ตอนที่14เปลี่ยนแปลง
“ว้าว!!!! ัของจริง!!!”
“ก็นะ…..”
“นายนี่สุดยอดจริงๆเลยที่มีพลังควบคุมัได้แบบนี้เนี่ย…”
“ก็ไม่เชิงหรอก….”
“หือ?…”
“พลังฉันก็แค่ทำให้เข้าคิดความรู้สึกของสัตว์ที่้าหนะ”
“ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีอะ?”
“ก็เหมือนตอนที่นายสามารถเข้าใจกับพวกพ้องโดยไม่ต้องเอ่ยวาจาอะไรแบบนั้นแหละ”
“ฉันยิงไม่เข้าใจกว่าเดิมอีก”
ฉันจะไปเข้าใจได้ไงกันละฟร๊ะ ที่ผ่านมาฉันยังไม่เคยมีเพื่อนจริงๆสักคนเลยนะ?
“ฉันกับราซัครู้เราเป็เหมือนเพื่อนกันหนะ… ฉันไม่สามารถควบคุมสัตว์ทุกตัวที่ไม่เชื่อใจในตัวฉันแบบนั้นแหละ”
“แต่ก็ยังสุดยอดอยู่ดีนั้นแหละ…”
“งั้นหรอ?”
“ฉันอยากขี่มะนจัง….”
“โทษทีตอนนี้ราซัคยังดูเหมือนจะหวาดกลัวนายอยู่เลย…”
“อะไรเนี่ย!!!!!”
“นายเป็ใครกันแน่ นายคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ ใช่ไหม?”
จะให้พูดยังไงดีหละ? ฉันว่าฉันเป็คนธรรมดาแบบสุดๆเลย แต่พูดแบบนั้นไปกาเลาก็ไม่เชื่ออยู่ดีนั้นแหละนะ
“ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ใช่พวกบีบบังคับให้ใครพูดอยู่แล้วละนะ”
ฉันจะไม่บังคับใครพูดเื่ที่เ้าตัวไม่อยากพูดหรอกนะ เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลยหล่ะ ฮ่าฮ่า
กาเลานึกถึงตอนที่ถูกเซียร์ข่มขู่ในก่อนหน้านี้…..
“นี่เ้าคนแปลก!!!!!”
เสียงของคาเรนที่วิ่งมาด้วยสีหน้าร่าเริง
“หือ? คนแปลก? หมายถึงฉันเร๊อะ?”
“ฉันถูกสั่งให้มาสอนวิชาดาบให้คนแปลกหนะ”
“อ๋อเื่นั้นเองหรอ”
หลังจากที่ฉันถูกมอบความดีความชอบที่ช่วยอณาจักรไว้ ฉันก็ถูกปล่อยตัวจากห้องขังนั้นและฉันก็ต้องฝึกวิชาดาบ เพื่อเตรียมพร้อมกับตำแหน่งของอัศวิน จริงๆฉันอยากจะเป็แบบที่ฉันไม่ต้องทำอะไรเลยแท้ๆ แต่ก็ช่วยไม่ได้อะนะ…..
“งั้นฉันไปก่อนนะกาเลา…”
“อะ…อ่า”
หลังจากไคน์และคาเรนเดินออกไปกาเลาก็ได้แต่นั้งอยู่คนเดียว….
“อยู่นี่เอง….”
เสียงของเซียร์ที่กำลังตามหากาเลา
“มะ…..มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ!!!”
“พอเถอะน่าท่าทางแบบนั้น…. ช่วยมาด้วยกันหน่อยสิฉะนมีเื่อยากจะทดสอบอยู่”
“ทดสอบ?….”
“ตามมาเถอะน่า!!!”
“คะ…ครับ!!!!”
“พาเ้านั่นมาด้วยหละ….”
สิ่งที่เซียร์อยากรู้คือตัวของราซัคกับกาเลา ความสามารถของพวกเขาสามารถพัฒนาไปถึงในขั้นไหน นั้นคือสิ่งที่เซียร์สนใจเป็อย่างมาก
หลังเหตุการณ์ถูกบุกโจมตีอณาจักร ถึงแม้จะไม่มีผู้เสียชีวิตแต่เหตุการณ์นั้นเป็บทเรียนที่ทำให้อณาจักรนี้ต้องเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทุกคนล้วนทุ้มเทกับการฝึกในแบบของตน เพราะการเปิดใจของประชนทำให้ทุกคนมีกำลังใจมากขึ้น…..
อีกด้านของฝ่ายข้าศึก
“บ้าเอ้ย…. ไม่เหมือนที่ได้ยินมาก่อนว่าจะมีพวกเหนืุ์เต็มไปหมด”
“มีคนที่แม้แต่ัยังต้องหวาดกลัวด้วย…”
“ไหนจังหวะที่พวกอัศวินพวกนั้นอีก… ข่าวที่สายเราสงมาผิดพลาดขนาดนี้เชียว?”
“ล้มเหลวงั้นสินะ?”
เสียงของชายปริศนาที่เป็คนบงการที่สั่งให้คนเหล่านี้ต้องบุกโจมตีอณาจักร
“ทะ…ท่านมาทำอะไรที่นี่กัน….”
“ก็มาดูผลงานของพวกแกไงหละ”
“อึก………”
“ผมเหลวไม่เป็ถ้าสินะ……”
“ขออภัยครับ… จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้วครับ”
หัวหน้าข้าศึกก้มล้มกราบขอโทษเหงื่อตกไม่หยุด
“อืมๆ…งั้นหรอๆ”
ชายคนนั้นเหยียบหัวพร้อมหัวเราะออกมาอย่างสยดสยอง
“ฉันไม่ได้หวังว่าพวกแกจะทำสำเร็จอยู่แล้วละหนะ…คิกคิก.”
“อึก…..”
“แต่ฉันต้องลงโทษกันนิดหน่อยที่ปล่อยให้ตัวทดลองของฉันหลุดมือไป….”
ชายคนนั้นหุบยิ้มและกระชากคอของหัวหน้าข้าศึกขึ้นมา
“แกพูดเองสินะว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก?”
“คะ…ครับ!!!!”
“งั้นฉันต้องกันไม่ให้แกทำผิดพลาดอีก…”
“หมายความว่ายังไงครับ?!!!”
ชายปริศนาจ้องมองด้วยสายตาที่น่ากลัวดวงตาเบิกกว่างจ้องมองดั่งอสูรกายที่กำลังจ้องมองอยู่
“แกก็ตายๆไปสะ… จะได้ไม่ต้องมีข้อผิดพลาดอีกยังไงหล่ะ”
“ดะ… เดี๋ยว… อ๊ากกก!!!!!”
ก่อนจะสุดเสียงร้องร่างกายของเขาถูกสิ่งแปลกประหยาดชิกร่างเป็ชิ้นๆกระจัดกระจายไปทั่วห้อง
“หยุดทำแบบนี้สักทีเถอะน่าเดี๋ยวก็ไม่มีหมากไว้ใช้กันพอดี”
เสียงของหญิงสาวปริศนากลุ่มเดียวกัน
“ไม่เห็นต้องสนเลย… แค่จับพวกมันมาอีกก็สิ้นเื่”
เสียงของชายอีกคนนึงที่ยืนดูห่างๆ
“เห้อ…….”
เสียงของหญิงสาวปริศนาอีกคนหนึ่งถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
“……..”
ส่วนที่เหลือของขศึกที่หนีถอยทัพกลับมาถูกสังหารของกลุ่มคนปริศนาทั้งห้าคน
ในเวลาเดียวกัน
“นี่คนแปลกนายถนัดอาวุธแบบไหนหละ?”
ฉายาฉันนี่แต่ละอย่างเนี่ยนะ…. เห้อช่างเถอะชักไม่อยากจะเถียงกับคนที่นี่สักเท่าด้วยหละนะ
“ฉันไม่เคยใช้อาวุธเลยหนะ… ไม่เคยต่อสู้เลยด้วย….”
“โหโห…. ลำบากแล้วสิแบบนี้…”
“เธอเป็คนสอนฉันนะ… พูดแบบนั้นจะดีหรอ?”
“โทษทีแต่มันลำบากจริงๆนั้นแหละ หิหิ”
คาเรนเธอเชียวชาญด้านการใช้อาวุธที่สุดในอณาจักรแห่งนี้ เพราะเหตุนั้นเธอจึงเป็คนที่ต้องมาฝึกฝนให้กับไคน์
“เอาเป็ว่าลองไปเลือกอาวุธที่ชอบสักอย่างมาก็แล้วกัน”
คาเรนพูดพร้อมยิ้มออกมาพร้อมกับยืนเบ่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เอิ่ม…..”
ไคน์คิดอยู่พักนึงก่อนจะไปสะดุดตากับดาบเล่มนึงเข้า
“เอาเป็อันนี้ก็แล้วกัน”
“โอ้ว… เลือกได้ดีหนิ แต่ว่าเ้านั้นค่อนข้างใช้ยากเลยนะ?”
“ทำไมหละ?”
“เพราะดาบเล่มนั้นจะดูดพลังเวทย์ของผู้ใช้นะสิ การที่ดาบกินพลังเวทย์ผู้ใช้จนหมดก็คงจะรู้ดีแล้วหนิ”
“จะ…ตายงั้นหรอ?”
“ตามนั้นแหละ… แต่ถ้าใช้ให้ดีมันเป็ดาบที่ทำลายทวีปได้ง่ายๆเลยนะ หิหิ“”
มำลายทวีปเนี่ยนะๆ อันตรายขนาดนี้มาวางให้เลือกง่ายๆแบบนี้จะดีเร๊อะ
“ถ้าเลือกได้แล้วงั้นเราก็มาเริ่มกันเถอะ”
คาเรนะโด้วยท่าทางสนุกสนาน
“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง?”
“อืม… อย่งแรกก็ต้อง(ฆ่าฉันซะ)”
คาเรนพูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาแววตาของเธอเ็าขึ้น
“ดะ…เดี๋ยวก่อนสิ”
“อาวุธหนะเป็ของไว้ปกป้องชีวิตของผู้ถือและก็เป็ของไว้พรากชีวิตผู้อื่น ถ้านานไม่ฆ่านายก็จะเป็คนถูกฆ่า”
“เห้ยเดี๋ยวดิ…..”
“ในสนามรบไม่มีใครอยากจะตายหรอกนะ”
ฟืบ ตุบ !!!!!!!
คาเรนพุ่งเข้าไปต่อยหน้าท้องไคน์อย่างเต็มแรง
“อุ…แค๊กๆ…”
ไคน์เข่าทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับกระอักเืออกมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนพื้น
“ดะ….เดี๋ยว…..ก่อนสิ”
ไคน์นอนหายใจแรงเขาััถึงความทรมานที่เจ็บเจียนตายเป็ครั้งแรก
“เดี๋ยวสิไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้นเลยนี่?!!!!”
ไอรีนที่แอบยืนมองอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยไคน์ที่กำลังลำบาก
“อ๊ะ…ฉันขอโทษคนแปลก!!!!”
ไคน์ที่กำลังมองดูทั้งสองคนและค่อยๆหลับตาหมดสติลง
“เดี๋ยวสิไคน์…ไคน์!!!!!”
“คนแปลกอย่าพึ่งตายนะ ฉันขอโทษ ฉันเผลออัดนายสะเต็มแรงเลย”
“ให้ตายสิคาเรน”
โอเกอร์ที่ยืนดูอยู่เดินเข้ามาใช้เวทย์รักษาค่อยๆรักษาอาการของไคน์
“ฉันจัดการเอง”
“ฮือ ฮือ เขาจะไม่ตายใช่ไหม?”
“ถ้าเป็ห่วงแล้วทำไมต้องใส่เต็มแรงขนาดนั้นด้วย?”
“ก็ฉันคิดว่าเขาที่อยู่ในร่างไครอสจะสามารถทนได้นี่นา ฮือ ฮือ”
“ไม่อะ… ร่างไหนคนไหนก็ทนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ….”
“แค๊กๆ…. เฮือก!!!!!”
“เขาฟื้นแล้ว… ไคน์ได้ยินไหม?”
“ไอ…รีน?”
ไคน์ดึงสติดีดตัวขึ้นพร้อมกะบตะลึงกับเหตุการณ์ก่อนหน้า
“นี่หลอนจะฆ่าฉันเร๊อะห๊ะ?!!!!”
“ฉะ…ฉันขอโทษ….”
“ฉันเกือบจะตายไปแล้วนะเห้ย!!!!”
“เอาหน่าๆเดี๋ยวฉันจะคอยช่วยให้เอง คาเรนเธอก็เบาๆมือหน่อย”
“อือ….เข้าใจแล้ว…”
คาเรนก้มหน้าเศร้ารู้สึกผิด
“น่ากลัวอะ…ไม่อยากฝึกแล้ว…..”
ไคน์หน้าซีดขนลุกซู่
“ไคน์ถุงคาเรนจะสอนแปลกๆก็เถอะ แต่เชื่อฉันเถอะมันจะทำให้นายเก่งขึ้นได้นะ”
“ก่อนฉันจะเก่งฉันน่าจะตายก่อนนะ?”
“ไคน์พยายามเข้าฉันเชื่อว่านายทำได้นะ”
ไอรีนจับมือไคน์พร้อมพูดให้กำลังใจ
นี่คงไม่ได้หรอกฉันไปตายใช่ป่ะ? สำหรับคนที่ฝึกใช้อาวุธครั้งแรกไม่ใช่ว่าต้องฝึกความคุ้นชินกับอาวุธอะรแบบนั้นหรอกหรอ? นี่เล่นกระซวกท้องกันแบบนี้เป็ใครจะฝึกต่อหละครับ?
“ฉันขอโทษจริงๆนะ”
คาเรนก้มลงกราบขอโทษไคน์จากใจจริงพร้อมสะอึดสะอืนอยู่ในลำคอ
“เข้าใจแล้วน่า…. ช่วยเบาๆมือหน่อยแล้วกัน”
“อืม… อืม… อืม!!!”
คาเรนกระโจนกอดไคน์ด้วยความสุข
อีกด้านของเซียร์
“ฉันจะสอนเวทย์อะไรให้นายนิดหน่อย”
“ครับ?…”
“เวทย์ผสานร่างหนะ ถ้านายอยากแข็งแกร่งขึ้นหนะนะ”
“เวทย์ผสานร่าง?”
“จากที่ฉันดูความสามารถนายพอที่จะใช้วิชานี้ได้เหมาะกับนายด้วยนะ”
“แต่ถ้านายไม่อยากฉันก็ไม่จะมาบังคับนายหรอกนะ”
หลังจากที่ฉันทำเื่ไม่ควรไปสะขนาดนั้นแต่ผู้คนที่นี่กับให้อะไรหลายๆอย่างกะบฉันไม่หยุด ฉันรู้สึกขอบคุณจากใจจริงเลยและนี่อาจจะเป็การตอบแทนผู้คนเ่าั้ ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นเพท่อปกป้องคนเหล่นี้ให้ได้
“ช่วยสอนให้ผมด้วยเถอะครับ”
8K
![อภินิหาร ทายาทมังกรจอมราชันย์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726513_62701158.webp)
