" อ๊า พี่ชายดูนั้น" มาร์คชี้นิ้วไปทางอาคารที่กำลังถูกฝูงซอมบี้รุมทึ่งอยู่ ปรากฏชายคนนึงกำลังอุ้มหญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนพร้อมกับเล่นกระดานโต้คลื่นซอมบี้ลงมาจากตึกสูง4ชั้น
" what the f***!! บ้าบิ่นอะไรขนาดนี้เนี้ย" ไม่เพียงแค่คนสองคนที่กำลังเล่นโต้คลื่นซอมบี้ลงมา ขณะที่พวกเขาทั้งสองกำลังลงมานั้น ซอมบี้ที่ถูกสไลด์ผ่านก็คลานไล่ตามลังลงมาอย่างรวดเร็วเหมื่อนดังคลื่นทะเลสีดำมันพยายามสุดความสามารถที่จะกลืนกินพวกเขาทั้งสอง มันเป็ฉากที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก 'แต่ใครอยากจะทำตามกันล่ะ'
ชินคิดอยู่ในใจยังไม่ทันจบดี ก็มีอีกสองคนด้านหลังะโเยียบโต้ตามลงมาติดๆ แต่โชคร้ายยิ่งนักคุณทำมันผิดจังหวะแล้ว ใครใช้ให้ออกตัวหลังคลื่นแบบนั้นกัน มันจะไม่ถูกผลักไปข้างหน้าแทบคุณจะถูกกลืนไปในคลื่นทะเลแทน ไม่นานทั้งสองคนที่ตามหลังมาก็จมหายไปอย่างไร้ล่องรอย
ซ๊าคคคค~~
เสียงไม้สีไปกับพื้นด้วยความเร็วที่ค่อยๆลดลง แม็คลงมาบนพื้นสำเร็จด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข 'ฉันยังมีโอกาศรอด'
เขารีบวิ่งหน้าตั้งทันที แม็คจับมือแอนนี่วิ่งหลบหนีฝูงซอมบี้ไปแบบไม่ได้กำหนดทิศมาก่อน และทิศที่เขากำลังวิ่งหนีไปนั้น มันเป็ทิศที่ชินกำลังหลบอยู่ที่ด้านหลังกำแพง!
"เชี้-ย!" มาร์คอุทานออกมาด้วยความใ แต่สักพักก็สงบใจลงเพราะเขารู้ว่าพี่ชายที่เขากำลังติดตามนั้น สุดยอดขนาดไหน
ชินมองไปยังทั้งสองที่กำลังวิ่งมาขณะที่มองสำรวจไปรอบๆแล้วจึงสรุปได้ว่า ในสถานที่แห่งนี้มีเพียงซอมบี้ไม่กี่10ตัวเท่านั้น มันเหมือนเป็ศาลเ้าอะไรสักอย่างที่ผู้คนเข้ามากราบไหว้บูชา เพราะเป็แบบนั้นซอมบี้จึงน้อยมาก มันเหมาะที่จะใช้เป็ที่หลบได้ชั่วคราว
เขาไม่้าให้ที่แห่งนี้วุ่นวายนัก เขาจึงตัดสินใจแล้วที่จะกำจัดความวุ่นวายที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า
แม็ควิ่งมาด้วยความเร็วสูงสุด ด้วยระยะทาง1กิโลเมตรเขาฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าจนพุ่งผ่านประตูรั่วเข้ามาได้สำเร็จ แต่ฝูงซอมบี้ก็ตามเข้ามาจวนจะถึงตัวเขาแล้วเช่นกัน เพียงปลายเสื้อของพวกเขาเท่านั้น ทั้งสองเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีทางให้ทั้งคู่หนีรอดไปไหนได้อีกแล้ว
แม็คกัดฟันอีกฟันแน่นเขาดึงแรงเฮือกสุดท้ายออกมา นี่จะเป็โอกาศครั้งสุดท้ายจริงๆแล้วและเขาจะมอบโอกาศนี้ให้กับคนที่เขารัก
แม็คจับไปที่แขนของแอนนี่ จากนั้นเขาใช้แรงทั้งหมดเหวียงแอนนี่ไปด้านหลังอย่างสุดแรง เขา้าผลักเธอไปให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับะโออกมาว่า "หนีไปสะแอนนี้ ฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้เธอเอง"
"และใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อฉันด้วย ฉันชอบเธอนะแอนนี่"
แอนนี่ตะลึงกับการกระทำของแม็คอีกครั้ง เธอถูกเหวียงไปตามแรงวิ่งจนร่างของลอยออกไปหลายเมตร แอนนี่ได้ยินคำพูดของแม็คอย่างชัดเจนแต่เธอไม่สามารถเห็นสีหน้าของเขาได้
" ไม่นะ ไม่! แม็คอย่าทำแบบนี้" เสี้ยววินาทีที่เธอถูกเหวียงออกมาบวกกับการได้พูดโต้ตอบกับแม็ค เมื่อรู้ว่านี้อาจเป็ครั้งสุดท้ายของเธอ น้ำตาก็หลั่งออกมาเป็สายอย่างไม่สามารถกั้นไว้ได้อีกต่อไป
สายต่อของเธอพร่าเลือนไปด้วยน้ำตา ฉากของซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาประชิดตัวของแม็คมันทำให้หัวใจของเธอนั้นแทบแตกสลายลง
แม็คะโเรียกความกล้าของตัวเอง เขาเตรียมใจแล้วที่จะตาย เขาจะต้องถ่วงเวลาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่เขาเตรียมตัวจะเขาไปชาร์จพวกมันอยู่นั้น ฉากที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจก็เกิดขึ้น
ฟวับ~~
ลำแสงวงกลมสีเงินด้านหน้าแม็ค วาบผ่านลำคอกลางฝูงซอมบี้จนลอยกระเด็นไปในอากาศเกือบสิบหัว พร้อมกับเืสีดำสาดกระจายลงบนใบหน้าของแม็ค เมื่อตั้งสติกลับมาได้ เขาก็เห็นชายหนุ่มผิวแทนยืนถือดาบยาวอยู่ในมือ รูปร่างของเขาดูสง่ามากเวลาจับดาบ
ดาบถูกตวัดฟาดไปมากลางฝูงซ่อมบี้ จนเกิดเสียงกรีดแหล่มของคมดาบที่ตัดผ่านอากาศกับเสียงเนื้อและกระดูกถูกผ่าออกอย่างต่อเนื่อง
เศษอวัยวะมากมายปริวว่อนไปมาในอากาศทั่วบริเวณ พร้อมกับเืสีดำมันหมุนวนและสาดกระจายออกคล้ายพายุปีศาจแห่งความตาย ชินต้องใช้ความเร็วและความแข็งแกร่งสูงสุดของเขาออกมา
เนื่องจากฝูงซอมบี้ที่อัดแน่นมากกว่าร้อยตัวพยายามดันเขามาด้านในผ่านประตูรัว เขาจึงต้องรีบกำจัดพวกมันให้เร็วที่สุด ด้วยความสามารถสูงสุดของชิน การฟาดดาบแต่ละครั้งสามารถคร่าชีวิตของเหล่าซอมบี้ได้มากกว่า5ตัว
เขาไม่มีเวลาได้เล็งไปที่หัวของพวกมันแม้แต่น้อย เขาออกจะฟันมั่วด้วยซ้ำไป เพราะเขาไม่เคยฝึกฝนพวกศิลปะการต่อสู้มาก่อน คนภายนอกมองมาอาจจะดูน่าเหลือเชื่อจนอยากจะกราบไหว้เขาเป็ปรมจารย์
แต่ชินรู้ดีกว่าใครทั้งหมด นี้เป็เพราะค่าสถานะจากการวิวัฒนาการของเขาต่างหากล่ะ การเครื่อนไหวของเขายังสะเปะสะปะและไม่เป็ระเบียบด้วยซ้ำ มีการสิ้นเปลืองมาเกินไปแต่โดยรวมแล้วก็ทำได้ค่อนข้างดีทีเดียว
ด้วยการอาศัยไหวพริบที่ดีแต่เดิมของเขา ชินรักษาระยะห่างและหลีกเลี่ยงจากการถูกล้อมประชิดไว้ได้อย่างดี เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึง15นาที ซอมบี้มากกว่า100ตัวถูกฆ่ากองกันเป็เนินเขาอยู่หน้าทางเขานอกศาลเ้า
แม็คยืนอึ้งราวกับเห็นผีในตอนกลางวันแสกๆ ไม่! ไม่ใช้! ผีมันนอนตายอยู่ตรงนั้นต่างหากล่ะ แม็คอึ้งมากจนไม่อาจหาคำพูดมาบรรยายได้ ไม่เพียงแต่แม็ค แอนนี่ที่กำลังร้องไห้ด้วยความสิ้งหวังต่อโชคชะตา ตอนนี้กับนิ่งงั้นไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ
ไม่เว้นแม้แต่มาร์คที่เคยเห็นการต่อสู้ของชินมาหลายครั้งแล้วในวันนี้ ยังอดไม่ได้จนต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบล็อค
" สุดยอด สุดยอดเกินไปแล้ว" มาร์คพูดออกมาด้วยท่าทางตื้นเต้น เขาวิ่งไปหาชินและกระโดนไปมาเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นอันใหม่ "พี่ชาย พี่โครตเท่เลย พี่สอนผมบ้างได้ไหม?"
ในที่สุดแม็คกับแอนนี่ก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงมาร์ค พวกเขาทั้งสองเดินเข้ามาด้านหน้าของชิน ทั้งสองมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนถือดาบทรงไทยอยู่ในมือ ร่างของเขาเปลื่อนไปด้วยเืสีดำแทบทั้งตัวมันส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา แต่มันกลับส่งเสริมให้เขายิ่งดูโดดเด่นยิ่งขึ้น
ทั้งสองก้มหัวลงเล็กน้อยและโค้งตัวลง ทั้งคู่ค้างท่านั้นไว้อยู่นาน เขาไม่รู้ว่าวิธีไหนที่จะแสดงความขอบคุณผู้ชายตรงหน้าได้มากเท่านี้อีกแล้ว เขารู้ว่าแค่ยกมือไหว้มันยังไม่พอด้วยซ้ำ " ขอบคุณ ขอบคุณมากครับพี่ชายที่ช่วยพวกเราไว้"
"พี่ชาย ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยพวกเราไว้" แอนนี่พูดตามแม็คทันที เธอรู้สึกขอบคุณจากใจจริงต่อชายหนุ่มคนนี้และเธอยังรู้สึกกลัวเขาในเวลาเดียวกันด้วย เธอจึงไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรจึงได้แต่ทำตามแม็คไปเท่านั้น
...
411
