สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นระคนเคลือบแคลงจับพิรุธที่สะสมมาหลายวันบีบคั้นให้ลลิตาตัดสินใจหยุดยืนตรงหัวมุมตึกดึงแผ่นกระดาษด้านในซองสีน้ำตาลออกมาเปิดออกอ่านลับหลังทันทีทว่า...สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทำเอาแพทย์สาวถึงกับเบิกตากว้างร่างกายชาวาบไปทั้งแถบด้วยความตกตะลึงคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันจนหน้านิ่วคิ้วขมวด กระดาษแผ่นนั้นคือ
‘รายงานผลการตรวจพิสูจน์สารพันธุกรรมหรือผลตรวจดีเอ็นเอ (DNA)’ ที่ระบุข้อความชัดเจนว่าตัวอย่างเนื้อเยื่อทั้งสองชิ้นมีความเข้ากันได้ทางสายเืและแมตช์กันสูงถึง 99.99เปอร์เซ็นต์ เป็บิดาและบุตรสายเืเดียวกันแท้ๆ!
ทว่าในเอกสารกลับถูกเข้ารหัสลับไม่ลงชื่อระบุว่าเป็ของใคร ลลิตาใจหายวาบระคนสงสัยอย่างที่สุด ‘พี่ดิศแอบส่งตรวจดีเอ็นเอกับใคร?หรือว่าจะเป็เด็กแก้มป่องคนนั้น!’
ความฉลาดทำให้เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดปุ่มถ่ายรูปเอกสารใบนั้นเก็บไว้ในเครื่องทุกตัวอักษรอย่างรวดเร็วเพื่อเก็บไว้เป็หลักฐานสืบหาความจริงลับหลัง
"พี่ลิลลี่!ทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ แอบดูโพยคนไข้เหรอฮะ" เสียงทุ้มขี้เล่นที่ดังขึ้นพร้อมกับวงแขนแกร่งที่พุ่งเข้ามาโอบกอดลาดไหล่บางจากทางด้านหลังทำเอาลลิตาสะดุ้งสุดตัวรีบยัดเอกสารเก็บเข้าซองทันควันหล่อนหันไปตีเพียะเข้าที่ท่อนแขนของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโมโหกึ่งใ
‘พาสกร’ หรือ ‘พีท’ น้องชายร่วมสายเืของเธอยืนยิ้มตาหยีอย่างกวนโอ๊ยชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีเพิ่งจบหลักสูตรเชฟเบเกอรี่ชั้นสูงมาจากเมืองนอกรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาสไตล์ตี๋อินเตอร์ ผิวขาวจัดและแต่งตัวทันสมัยเเนี้ยบกริบ พาสกรเป็หนุ่มเ้าสำราญ นิสัยขี้เล่นและรักความสนุกสนานเป็ชีวิตจิตใจเขาเดินทางมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้เพราะตั้งใจจะมาเตรียมเปิดร้านคาเฟ่เบเกอรี่หรูในโซนสวัสดิการพลาซ่าตามคำสั่งของพ่อ
"เล่นอะไรเป็เด็ก ๆ น่ะพีทพี่ใจหายหมด" ลลิตาดุน้องชายพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
"แหม...ก็ผมคิดถึงพี่สาวนี่ครับ" พาสกรหัวเราะร่วน พลางพ่นคำพูดออดอ้อนออเซาะ
"ร้านเบเกอรี่ของผมตกแต่งใกล้เสร็จแล้วนะพี่ลิลลี่รับรองว่าสาวๆ ใน รพ. นี้ต้องติดใจฝีมือเชฟจบนอกอย่างผมแน่..."
ทว่าในขณะที่กำลังพูดคุยเจื้อยแจ้วสายตาของพาสกรกลับเหลือบไปเห็นร่างระหงของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยอยู่หน้าร้านฝั่งตรงข้ามพอดี...‘มนัสวี’ ในชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนดูละมุนตา ผิวขาวอมชมพูและใบหน้าหวานล้ำสะกดให้หนุ่มนักเรียนนอกถึงกับตาค้างหัวใจกระตุกไหว เขาตกหลุมรักและพึงใจเธอทันทีที่เห็นหน้าในวินาทีแรก
"พี่ลิลลี่... ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะครับสวยหวานสเปกผมเลย!" พาสกรเขย่าแขนพี่สาวสายตาจับจ้องตาไม่กระพริบ ลลิตาหันไปมองตามนิ้วของน้องชายทันทีที่เห็นว่าเป็มนัสวี ความขุ่นข้องหมองใจครั้งเก่าก็แล่นริ้วขึ้นมาหล่อนรีบเอ่ยปากสกัดดาวรุ่งเสียงเข้ม
"หยุดความคิดเลยนะพีทผู้หญิงคนนั้นชื่อมนัสวี เป็เ้าของร้านขนมไทยโบราณฝั่งตรงข้าม...แต่เดี๋ยวก่อนนะ ยัยนั่นเขามีแฟนแล้วแฟนเขาชื่อธราธรเป็เ้าของสวนมะพร้าว และที่สำคัญเขามีลูกชายตัวน้อยอายุสี่ขวบกว่าแล้วด้วย! อย่าไปยุ่งกับคนมีเ้าของ"
พาสกรถึงกับอึ้งไปทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็ความนิ่งงันแววตาคู่คมวูบไหวด้วยความเสียดายและสับสนทว่าสายตาที่เขาใช้จับจ้องมองตรงไปยังมนัสวีหลังจากหายอึ้งกลับยังคงเป็สายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและอาลัยอาวรณ์อย่างปิดไม่มิด มันเป็สายตาแห่งความพึงใจที่ลลิตาหันมาเห็นแล้วถึงกับใจหายวาบหล่อนเริ่มเกิดความรู้สึกหวาดกลัวระคนหนักใจขึ้นมาในอก... สัญชาตญาณของเธอบอกว่านิสัยหนุ่มเ้าสำราญและขี้เล่นของน้องชายคนนี้ ประกอบกับปมความเข้าใจผิดระลอกเก่าระหว่างเธอกับธราธรและภูดิศกับมนัสวีที่ยังคุกรุ่นอยู่ สายตาของพาสกรในวันนี้กำลังจะกลายเป็ ‘ชนวนเหตุใหม่’ที่อาจจะนำพาความวุ่นวาย โกลาหลและเื่ราวรักสลับขั้วในโรงพยาบาลแห่งนี้ให้ยุ่งเหยิงจนเกินควบคุมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
++++++++++
หนึ่งวันก่อนการเปิดตัวโรงพยาบาล ‘วิเศษเลิศวรจักร’ สาขาต่างจังหวัด บรรยากาศภายในอาคารเต็มไปด้วยความเร่งรีบช่างตกแต่งพากันเก็บงานชิ้นสุดท้าย ทว่าสำหรับ ‘มนัสวี’ ความวุ่นวายเื่การเตรียมวัตถุดิบทำขนมไทยล็อตใหญ่และสัมภาษณ์พนักงานทำเอาเธอปลีกตัวไม่ได้ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังยื่นคำขาดสั่งห้ามไม่ให้ ‘น้องเติมเต็ม’ไปอยู่ที่เนอสเซอรี่อีกเด็ดขาด เพราะหวาดกลัวว่า ‘ภูดิศ’ จะใช้อำนาจลักพาตัวดวงใจของเธอไปอีกครั้งหน้าที่ดูแลเด็กตัวน้อยจึงตกเป็ของ ธราธร พี่ชายต่างสายเือย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ทว่าธราธรเองก็ต้องวิ่งรอกคุมช่างจัดหน้าร้านขนมด้วยความยุ่งเขาจึงนำน้องเติมเต็ม ไปฝากไว้ที่ร้านอาหารของคนรู้จักกันที่ไว้ใจได้ในโซนพลาซ่าของโรงพยาบาล
++++++++++
ในเวลาเดียวกัน ‘คุณหญิงดาริกา’เดินทางมาตรวจงานล่วงหน้าและเดินก้าวเท้าเข้ามานั่งทานอาหารในร้านแห่งนั้นพอดิบพอดีหล่อนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หรูวางกระเป๋าแบรนด์เนมใบหรูราคาแพงไว้ข้างตัวตรงเบาะเก้าอี้ว่าง โดยไม่ทันระวังตัว หนูน้อยเติมเต็มที่นั่งละเลงระบายสีอยู่โต๊ะใกล้ ๆบังเอิญเหลือบสายตาไปเห็นผู้ชายคนหนึ่ง แต่งตัวดูดีมีภูมิฐานทว่าพฤติกรรมกลับตรงกันข้าม ชายคนนั้นแสร้งทำเป็เดินผ่านโต๊ะของคุณหญิงแล้วอาศัยจังหวะที่คุณหญิงหันไปคุยโทรศัพท์ เอื้อมมือล้วงเข้าไปขโมยกระเป๋าสตางค์ใบยาวและของมีค่าในกระเป๋าของคุณหญิงอย่างรวดเร็ว!
เติมเต็มตาโตด้วยความใเมื่อเห็นชายคนนั้นหมุนตัวกำลังจะก้าวเท้าเดินดุ่ม ๆออกไปจากร้านอาหารอย่างรวดเร็วสัญชาตญาณความแสนรู้และรักความถูกต้องทำให้เด็กชายตัวน้อยขยับตัวก้าวเดินอย่างว่องไวแสร้งทำเป็เดินสวนทาง แล้ว ‘ยื่นขาเรียวสั้นอวบ ๆ ขัดขาชายคนนั้นจนเสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นหินอ่อน’เสียงดังสนั่น!
"โครม!!"
"ช่วยด้วยครับ! ขโมย!คุณลุงคนนี้ขโมยของในกระเป๋าคุณป้าคนสวยครับ!"
เติมเต็มเปิดปากะโเสียงดังลั่น ชี้นิ้วอวบ ๆ ไปที่ชายคนนั้นทันที กระเป๋าสตางค์ใบหรูร่วงหลุดออกจากมือชายคนนั้นพนักงานในร้านและรปภ.ที่อยู่ใกล้เคียงพุ่งตัวเข้ามาล็อกตัวหัวขโมยในคราบผู้ดีไว้ได้ทันควัน
คุณหญิงดาริกาสะดุ้งสุดตัวหันมามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความใก่อนจะรีบหยิบกระเป๋าสตางค์คืนมาด้วยความโล่งอก หล่อนหันมาจับจ้องมองเด็กน้อยที่ยืนยิ้มตาหยีจนเห็นลักยิ้มจางๆ น่าเอ็นดู
"หนูน้อย...หนูช่วยป้าไว้เหรอจ๊ะ เก่งจังเลยลูก" คุณหญิงดาริกาดีใจที่ได้ของคืนหล่อนคุกเข่าลงตรงหน้าน้องเติมเต็ม ทว่าเมื่อได้เพ่งพิศมองใบหน้ากลมมนคิ้วหนาพาดเฉียง และดวงตาคมกริบระยับพราวดุจดวงดาวของเด็กชายในระยะประชิดหญิงสูงศักดิ์ก็ถึงกับชาวาบไปทั้งแถบด้วยความตกตะลึง
‘ทำไมเด็กคนนี้...หน้าเหมือนตาภูดิศตอนสี่ขวบไม่มีผิดเพี้ยน ขนาดแววตาดุดันยังถอดพิมพ์เดียวกันมาเลย!’
919
