์อากาศเห็นว่าฝนจะตกหนักทั้งคืนเลยเป็ห่วง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย มันแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ทำให้ใจฉันชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง
"เพิ่งเลิกค่ะลุง ตอนนี้ติดฝนอยู่หน้าห้างค่ะ รถหายากมาก แตงกวากะว่าจะเดินไปขึ้นรถแท็กซี่ค่ะฝั่งตรงข้ามค่ะ"
"อย่าเชียวนะแตงกวา! เดินไปป้ายรถเมล์มืดๆ ค่ำๆ ฝนตกแบบนี้มันอันตราย แท็กซี่ก็ไม่รู้จะไว้ใจได้ไหม ยิ่งเราเป็สาวเป็แส้แต่งตัวชุดพนักงานแบบนั้น" น้ำเสียงของลุงอนันต์เริ่มเปลี่ยนเป็ดุเข้มขึ้นมาทันที
"แต่มันดึกแล้วนะคะลุง แตงกวาเกรงใจค่ะ ลุงน่าจะพักผ่อน เดี๋ยวแตงกวากลับเองได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ" ฉันพยายามเถียงเพราะไม่อยากทำตัวเป็ภาระไปมากกว่านี้
"ไม่ได้! ฟังลุงนะแตงกวา ลุงรักและห่วงเราเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ถ้าอันนาเป็อะไรไปลุงก็เสียใจ แต่ถ้าลูกสาวอีกคนของลุงอย่างแตงกวาเป็อะไรไปอีกล่ะ ลุงจะอยู่ยังไง?"
"เอ่อ! คือ" ฉันอ้ำอึ้ง
"รออยู่ตรงหน้าห้างนั่นแหละ ลุงกำลังขับรถออกไป อีกสิบนาทีถึง"
คำพูดที่ว่า ถ้าลูกสาวอีกคนเป็อะไรไป ลุงจะอยู่ยังไง มันกระแทกใจฉันอย่างจัง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยระแวงเขาถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งใจ ลุงอนันต์ให้เกียรติฉันขนาดนี้ มองฉันสำคัญเท่ากับลูกสาวแท้ๆ ของเขา แล้วฉันยังจะไปตั้งแง่กับเขาอีกเหรอ?
"ค่ะลุง แตงกวาจะรอนะคะ ขอบคุณมากค่ะ" ฉันรับคำด้วยเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
ไม่นานนัก รถยุโรปคันหรูของลุงอนันต์ก็มาจอดเทียบที่จุดรับส่ง ฉันรีบวิ่งขึ้นไปบนรถทันที กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่ดูแพงและไออุ่นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ลุงอนันต์ในชุดนอนแบบผู้ดีที่สวมเสื้อคลุมทับไว้ดูผ่อนคลาย เขาหันมายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน
"เปียกหมดเลย เห็นไหม ลุงบอกแล้วว่าให้รอ" เขาหยิบทิชชู่แผ่นหนาส่งให้ฉันเช็ดหน้าเช็ดตา
รถเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนที่ฉ่ำไปด้วยน้ำฝน ระหว่างทางลุงอนันต์เริ่มชวนคุยเื่อนาคตอย่างจริงจัง
"แตงกวาเรียนบัญชีเหนื่อยไหมลูก จบไปอยากทำอะไร"
"ก็คงหางานทำในบริษัทมั่นคงๆ ค่ะลุง อยากเก็บเงินให้พ่อแม่ที่ต่างจังหวัดเยอะๆ"
"ลุงดูแววเราแล้ว เราเก่งกว่านั้นนะ ถ้าจบปริญญาตรีแล้วอยากเรียนต่อโทบอกลุงนะ ลุงจะส่งเสียเอง หรือถ้าวันหนึ่งอยากทำธุรกิจส่วนตัว ลุงมีเงินทุนให้กู้แบบไม่ต้องเสียดอกเบี้ยเลยนะลุงสัญญา ลุงอยากเห็นเรามีชีวิตที่มั่นคงเหมือนอันนา"
คำสัญญาของเขามันช่างยิ่งใหญ่และงดงามเกินกว่าที่เด็กด้อยโอกาสอย่างฉันจะกล้าฝัน ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน
เมื่อถึงบ้าน บ้านทั้งหลังมืดสนิท น้าอรและอันนาคงหลับไปนานแล้ว ฉันพยายามจะเดินขึ้นบันไดแต่ขาทั้งสองข้างกลับประท้วงด้วยความเ็ป ตะคริวลูกใหญ่เริ่มแข็งขึงที่น่องจนฉันต้องทรุดตัวลงนั่งที่ขั้นบันได
"โอ๊ย" ฉันหลุดปากร้องออกมา
"เป็อะไรแตงกวา!" ลุงอนันต์รีบเข้ามาประคอง "ขาเป็ตะคริวเหรอ"
"ค่ะลุง ยืนนานไปหน่อยค่ะ ปวดร้าวไปถึงโคนขาเลย"
"มา มานั่งที่โซฟานี่ก่อน ลุงบอกแล้วว่าอย่าฝืน" เขาประคองฉันไปนั่งที่โซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่น
"รอแป๊บนึง ลุงมีน้ำมันนวดสูตรพิเศษ ตอนตีกอล์ฟลุงใช้นวดแก้ปวดบ่อย นวดไล่เส้นเก่งมาก นวดให้อรกับอันนาบ่อยๆ"
เขาวิ่งไปหยิบขวดน้ำมันนวดที่มีกลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆ มา แล้วทรุดตัวลงนั่งที่พื้นตรงหน้าหว่างขาของฉัน ฉันพยายามจะถดขาหนีด้วยความเกรงใจ
"ไม่เป็ไรค่ะลุง เดี๋ยวแตงกวานวดเองได้ค่ะ ลุงไปพักเถอะ"
"อยู่นิ่งๆ สิแตงกวา ลุงบอกแล้วไงว่ารักเหมือนลูกสาว พ่อนวดให้ลูกจะเป็ไรไป"
เขาพูดด้วยเสียงดุแต่แฝงความอ่อนโยน
"ชุดพนักงานมันรัดไปหมด นวดไม่สะดวกหรอก ถลกกระโปรงขึ้นหน่อยสิลูก ลุงต้องนวดไล่เส้นจากน่องขึ้นไปถึงต้นขา"
ฉันลังเล แต่ความเ็ปมันรุนแรงจนเกินทน ฉันจึงค่อยๆ ถลกกระโปรงทรงเอสีดำขึ้นมาจนถึงต้นขาขาวอวบ ลุงอนันต์เทน้ำมันลงบนฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาแล้วเริ่มลงมือนวดที่น่องของฉันอย่างหนักหน่วง
"อืม" ฉันเผลอครางออกมาเบาๆ เพราะความสบาย ััของเขามันรู้จุดและมีแรงกดที่พอดีจริงๆ
"เจ็บหน่อยนะลูก เส้นมันตึงเลยเนี่ย เห็นไหม ทำงานหนักเกินไปแล้ว" เขาพูดพลางค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาที่บริเวณเหนือเข่า ััของเขาเริ่มเปลี่ยนจากความหนักหน่วงเป็ความนุ่มนวลและจงใจลูบไล้มากขึ้น
มือหนาของเขาค่อยๆ ถลกกระโปรงของฉันขึ้นสูงอีก สูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงโคนขา ฉันรู้สึกถึงลมเย็นๆ ที่ปะทะผิวขาด้านในที่อ่อนไหว หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็จังหวะ
"ลุงคะ สูงไปหรือเปล่าคะ" ฉันถามเสียงสั่น
"ต้องนวดให้ทั่วลูก เส้นใหญ่ที่ส่งเืไปเลี้ยงขามันอยู่ตรงต้นขาด้านในนี่ ถ้าไม่นวดไล่ขึ้นไป เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะเดินไม่ได้นะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็มืออาชีพมาก สายตาจ้องอยู่ที่ขาของฉันเหมือนกำลังพิจารณากล้ามเนื้อ แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามือของเขามันลากผ่านิัของฉันช้าลงและเนียนขึ้น
น้ำมันนวดที่ลื่นไหลทำให้มือของเขาล่วงล้ำขึ้นไปถึงโคนขาด้านใน ปลายนิ้วของเขาจงใจลากผ่านจนถึงขอบลูกไม้ของกางเกงในตัวจิ๋วที่ฉันสวมอยู่ ความรู้สึกเสียวซ่านมันแล่นแปล๊บเข้าสู่ท้องน้อยจนฉันเผลอแอ่นขาขึ้นเล็กน้อย
ลุงอนันต์ยังคงพูดเื่ธรรมะและการใช้ชีวิตต่อไปอย่างหน้าตาเฉย
"คนเราต้องขยันนะแตงกวา แต่ก็ต้องรู้จักถนอมร่างกายด้วย"
ในขณะที่ปากเขาพูดเื่ดีงาม แต่มือของเขากลับนวดคลึงเน้นๆ อยู่ที่บริเวณโคนขาใกล้จุดสงวน ััที่จงใจให้ปลายนิ้วเฉียดโดนเป้ากางเกงในทำให้ฉันหายใจติดขัด
วินาทีที่เขานวดกดน้ำหนักลงไปที่โคนขาหนีบจนนิ้วเกือบจะมุดเข้าไปใต้กางเกงใน ฉันสะดุ้งตัวโยนแล้วร้องออกมา
"ลุงคะ!"
ลุงอนันต์ชักมือออกทันทีราวกับเพิ่งรู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความใและรู้สึกผิด
"โอย! ลุงขอโทษนะแตงกวา ลุงมัวแต่ตั้งใจนวดไล่เส้นให้เราจนลืมตัวไปหน่อย ลุงไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินนะลูก เห็นเราปวดมากลุงเลยอยากให้หายเร็วๆ"
เขาทำหน้าเศร้าและดูเสียใจมากจนฉันพูดอะไรไม่ออก ความระแวงเมื่อครู่หายไปทันทีเมื่อเห็นท่าทางสุภาพและสำนึกผิดของเขา
"มะ ไม่เป็ไรค่ะลุง แตงกวาทราบค่ะว่าลุงหวังดี" ฉันรีบจัดกระโปรงให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา
"ไปอาบน้ำนอนเถอะนะลูก เดี๋ยวลุงเก็บของเอง" เขายิ้มให้อย่างอบอุ่นและเดินไปเก็บขวดน้ำมันอย่างสุภาพ ไม่มีการแสดงท่าทางคุกคามหรือกวนใจฉันอีกเลย
ฉันเดินขึ้นห้องนอนด้วยความสับสนที่หนักหนากว่าเดิม ลุงอนันต์เป็ผู้ชายที่แสนดีขนาดนี้ เขาห่วงฉันเหมือนลูกสาว ยอมนวดให้จนหายปวด แถมยังขอโทษทันทีที่พลาดไปโดนส่วนที่ไมควร
หรือว่าฉันจะใจแคบเกินไปที่ไปคิดร้ายกับเขา?
ในความเงียบของห้องนอน ฉันนอนมองเพดานด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น ััที่โคนขาด้านในยังคงร้อนผ่าวและทิ้งรอยััที่น่าหวาดเสียวไว้ ลุงอนันต์ ลุงที่เคารพ หรือ สัตว์ร้ายที่สวมหน้ากากเทวดากันแน่?