บทที่28 ความซวยของเนี่ยฟง
เสียงอสูรดังไปทั่วป่ามันรับรู้ได้ว่ามีผู้บุกรุก”ความซวยข้านี่มันระดับไหนกันเนี่ยอีกนิดเดียวก็จะครบกำหนดเวลาการแข่งขันแล้ว”เนี่ยฟงบ่นพึมพำ ทุกคนตื่นทันที เมื่อเนี่ยฟงแอบดูจากในถ้ำ ก็ตะลึงตัวแข็ง ระดับห้า ทุกคนต่างตะลึงเช่นกันเมื่อมองผ่านจากกิ่งไม้ที่ปิดอยู่”มันจะเห็นเราไหมเราจบแน่ถ้ามันเห็นเรา”ฟานเยว่วิตก เนี่ยฟงพูดไม่ออกเช่นกันเขาเคยเจอมาแล้วเกือบตายดีที่เหม่ยตู้ซามาทัน “พวกเราต้องยื้อเวลาจนกว่าจะจบการแข่งพวกเราจะถูกพากลับสำนักโดยทันที”เนื่ยฟงพูด
เนี่ยฟงหวังไว้ว่าเขาจะสามารถรอกไปได้ด้วยการรอเวลาครบกำหนด แต่ว่าสิ่งที่คิดมันจบลงเมื่อมีแสงสีทองพุ่งใส่พวกเขา
ตู้ม!!!!
พวกเขาหนี้ทันถ้ำถูกขยายลึกเข้าไปหลายเมตรพวกเขาโดดออกมาทันแต่ว่าแรงกระแทกทำให้ได้รับาเ็ เมื่อพวกเขาเงยหน้ามองอสูรเต็มตาปรากฎร่างของมันเป็ สีดำ เขาของมันยาวขึ้น้า ตัวมันสูงสี่เมตรยาวหกเมตร หน้าของมันเหมือนกระทิงแต่ตัวมีลายสีแดงสลับดำ มันคือกระทิงอสูรลายแดง มันปล่อยแสงสีทองทำลายล้างได้
เมื่อมันเห็นคนทั้งสี่ก็วิ่งเข้าหาทันที ความแข็งแกร่งของมันทำให้ทุกอย่างที่มันชนพังเป็ทางก่อนจะมาถึงตัวพวกเขาเนี่ยฟงสังเกตเห็นอะไรบางอย่างติดอยู่ที่ขนของมันเมื่อมันวิ่งมาเนี่ยฟงก็หายไปจากสายตาแล้วคว้าสิ่งนั้นไว้ “หนี่เร็วทุกคน”ซานหนิงะโ ทุกคนหันหลังแล้ววิ่งสุดกำลัง มันไล่ตามอย่างไม่ลดละ แสงสีทองถูกปล่อยออกมาเป็ระยะทุกคนหลบอย่างฉิวเฉียด ไม่มีใครคิดสู้
ตู้ม!!!!!
เนี่ยฟงลอยไปในอากาศเนื่องจากเข้าไปใกล้มัน แสงถูกปบ่อยไปที่เนี่ยฟงทันที กระบี่เนี่ยฟงยกมากันไว้ได้ทันแต่แรงกระแทกทำให้เขากระเด็นนำหน้า พวกนางไปไกล พรวด...เนี่ยฟงกระอักเื”ไม่ต้องวิ่งเองเลยนะเรา”เนี่ยฟงลุกอย่างยากลำบาก”เ้าเป็อะไรไหมเนี่ยฟง”ทั้งสามคนถาม”ข้าไม่เป็ไร” พรวด...เขากระอักเือีกครั้ง “เ้าบ้าอย่ามาโกหก”ซานหนิงะโแล้วพวกนางวิงไปดูเนี่ยฟง กระทิงะโสูง มีแสงรวบรามเป็ก้อนใหญ่ขนานเส้นผ่าศูนย์กลางสี่เมตร พุ่งไปหาพวกเขาทันที ทุกคนทำใจยอมรับไม่มีทางรอดร่ายกายเนี่ยฟงใช้ลำหายใจอสูรไม่ได้แล้วเขาาเ็เกินไป
คนที่ดูอยู่ตกตะลึงพวกเขาตายแน่ไปไม่สามารถทำอะไรได้แล้วเนื่องจากป่าทั้งหมดเขาออกได้แค่ประตูมิติที่ใช้แข่งเท่านั้นมันจะเปิดตอนแข่งจบอย่างเดียว
เหม่นตู้ซาถึงกับน้ำตาคลอ
เวลาเดียวกันแสงสีขาวก็สว่างจ้าไปทั่วป่าผู้แข่งขันทุกคนถูกพากลับมารอบประตูมิติ เนี่ยฟง เย่หวิ๋น ซานหนิง ฟานเยว่ตกมาอยู่ตรงหน้าบรรดาอาจารย์ ข้างก็เป็สี่ปีศาจสีแดง เหม่ยตู้ซาถอนใจ “พี่เหม่ยท่านร้องไห้ทำไมรึ”เนี่ยฟงถามด้วยยิ้มขันๆ พรวด...เขากระอักเือีกครัง”ปากดีนักเอาตัวให้รอดก่อนเถอะ หึ”ทุกคนขำแล้วหมอจากห้องสมุนไพรก็มาดูแลผู้บาทเจ็บทุกคน
เวลาผ่านไปสองชั่วยามตอนนี้เป็เวลาประกาศผลแล้ว
ทีมของ หลิวเหม่ยชิงส่งกระเป๋าให้อาจารย์พู้ตรวจนับ มีทั้งหมด 768 มีระดับสี่1ก้อนระดับสาม 10 ก้อนระดับสอง 307 ก้อนระดับหนึ่ง 450 ก้อน พวกอาจารย์ต่างยินดีที่ศิษย์เก่งขนาดนี้ ปีหน้าพวกเ้า ก็ออกจากสำนักแล้วข้าหวังว่าจะสร้างชื่อเสียงของตัวเองได้นะ เหม่ยตู้ซานั่งอยู่้าพูดอย่างพอใจ “ศิษย์รับทราบ”พวกนางป้องมือ
ต่อไปเป็ทีมของเจียงเฉิน กลุ่มของเขาส่งกระเป๋าให้ตรวจ ทั้งหมด 489 ก้อน มีหินระดับสาม 9 ก้อนระดับสอง 180 ก้อนระดับหนึ่ง 300 ก้อน อาจารย์ทุกคนพอใจต่อไปเขาต้องเก่งขึ้นอีกแน่ๆ
หลังจากนั้นก็ตรวจไปหลายทีมจนมาถึง สี่ปีศาจสี่แดง”หึ...พวกเ้าเดิมทีแข็งแกร่งกันอยู่แล้วหาหินเองก็ชนะได้แต่ดันไปแย่งศิษย์น้องทำเขาาเ็หลายสิบคนสุดท้ายเจอดีเป็ไงล่ะไม่เหลือหินเลยสินะ..หึ”ทุกคนพากันขำ”ศิษย์ผิดไปแล้ว”พวกเขาป้องมือ”ทีหลังคิดให้รอบคอบต่อไปต้องไปสร้างซื่อเสียงของตัวเองอย่าทำให้สำนักต้องอับอายพวกเ้าจัดได้ว่าอยู่อันดับต้นๆของสำนักของเราจงก้าวต่อไปให้สมกับเป็ศิษย์ป่าไผ่ดำ”พวกเขาซาบซึ้งคำสอนของเหม่ยตู้ซาพวกเข้าป้องมือ
มาถึงกลุ่มเนี่ยฟงฟานเยว่ส่งกระเป๋ามิติให้อาจารย์ผู้ตรวจ เมื่อเทหินออกทุกคนตะลึง หินทั้งหมด 2904ก้อนแล้วยังมีระดับสี่ถึงหกก้อนจำนวนเพียงอย่างเดียวก็ไม่ต้องแยกระดับพวกเขาก็ชนะแล้ว สายตาทุกคนมองไปที่พวกเขาทั้งสี่เป็ไปได้อย่างไรในทีมนั้นมีศิษย์ใหม่ถึงสองคนเหตุใดจึงได้หินมากมายเช่นนี้ เหม่ยตู้ซายิ้ม "พวกเ้าเก่งกันมากต่อไปจงตั้งใจฝึกให้มากๆ" นางหันไม่มองเนี่ยฟงเขาเอามือเขี่ยจมุก “เ้านี่ทำให้ข้าใตลอดเลยนะ”เนี่ยฟงยิ้มแต่ไม่พูดอะไรพวกเขาได้รับป้ายประจำตัวว่าเป็ศิษย์ที่ได้แชมป์จากการแข่งขันใช้ป้ายนี้จะสามารถเขาไปยังหอหนังสือชั้น8ได้สองวันและยังเข้าเขตหวงห้ามได้อีกด้วย
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นหลังการมอบรางวัลเนี่ยฟงเขายืนอยู่คนเดียวมองออกไปบนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ”เ้าไม่ไปร่วมสนุกรึไงเนี่ยฟง”เหม่ยตู้ซามายืนอยู่ข้างๆ”พี่เหม่ยวันนี้ข้าได้เรียนรู้อะไรบางอย่างในตอนที่ข้ากำลังจะตายข้ามองไปที่ใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความสิ้นหวังมันทำให้ข้าเ็ปยิ่งนักข้าอยากปกป้องใครสักคนได้และใครก็ตามที่มาทำร้ายคนที่ข้ารักข้าจะไม่ยอมเด็จขาด”นางมองเนี่ยฟง”ถ้างั้นเ้าจงแข็งแกร่งขึ้น”เนี่ยฟงก้มหน้ารับ”พี่เหม่ยข้ามีของมอบให้ท่าน”นางแปลกใจเนี่ยฟงหยิบ ดอกไม้ที่มีกลีบสีชมพูมีแสงเป็ประกายรอบดอก”นี่มันดอกไม้เทพบุพผาแห่งความอ่อนเยาว์”เหม่ยตู้ซางง”เ้าได้มันมายังไง”มันติดอยู่ที่กระทิงตัวนั้นข้าเลยหยิบมันมาทีแรกข้าไม่แน่ใจว่าคืออะไร”เหม่ยตู้ซาไม่เข้าใจว่าให้นางทำไมกัน”เ้าให้ข้าทำไมรึ”พี่เหม่ยท่านสามสิบแล้วข้ายังไม่อยากให้ท่านแก่ไปมากกว่านี้ฮ่าๆๆๆๆ”เหม่ยตู้ซาหน้าเขียว”เ้าเด็กบ้า”นางโกรธแต่ก็สงบลง”เนี่ยฟงพิษของเ้าร้ายแรงเพียงไหนทำให้อสูรถึงตายได้หรือไม่ ”เหม่ยตู้ซาเอ่ยถาม”พี่เหม่ยพิษข้ามีลำดับขั้นดังนี้ เมื่อได้รับพิษเข้าไปร่างกายจะขยับไม่ได้หลังจากนั้นพลังิญญาจะใช้ไม่ได้ขั้นต่อมาก็จะตายทันทีท่าหากพวกพืชโดนใบจะแห้งเหี่ยวตาย หรือก็คือพิษข้านั้นหากได้รับเข้าไปไม่ว่าจะมากหรือน้อยผลก็ไม่ต่างกันคือตายไม่มียารักษานอกจากเืข้าเท่านั้น”เนี่ยฟงตอบนาง”แล้ววิธีใช้มันซับซ้อนหรือไม่”เนี่ยฟงยิ้ม”ข้าสามารถปล่อยออกมาจากร่างกายได้ทางรูขุมขนเป็จำนวนมหาศาลแต่ว่าต้องระวังคนรอบข้างจะถูกด้วยข้าจึงไม่ค่อยได้ใช้ และสามารถเคลือบไว้ที่อาวุธิญญา ให้ข้าและผู้อื่นได้มันยังเป็เกราะป้องกันได้อีกด้วย ในตัวข้ามีพิษสองชนิดคืพิษสีม่วงใช้ในการฆ่าและพิษสีเขียวใช้ป้องกัน”
เหม่ยตู้ซามองเนี่ยฟง”เ้าเด็กนี่เพียงสิบปีได้รับของดีมากมายขนาดนี้เห็นทีต่อไปเขาจะต้องยิ่งใหญ่เหนือเทพนักรบในตำนาน โม่ซือิ ก็เป็ได้”นางคิดในใจ”พี่เหม่ยพรุ่งนี้ข้าจะเข้าหอหนังสือชั้นแปดท่านมีอะไรแนะนำข้าหรือไม่”นางยิ้ม”ชั้นแปนนั้นไม่ใช่อะไรที่ข้าแนะนำได้บางคนขึ้นไปแล้วก็มิอาจได้อะไรออกมาเพราะทักษะนั้นยากเกินเ้าใจถ้าหากมีทักษะใดที่เหมาะสมกับเ้านั้นมันจะเรียกหาเ้าเองข้าบอกได้เพียงเท่านี้เพลงกระบี่พันทิวาของข้านั้นที่ชั้นแปดก็มีแต่ว่าตอนที่ข้าเข้าไปกับเพื่อนข้านั้นเขาอ่านเท่าไรแม้ข้าจะอธิบายให้เขาฟังก็ไม่อาจฝึกสำเร็จมันจึงเป็ชั้นที่พิเศษมาก”เนี่ยฟงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยหากไม่อาจเข้าใจได้จะมีประโยชน์อะไรกัน แล้วพวกนางทั้งสามจะได้อะไรกลับมาหรือไม่ เขาถอนใจ แล้วมองพระจันทร์
สายๆของวันต่อมา ก็มีเสียงสาวน้อยสามคนมาเรียกเนี่ยฟงที่ห้อง”เ้าบ้าจะนอนไปถึงเมื่อไร”เนี่ยฟงใตื่นขึ้นทันทีรีบแต่งตัวแล้วออกมา “พวกท่านมาทำอะไรกันข้าปวดไปทั่งร่างอยู่เลย”ซานหนิงหน้าเขียว”วันนี้เ้านัดเราเองนะว่าจะไปหอหนังสือชั้นแปดอะ”เนี่ยฟงทำตาโตเขาลืมไปสนิท”จริงด้วยข้าขออภัยศิษย์พี่”เนี่ยฟงป้องมือ”งั้นเรารับไปกันเถอะ”
เมื่อมาถึงทางขึ้นชั้นแปดทุกคนรับรู้ถึงแรงกดทันแต่ว่าป้ายที่ได้รับมาจากการแข่งก็มีแสงขึ้นมันช่วยพวกเขาต้านแรงกดดันได้ เมื่อมาถึง ทั้งชั้นเป็สีแดงมีทักษะว่าอยู่บนชั้นหลายร้อยทักษะแล้วม่วนแผนที่เกือบร้อยแผ่นและประวัติอีกหลายร้อยเล่ม ทุกคนเดินแยกกันไปตามความรู้สึก
เย่หวิ๋นเดินไปตามทางลึกขึ้นธนูนางก็ปรากฎแล้วพุ่งไปที่ชั้นหนังสือด้านใน ชั้นหนังสือนี้เป็สีทองมีกล่องสีเงินวางอยู่หน้ากล่องเขียนว่า ศรแห่งความกลหน นางเปิดออกอย่างง่ายดายจนน่าใ ด้านในเป็ทักษะที่มีเพียงไม่กี่แผ่น นางตกตะลึง นี่มันทักษะผู้ใช้ธนู นางเปิดอ่านอย่างตั้งใจ พลังนี่มันอะไรกันถึงขั้นทำลายอาณาจักรด้วยศรดอกเดียว นางตัวชา เดิมทีทักษะธนูบนทวีปเทียนหยวนนั้นหายากมากแล้ว แต่นี่ยังเป็ทักษะชั้นฟ้าอีกทำให้นางใยิ่งนัก นางเริ่มอ่านไปทีละหน้า
ซานหนิงเดินไปทางบล็อกที่สองอย่างเรื่อยเปื่อยนางไม่ได้คาดหวังอะไรมากทักษะมีดสั่นนางรู้ว่าที่ชั้นอื่นๆมีอยู่เยอะนางจึงไม่เดือดร้อนอะไรถ้าไม่เจอ แต่แต่แล้วนางก็มาหยุดที่ทักษะเก่าๆสีแดงเล่นหนึ่งเขียนไว้ว่า มีดคู่วายุ เป็ทักษะมีดที่ทรงพลังเหลือเกิน นางอุทานออกมาเพราะรับรู้ถึงแรงกดดัน นางเปิดอ่านด้วยความตั้งใจ
ไม่ต่างกันกับฟานเยว่ เดินๆหยุดๆ ไปทางนั้นทีนางโน้นที ไม่มีอะไรที่นางสนใจ เคียวไม่ใช่จะมีทักษะที่เข้ากับมันง่ายๆนางเดินมาก็พบหนังสือเล่มหนึ่งตกอยู่ นางหันไปมาเตียมจะบ่นว่าทำไมอ่านแล้วไม่เก็บที่สงสัยเป็ซานหนิง แต่ก็ไม่พบผู้ใด นางหยิบขึ้นมา นางรู้ทันทีว่าเ้าสิ่งนี้เรียกหานาง เมื่อพลิกหน้าปกขึ้นมา เคียวเกี่ยวนภา “โอ้....เป็ไปไม่ได้”
เนี่ยฟงเดินจนทั่วแต่ก็ไม่พบสิ่งที่้าเลยแต่อยู่ๆ”ท่านพี่ ไปทางซ้าย”หว่านเอ๋อพูดกับเขา เขาทำตามทันที “เล่มนี่ท่านพี่”เนี่ยฟงมองดูหนังสือสีเขียวเขียนว่า เข็มไรใจ สำหรับศิษย์ข้ากายาพิษ ลงชื่อ เตียเมียงจือ
574
