ใจกลางเมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย บนรถไฟฟ้าที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ชายหนุ่มวัยมหาลัยคนหนึ่งกำลังยืนหลับโดยที่มือยังโหนราวจับอยู่ ทั่วทุกองศารอบตัวของเขาโดนเบียดเสียดจากคนรอบข้าง
“ครืน” เสียงล้อเหล็กที่กระทบกับรางดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์ เขาค่อยๆขยับตัวให้อยู่ในท่วงท่าที่เหมาะสม สายตามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง พร้อมกับนึกคิดถึงบางอย่าง
รถไฟฟ้าเคลื่อนที่ตามรางไปอีกสองสถานี ก็ถึงจุดหมายที่ต้องลง เขารีบแทรกตัวออกมายังด้านนอกด้วยความยากลำบาก ดังเช่นหลายๆคนในขบวน
เมื่อออกมาด้านนอกได้แล้ว เขาก็รีบเดินออกจากสถานีตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ด้านหน้าริมถนน เพื่อจะต่อรถประจำทางไปยังมหาลัย “คิง” ชายหนุ่มมหาลัยปีที่สี่ วัยยี่สิบสองปี รูปร่างสูงหุ่นนักกีฬาหน้าตาหล่อเหลา ผิวสีแทน ปัจจุบัน คิง เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยสวนดอกไม้ คณะบัญชี ผลการเรียนกลางๆไม่ถึงกับแย่ เื่การเรียนก็เหลือเพียงแค่อีกเทอมเดียว เขาก็จะจบการศึกษาหลังจากที่ฝ่าฝันมาหลายปี
เขาและครอบครัวรอเวลานี้มานาน เวลาแห่งความสำเร็จ เนื่องด้วยฐานะทางครอบครัวของคิงไม่ได้ดีมาก รายได้หลักก็มาจากแม่ของเขาเพียงคนเดียว ครอบครัวมีอยู่ด้วยกันสามคน ประกอบด้วยคิง แม่ และควีนที่น้องสาวของเขา รอรถไม่นานรถเมล์ก็มาถึง ใช้เวลาเดินทางครู่ใหญ่ จึงมาถึงมหาลัย ลงจากรถเมล์เขาก็รีบเดินตรงไปยังตึกคณะที่เขาเรียนทันที
“เฮ้ย หยุด!!” เสียงะโดังมาจากด้านหลัง คิงหยุดเดินและหันกลับไปมองตามเสียง ร่างสูงโปร่งมองตรงมายังคิงด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็มิตร
“ชาย” ชื่อของหนุ่มลุคแบดบอย ลูกผู้มีอิทธิพล หัวหน้ากลุ่มอันธพาลประจำมหาลัย เป็เพื่อนที่เข้ามาเรียนรุ่นเดียวกันกับคิง แต่เรียนคนละคณะ นิสัยชอบกลั่นแกล้งคนอื่นไปทั่ว อาศัยพ่อผู้ซึ่งมีอำนาจทางการเมือง ทำให้ไม่มีใครกล้าไปยุ่งหรือให้การช่วยเหลือเหยื่อที่โดนรังแก
ชื่อเสียของกลุ่มมันเป็ที่รู้กันทั่วมหาลัย คิงเองก็รับรู้ชื่อเสียมานาน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา คิงเลือกที่จะหลบหน้าพวกมันอยู่เสมอเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่เห็นทีวันนี้เขาคงหนีไม่พ้นเป็แน่
“ไม่น่าเลยเรา” เขาพึมพัมกับตัวเอง
สบตากันเพียงไม่กี่วินาที พวกมันก็เข้ามาล้อมคิงไว้เสียแล้ว คนรอบๆเห็นเหตุการณ์ก็รีบก้าวเท้าเดินหนีให้เร็วขึ้น ไม่มีใครคอยอยู่ดูเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้แม้แต่คนเดียว นั่นรวมไปถึงเหล่าครูทั้งหลายที่ผ่านมาเห็น
“เฮ้ เราไปเดินเล่นกันหน่อยไหม?”
ชายกล่าวถามออกมา แต่มันคำถามที่ไม่ได้้าคำตอบ สิ้นเสียงของมัน สองคนที่ยืนประกบด้านหลังก็เข้ามาประชิดตัวของคิง แขนสอดเข้าล็อคแขนของเขาไว้คนละข้าง พร้อมกับดันตัวให้เดินไปด้านหน้า
กลุ่มคนจำนวนห้าคนพากันเดินมายังหลังตึกเรียนเก่า รอบๆเต็มไปด้วยป่าขนาดย่อม ไกลออกไปอีกหน่อยเป็กองขยะสูงเท่าูเา เมื่อมาถึงหมาย ชายก็เดินไปนั่งยังเก้าอี้ไม้เก่าๆที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก มันแสดงกิริยาออกมาราวกับรู้จักสถานที่แห่งนี้เป็อย่างดี
คิงรู้ชะตาของตัวเองในวันนี้ดีว่าจะต้องเจอกับอะไร เขาเตรียมใจที่จะโดนซ้อมเอาไว้แล้ว “ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” เสียงหัวใจเต้นแรงจนสามารถได้ยินเสียง
“ฮ่าๆๆ เยี่ยวแตกแล้วมั้ง ใจเต้นโคตรดังเลยว่ะ”
หนึ่งในลูกน้องพูดขึ้น ที่เหลือก็หัวเราะตามเสต็ป แต่ก่อนที่จะโดนรุมซ้อม ชายก็พูดเหยียดหยามคิงเื่ฐานะ เขารู้สึกเจ็บใจในตอนแรก แต่ก็เลือกที่จะอดทนเอาไว้ คิงได้แต่อดทดให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปโดยไว มันเห็นว่าคิงยังคงก้มหน้าและไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาก็รู้สึกไม่พอใจ มันจึงเริ่มพูดดูถูกคิงในเื่อื่นๆต่อไป
“ได้ข่าวว่าแม่ของมึงสวยนี่หว่า กูขอลองหน่อยได้ไหมว่ะ? เกือบลืมไปๆ น้องสาวก็น่ารักใช่ย่อย งั้นกูขอสองเลยดีกว่า”
“พรึ่บ อั๊ค แผละ”
เมื่อพูดจบประโยค คิงก็สลัดตัวหลุดจากการควบคุม พร้อมกับส่งหมัดและเท้าประเคนไปยังคนที่เคยจับเขาไว้ ลูกน้องอีกคนยืนอึ้งไม่ขยับ เขาไม่ปล่อยโอกาสรีบวิ่งเข้าไปประชิดตัวของชาย หนึ่งวิ สองวิ สามวิ เพียงสามวิ คิงก็รุดตัวมาถึงเป้าหมาย ทุกๆย่างก้าวหนักแน่นไปด้วยไฟแห่งความโกรธ
“แอ็ค”
ผู้เป็หัวหน้าแก็งโดนหมัดของคิงเข้าปะทะที่เบ้าหน้าเต็มๆ ร่างกายร่วงไปนอนคุยกับพื้นโดยทันที คิงหันไปมองลูกน้องอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความโกรธเต็มที่ เห็นเช่นนั้นมันไม่รีรออีกต่อไปรีบวิ่งหนีไปโดยเร็ว
ไม่ได้เป็เื่แปลกแต่อย่างใดที่เขาสามารถต่อสู้กับพวกมันได้ เพราะคิงเคยเป็นักมวยมาก่อน ก่อนที่จะเข้ามาอาศัยที่เมืองหลวง ตอนอยู่บ้านนอก ก็ได้ลุงของคิงที่เป็นักมวยเป็ผู้สอนทักษะต่างๆ ให้เอง
คิงไม่ได้วิ่งตามมันไป เขาหันไปมองร่างของชายด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยอะไรหลายๆอย่าง ก่อนหน้าที่โดยดูถูกเหยียดหยาม ตนเองสามารถทนได้ แต่เมื่อพูดดูถูกครอบครัวของเขา ความอดทนก็หมดลงทันที
เขายืนอยู่นิ่งๆอยู่ครู่นึงจึงดึงสติกลับมาได้ หลังจากเหตุการณ์นี้เขารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา ชายไม่มีทางยอมเื่นี้ มันต้องตามมาเอาคืนอย่างแน่นอน คิงไม่รออยู่นานรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นด้วยความไวที่สุด เขาวิ่งออกจากมหาลัยตรงไปยังป้ายรถเมล์เดิม และขึ้นรถเดินทางกลับบ้านทันที
เมื่อลงรถแล้ว คิงเดินไปยังซอยเล็กๆที่ห่างออกไปประมาณร้อยกว่าเมตร ทางเป็ดินที่เต็มไปด้วยหลุมและบ่อ รถใหญ่ไม่สามาถสัญจรผ่านไปได้ ตามทางเต็มไปด้วยแมกไม้สลับกับดอกไม้หลายชนิดขึ้นอยู่ตลอดริมทาง
เขาใช้เวลาเดินประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงบ้าน ตัวบ้านของเขามีขนาดเล็กที่สร้างขึ้นจากแผ่นไม้เก่าๆ ห่างจากตัวบ้านมีห้องน้ำเล็กๆที่มุงด้วยสังกะสีเก่าที่เต็มไปด้วยสนิม หน้าบ้านมีเด็กสาวหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
“พี่ กลับมาแล้วหรอ”
“อืม แม่ไปทำงานแล้วหรอ”
“ออกไปแล้วค่ะ”
“งั้นหรอ”
คิงคุยกับน้องสาวไม่นานก็รีบเข้าไปยังในตัวบ้าน ในตอนนี้ในหัวเขาตื๊อไปหมด คิดอะไรไม่ออก เขาทิ้งตัวลงนอนบนฟูกเก่าๆด้วยความเหนื่อย
“ทำไงต่อดีเรา”
ใจนึงเขาก็คิดเสียใจกับสิ่งที่กระทำลงไป แต่อีกใจมันก็แสดงความขัดแย้งออกมาว่าไม่ได้เสียใจเลย เป็เพราะพวกมันมาดูถูกแม่และน้องสาวของเขาก่อน คิงนอนคิดไปมาเกือบทั้งวัน จนเวลาเที่ยงกว่าๆแม่ของเขาก็กลับมาจากทำงาน แม่ของคิงเป็พนักงานโรงงานคัดแยกขยะที่อยู่ไม่ไกลนัก ทุกๆวันที่ไปทำงาน เมื่อถึงเวลาเที่ยงก็จะกลับมากินข้าวที่บ้านเสมอ เพราะประหยัดกว่าการกินด้านนอก เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วจึงจะออกไปอีกรอบ
“แม่ มาๆกินข้าวเที่ยงกัน”
“ไปสิ วันนี้ทำอะไรรอแม่”
“มีทอดไข่ ต้มผัก แล้วก็นี่เลยเลย ยำปลาป๋อง”
“โอโฮ้ มีเยอะเลย เอ๊ะ! คิงกลับมาแล้วหรอ”
“กลับมาแล้วครับ วันนี้อาจารย์ไม่มานะครับ”
คิงรีบตอบกลับผู้เป็แม่ แต่ยังไม่ทันได้จัดแจงเตรียมยกจานข้าว พวกเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“เสียงอะไรนะ”
“เดี่ยวพี่ไปดูเอง”
คิงเดินออกไปมองตรงลานหน้าบ้าน เห็นกลุ่มคนประมาณสิบกว่าคนกำลังเดินเข้ามา หนึ่งในนั้นก็คือ ชาย และพวกลูกน้อง ด้านข้างยังมี ผอ.ของมหาลัยเดินอยู่ด้วย ข้างๆ ผอ.ยังมีชายวัยกลางคนเดินคู่กันมา จากท่าทีของ ผอ.ที่ดูเกรงใจคนคนนั้น ดูแล้วน่าจะเป็คนใหญ่โต
กลุ่มคนเดินเข้ามาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบ้าน แม่และน้องสาวก็ออกมาดู เห็นเช่นนั้น ผอ.จึงรีบกล่าวทักทาย แม่ก็ตอบกลับตามมารยาทปกติ ระหว่างนั้น ชายวัยกลางคนก็เดินออกมาพร้อมกับโค้งตัวลงต่อหน้าคิงและครอบครัว
“ผมต้องขอโทษแทนลูกของผมด้วย ที่ทำให้นายต้องเดือดร้อน”
“เอ่อออ”
“เฮ่ย พวกแกมัวทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบขอโทษอีก”
ชายวัยกลางคนตวาดไปยังพวกของชาย ได้ยินเช่นนั้นชายและลูกน้องก็ไม่รีรอรีบกล่าวคำขอโทษออกมา
“ขอโทษ”
“มันเกิดอะไรขึ้นหรอค่ะ”
“ไม่มีอะไรมากหรอกครับคุณแม่ แค่เื่เข้าใจผิดกันนิดหน่อยเองครับ ฮะฮ่า”
ผอ.หัวล้านรีบกล่าวตอบ คิงเองยังนึกแปลกใจที่เห็นชายขอโทษตน เขาคิดว่าพ่อของชายคงรับรู้เื่ของลูกตนเองก่อขึ้น และมาสั่งสอนชาย เดิมทีคิงเองก็ไม่ได้อยากมีเื่กับใคร เขาแค่อยากเรียนจบมหาลัยตามปกติ เมื่อจบแล้วก็หางานทำ และใช้ชีวิตเหมือนๆคนอื่นแค่นั้น
“ไม่เป็ไรครับ จบแล้วก็แล้วต่อกันไป”
“ขอบคุณมากหนุ่ม นี่เป็ของขวัญขอโทษจากฉัน โปรดรับไว้ด้วย”
พ่อของชายยืนซองสีน้ำตาลส่งไปให้คิง คิงรู้ทันทีว่าในนั้นมันคืออะไร เขาปฏิเสธในตอนแรก แต่พ่อของชายก็ยังไม่ยอม คะยั้นคะยอจนคิงต้องรับไว้ เมื่อจัดการธุระเสร็จแล้ว กลุ่มคนเ่าั้ก็จากไป ระหว่างทางกลับ ชายเดินเตะสิ่งของและต้นไม้เล็กๆตลอดทาง คนอื่นๆเห็นแต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไร ชายเดินมาได้ครึ่งทางก็อดทนเก็บความสงสัยไม่ไหว
“พ่อ ทำไมเราต้องขอโทษพวกมันด้วย”
“เงียบ!! ไม่ต้องพูดอะไร กลับบ้าน”
“พ่อ!”
“เฮ้อ แกไปเรียนนี่ไม่ได้พัฒนาสมองบ้างรึไง เห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้นจากสิ่งที่แกทำ”
“ผมทำไม ผมก็แค่จะแกล้งๆมันเล่น”
“แกล้ง?”
พ่อของชายพูดออกมาเป็เชิงคำถาม พร้อมกับยื่นมือถือที่กำลังเล่นวีดีโออยู่ไปให้ชายดู
“แกจะแกล้งใคร ฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่ไม่ควรให้ใครมาแอบถ่ายแบบนี้”
“ผมก็ทำเหมือนทุกที ใครจะไปรู้ละ”
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบกลับบ้าน แล้ว่นี้ทำตัวดีดี อย่าพึ่งสร้างปัญหาเพิ่มอีก เข้าใจไหม”
“ครับ”
เดินเท้าอีกไม่นานก็มาถึงจุดที่จอดรถไว้ ทั้งหมดขึ้นรถแล้วขับตามกันออกไป ทิ้งไว้แต่ฝุ่นสีแดงส้มตลบอบอวล รถหรูสี่คันวิ่งตามกันมาก่อนที่จะมีคันหนึ่งแยกออกไป รถอีกสามคันขับมาอีกครู่ใหญ่ก็มาถึงบ้านหรูกลางใจเมือง คนขับรถรีบออกมาเปิดประตูให้ผู้เป็นาย
“รีบสืบหาคนที่แอบถ่ายให้ไวที่สุดแล้วจัดการหลักฐานทั้งหมดซะ”
พ่อของชายพูดจบแล้วเดินเข้าบ้านไป ชายเดินตามหลังไปติดๆ ส่วนพวกลูกน้อง ชายก็สั่งให้แยกย้ายกลับกันไปก่อน
ผ่านไป 4 เดือน
“ยังหาไม่เจออีกหรอวะ”
“พวกผมกำลังพยายามหาอยู่ครับ”
“พยายาม พยายาม พวกXึงพูดแบบนี้มาสี่เดือนแล้ว”
“ขอโทษครับ”
ชายที่กำลังหัวเสียกับลูกน้องที่ไม่สามารถทำตามความ้าของตนได้ เขาและพ่อได้สั่งให้ลูกน้องสืบหาคนที่แอบถ่ายเหตุการณ์ที่พวกของชายกำลังจะทำร้ายคิง แต่ตอนนี้ก็ยังไร้วี่แวว
ที่ชายต้องกระวนกระวายเช่นนี้ เป็เพราะบุคคลที่แอบถ่ายได้ส่งคลิปมาขู่แบล็คเมล์ชายกับพ่อ หากไม่ยอมทำตามที่มันสั่ง มันจะปล่อยคลิปสู่ออนไลน์ ทางพ่อก็กระวนกระวายไม่แพ้ลูกชาย เพราะตอนนี้ก็ใกล้เวลาเลือกตั้งเข้ามาทุกที เขาเกรงว่าหากคลิปถูกปล่อยไป เขาเองก็ต้องมีข่าวไม่ดี จะทำให้ภาพลักษณ์เสียเอาได้จนส่งผลต่อการเลือกตั้ง ในขณะในห้องที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ลูกน้องคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความรีบ ในมือของเขายกโน๊ตบุ๊คมาด้วย เมื่อมาถึงในห้องก็รีบนำโน๊ตบุคไปวางตรงหน้าชายทันที
“เจอแล้วครับ เจอแล้วครับ คนที่แอบถ่าย”
ชายได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมาเขาต้องอดกลั้นความโกรธไว้เสมอ ยิ่งเวลาไปมหาลัยแล้วเจอกับคิง เขาไม่กล้าสร้างปัญหาเพิ่ม เพราะยังหาตัวคนที่แอบถ่ายไม่เจอ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“ดี ดีมาก เดือนนี้พวกแกได้โบนัสเพิ่มอีกหนึ่งแสน”
เมื่อรู้ตัวแล้ว ชายก็ออกคำสั่งให้ลูกน้องไปจับตัวมาทันที แค้นนี้สำหรับชายแล้วมันหนักหนายิ่งนัก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยต้องเป็เช่นนี้ ต้องห้ามความโกรธไว้เสมอเพราะคำสั่งพ่อ และไม่สามารถระบายมันออกมาได้
พ่อของชายเองก็โล่งใจได้เปราะหนึ่งเมื่อรู้ตัวคนที่แอบถ่ายแล้ว ที่เหลือก็รอจัดการ เท่านี้ก็ไม่มีอะไรมากวนใจสองพ่อลูกอีกต่อไป เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง พ่อของชายก็ได้กลับบ้านมารอทันทีที่ทราบข่าว
ไม่นานเกินรอทั้งสองพ่อลูกก็ได้สิ่งที่้า ลูกน้องคนสนิทก็เดินหิ้วปีกคนเข้ามาภายในห้อง มันเป็ชายวัยรุ่น อายุน่าจะพอๆกับชาย ร่างกายชโลมไปด้วยเืสีแดงฉาน บ่งบอกถึงความหนักหน่วงที่มันต้องเจอ สองพ่อลูกเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก คนแอบถ่ายถูกมือขวาของพ่อจัดการทรมานเค้นข้อมูล เมื่อได้ข้อมูลหมดแล้วมันก็ถูกจัดการส่งไปนอนคุยกับรากมะม่วงตลอดกาล
เมื่อจัดการหลักฐานเสร็จเรียบร้อยแล้ว พ่อและชายก็เตรียมฉลองผลงาน แต่ก่อนที่จะได้จัดงาน ชายก็นึกขึ้นได้ เขายังไม่ได้ชำระแค้นกับคิง เขาจะต้องชำระแค้นก่อนแล้วค่อยฉลอง ผู้เป็พ่อก็เข้าใจลูกชาย เขาออกคำสั่งให้ลูกน้องไปดักเล่นงานคิงทันที
“ผมอยากต่อยมันด้วยมือของผมเอง”
“ไม่ได้ ปล่อยให้เป็หน้าที่ของไอ้สิงห์มันซะ”
“ก็ได้พ่อ งั้นต้องเอามันให้หนักเลยนะ”
“เชื่อมือสิงห์มันเถอะ มันนะมือดี เราแค่รอฟังข่าวก็พอ”
“ก็ได้ครับ งั้นเราไปฉลองกันเลยไหมพ่อ ฮ่าๆ”
“ไอ้เสือ โทรไปจองโต๊ะร้านเดิม เอาห้องวีไอพี”
“ครับท่าน”
สิงห์กับเสือ เมื่อได้คำสั่งก็เร่งออกไปทำงานทันที ในตอนนี้เป็เวลาค่ำแล้ว คิงที่ออกมาทำงานพาร์ทไทม์ก็ได้เวลาเลิกพอดี เขาลาเพื่อนที่ทำงานแล้วเดินทางกลับด้วยการเดินเท้า เดินมาเรื่อยๆจนมาถึงทางโค้งเปลี่ยว บริเวณทางโค้งมีต้นโพธิ์ใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ ด้านล่างตรงลำต้นเต็มไปด้วยผ้าสามสีผูกรอบต้นและมีศาลเก่าถูกทิ้งไว้มากมาย ทุกครั้งที่เข้าเดินผ่านจะต้องเสียวสันหลัง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว คิงรีบจ่ำเท้าเดินผ่านจุดนี้ให้ไวที่สุด แต่เข้าก็ต้องหยุดเท้าลง เมื่อหางตาสังเกตเห็นสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณหลังต้นโพธิ์
“ผี!!”
หากเป็ผีตามที่เขาคิดคงจะดีกว่าไม่น้อย แต่สิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใต้เงานั้นกลับเป็กลุ่มคนนับสิบ ที่ทยอยกันเดินออกมาจากหลังต้นโพธิ์พร้อมกับถืออาวุธครบมือ พวกมันไม่พูดสิ่งใด วิ่งกรูเข้ามาหาคิงพร้อมกัน ชายชุดดำคนหนึ่งวิ่งนำมา ไม้ในมือก็พร้อมที่จะโจมตี
“ปั๊ก”
คิงยกแขนขึ้นมากันไม้จากศัตรู แขนขวาได้รับาเ็จากการโดนกระทบอย่างหนัก เขาฮึดสู้ราวกับหมาจนตรอก หมัดนับสิบถูกส่งออกไป โดนบ้างไม่โดนบ้าง การต่อสู้ดำเนินต่อไปครู่ใหญ่ คิงสามารถจัดการพวกมันได้ถึงสี่คน
แต่หนึ่งหรือจะสู้สิบ ตอนนี้แรงของเขามันใกล้ที่จะหมดเต็มที ไอ้สิงห์ไม่ปล่อยโอกาส มันสั่งให้ทุกคนบุกโจมตีพร้อมกันและด้วยจำนวนคนที่มากกว่า คิงก็ไม่สามารถต้านทานได้ เขาล้มลงพวกมันก็รุมยำทำร้ายร่างกายจนหมดสติไป เมื่อเห็นว่าเป้าหมายสลบไปแล้ว พวกมันก็รีบหนีไปในความมืด เหลือทิ้งไว้เพียงร่างที่เกือบไร้ิญญา…
1K
![[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698663281_87365223.webp)
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)
