หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        เหยาหวงและเว่ยจื่อมองหน้ากันจากนั้นพวกนางก็ทำความเคารพอวิ๋นจื่ออย่างนอบน้อม

        อวิ๋นจื่อสั่งให้ทั้งสองคนแนะนำตัวก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“แม่นางทั้งสอง โปรดอย่าโกรธเคืองที่ข้าละเลยพวกเจ้าก่อนหน้านี้พวกเจ้าเป็นคนของเย่เช่อใช่หรือไม่?”

        เหยาหวงครุ่นคิดอย่างรอบคอบจากนั้นก็คุกเข่าลงและกล่าวว่า “แม่นางอย่าเข้าใจผิด พวกข้าเป็นคนของอ๋องอวิ๋นเมิ่งคนก่อน”

        อ๋องอวิ๋นเมิ่งคนก่อน?

        สีหน้าของอวิ๋นจื่อเปลี่ยนไปเล็กน้อยนางไม่เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย นางจึงถามย้ำว่า “พวกเจ้าเป็นคนของอ๋องอวิ๋นเมิ่งหรือ?”

        ทั้งเหยาหวงและเว่ยจื่อพยักหน้า

        อวิ๋นจื่อถามอีกครั้ง“แล้วรู้หรือไม่ว่าตอนนี้พวกเจ้าเป็นคนของใคร?”

        เว่ยจื่อเข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของหญิงสาวนางจึงคุกเข่าลงข้างๆ เหยาหวงและตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ตอนนี้เราเป็นคนของแม่นาง”

        ความคิดของอวิ๋นจื่อเปลี่ยนไปนางตระหนักว่าสองคนนี้ต้องมีสถานะที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นถ้าดูจากสถานะปัจจุบันของนางนางย่อมไม่สามารถรับการเคารพจากหญิงสาวทั้งสองได้ หลังจากขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง อวิ๋นจื่อก็หยิบหยกออกมาและแสดงให้หญิงสาวสองคนดูจากนั้นก็กล่าวอย่างเย็นชา “ในเมื่อเป็นคนของอ๋องอวิ๋นเมิ่งพวกเจ้ารู้จักจี้หยกชิ้นนี้หรือไม่?”

        ‘หยกอุ่นนี้เป็นของขวัญวันเกิดที่เสด็จอามอบให้ข้าข้าชอบมันมาก จินเหนียงเคยกล่าวว่าหยกคุณภาพสูงนั้นควรสวมใส่ไว้กับตัว’

        เมื่อนึกถึงเรื่องนี้อวิ๋นจื่อก็รู้สึกสั่นสะท้านในใจ

        จินเหนียงอยู่กับเสด็จแม่มาหลายปีดังนั้นนางต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ น่าเสียดายที่ตอนนี้นางจากไปแล้ว จึงไม่มีทางพิสูจน์เรื่องที่ฮั่วฉีอวี่กล่าวได้

        จินเหนียงเป็นคนเดียวที่เคยอยู่ร่วมกับคนเก่าคนแก่รอบตัวเสด็จแม่ตอนนี้นางจากไปแล้ว อวิ๋นจื่อจึงไม่รู้ว่าต้องไปถามเรื่องเหล่านี้กับใคร

        อวิ๋นจื่อไม่อยากนึกถึงการเปลี่ยนแปลงอันน่าตกใจที่เกิดขึ้นในอดีตหนี้เลือดและความเกลียดชังเปรียบได้กับดอกไม้ที่ผลิบานในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนางไม่ต้องการถูกครอบงำด้วยความเกลียดชัง แต่ทุกครั้งที่นึกถึงความตายอันน่าสลดใจของเสด็จพ่อและความตื่นตระหนกเมื่อครั้งที่ต้องหลบหนีจากเมืองอวิ๋นเมิ่งมายังเมืองหยงโจวหัวใจของอวิ๋นจื่อก็ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้น

        การได้เห็นหยกชิ้นนี้ก็เหมือนกับการได้เห็นองค์หญิงใหญ่

        แม้ว่าอวิ๋นจื่อจะเปลี่ยนไปมากแต่สุดท้ายแล้วหญิงสาวทั้งสองเป็นคนที่อ๋องอวิ๋นเมิ่งฝึกฝนมาด้วยตนเองพวกนางย่อมรู้ถึงสัญลักษณ์แทนตัวตนเป็นอย่างดี พวกนางจึงทำความเคารพอวิ๋นจื่อทันที

        เว่ยจื่อยังคงมีข้อสงสัยนางถามว่า “ไม่ทราบว่าแม่นางกับองค์หญิงเหวินฮวามีความสัมพันธ์กันอย่างไร?”

        ‘แน่นอนว่าข้าเป็นบุตรีของอ๋องอวิ๋นเมิ่ง’

        มุมปากของอวิ๋นจื่อกระตุกสุดท้ายนางก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป นางเพียงถามกลับอย่างใจเย็นว่า“ความสัมพันธ์ระหว่างอ๋องอวิ๋นเมิ่งกับองค์หญิงใหญ่เป็นอย่างไร?”

        ทั้งเหยาหวงและเว่ยจื่อมองนางด้วยความประหลาดใจไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

        ใบหน้าของอวิ๋นจื่อแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา“ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดหญิงสาวที่มอบจี้หยกนี้ให้ข้าถึงได้กลายเป็นองค์หญิงใหญ่ของราชวงศ์ก่อนถ้าว่ากันตามหลักเหตุผลแล้ว เหตุใดอ๋องอวิ๋นเมิ่งถึงวางแผนเช่นนี้หากองค์หญิงใหญ่ไม่ใช่บุตรีของเขา?”

        เหยาหวงกัดฟันและกล่าวว่า“แม่นางโปรดอย่าถามอะไรอีกเลย ข้ากับเว่ยจื่อไม่สะดวกที่จะกล่าวถึงองค์หญิงใหญ่และอ๋องอวิ๋นเมิ่งไปมากกว่านี้”

        อวิ๋นจื่อมีท่าทีเข้าใจ“อันที่จริงเจ้าอาจบอกข้าได้ เพราะข้าเป็นคนขององค์หญิงใหญ่ข้าคิดว่าพวกเจ้าอาจรู้ความหมายของจี้หยกนี้มากกว่าข้า”

        เหยาหวงและเว่ยจื่อดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของอวิ๋นจื่อและพวกนางก็ไม่ลังเลอีกต่อไปหญิงสาวทั้งสองคนเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอ๋องอวิ๋นเมิ่งและองค์หญิงเหวินฮวาอย่างไม่ปิดบัง

        ปรากฏว่านางเป็นลูกของเสด็จอาจริงๆ

        นี่คือสิ่งที่เสด็จแม่ไม่ได้บอกนางจวบจนลมหายใจสุดท้ายในที่สุดวันนี้ความสงสัยของนางก็ได้รับการยืนยันโดยคนแปลกหน้า นางไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดี

        ความเศร้าโศกผุดขึ้นในใจและไม่ง่ายเลยที่จะข่มมันเอาไว้ไม่แสดงออกให้หญิงสาวแปลกหน้าเห็นหลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งอวิ๋นจื่อก็กล่าวว่า “ข้าจะเปลี่ยนชื่อให้พวกเจ้าจากนี้ไปเหยาหวงจะมีนามว่าไป๋จื่อ และเว่ยจื่อจะมีนามว่าหงหลิง”

        ทั้งสองตอบรับอย่างเชื่อฟัง

        อวิ๋นจื่อโบกมือให้พวกนางออกไปและเรียกหงจินเข้ามา

        ฝนเริ่มตกหนักขึ้น

        อวิ๋นจื่อรู้สึกว่าหัวของนางหนักอึ้งนางจึงทานอาหารสองสามคำและผล็อยหลับไปในขณะที่หงจินเก็บกวาดอาหารที่นางทานเหลือ

        คราวนี้นางหลับลึกมาก

        ทันทีที่ลืมตาขึ้น นางก็เห็นชายหนุ่มในชุดขาวเอนกายอยู่บนตั่ง

        เป็นเซียวเหยียนนั่นเอง

        เมื่ออวิ๋นจื่อนอนกลางวันนางมักสวมเพียงเสื้อตัวใน ทันทีที่นางลุกขึ้นนั่งเซียวเหยียนก็ยื่นเสื้อคลุมให้นาง นางได้รับการดูแลในทุกเรื่องตั้งแต่ยังเด็กและแต่งตัวเองไม่ค่อยเก่งนักเซียวเหยียนจึงช่วยนางแต่งตัวอย่างสุภาพ

        นางไม่ขัดขืนแต่อย่างใด

        แต่การที่เซียวเหยียนมองนางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

        “สีหน้าของเจ้าทำให้ข้านึกถึงคนผู้หนึ่ง”อวิ๋นจื่อกล่าว

        เซียวเหยียนหยิบหวีขึ้นมาเพื่อเตรียมสางผมให้นางเขากล่าวเบาๆ ว่า “อย่าพูดถึงคนอื่น คนอย่างข้าไม่มีผู้ใดเหมือนอีกแล้ว”

        ความสุขเล็กน้อยในใจของอวิ๋นจื่อถูกฝังกลบด้วยคำพูดดังกล่าว

        เซียวเหยียนหวีผมของนางอย่างชำนาญอวิ๋นจื่อตกตะลึงในความเชี่ยวชาญของเขา อารมณ์อันแปรปรวนของนางหายวับไปทันที

        “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีสาวใช้เพิ่มอีกสองคน?พวกนางเป็นคนของเย่เช่อหรือ?”

        “ใช่ เหตุใดเจ้าถึงถามเรื่องนี้?”

        เขาถามตรงๆและอวิ๋นจื่อก็ตอบตรงๆ

        “ไม่มีอะไร”เขากล่าวแล้ววางหวีลง เมื่อมองไปที่ใบหน้าในกระจกทองเหลือง เขาก็กล่าวว่า“ข้าคิดว่าเจ้าจะเคียดแค้นเขาเสียอีก” น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาและแฝงไปด้วยความเศร้าโศก

        อวิ๋นจื่อหัวเราะเบาๆ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้เคียดแค้นเขา”ทันใดนั้นน้ำเสียงของนางก็เบาลง “เซียวเหยียน เจ้าอย่ามาหาข้าอีกเลย หลังจากวันนี้ทุกอย่างจะไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น”

        ในอดีตทั้งสองต่างเป็นองค์ชายและองค์หญิงแม้ว่าจะมีข้อพิพาทเรื่องสงคราม แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่สองราชวงศ์จะปรองดองกันแต่ตอนนี้คนหนึ่งเป็นถึงฮ่องเต้และอีกคนเป็นเพียงคณิกาต่ำต้อย จึงแทบเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งคู่จะอยู่ร่วมกัน

        ตำแหน่งที่มีความสำคัญย่อมมีข้อจำกัดมากกว่าอวิ๋นจื่อที่เติบโตในวังย่อมคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างดีนางอธิบายอย่างอ่อนโยนโดยหวังว่าเขาจะเลิกคิดถึงเรื่องราวในอดีต

        เซียวเหยียนสัมผัสได้ถึงความนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดของอวิ๋นจื่อและเมื่อบวกกับเรื่องของสาวรับใช้สองคนของเย่เช่อก็ยิ่งทำให้เขาไม่มีความสุขมากกว่าเดิมเขามองนางอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า

        “เจ้ารู้ภูมิหลังของตนเองหรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อพยักหน้า“ข้าเป็นเจ้าของตำหนักเหวินฮวา และไม่ว่าเจ้าจะรู้อะไรมา โปรดหยุดพูดถึงเรื่องนี้ข้าจะเป็นคนของตำหนักเหวินฮวาตลอดไป ตัวตนอื่นข้าไม่สนใจ อย่ารื้อฟื้นอีกเลย”

        เซียวเหยียนยิ้มอย่างเศร้าสร้อย“อาจื่อ เหตุใดเจ้าถึงเอาแต่หลอกตัวเองเช่นนี้? ซูฮองเฮาไม่เคยบอกเจ้าแต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครบอกเจ้า อันที่จริงแม้แต่ฮ่องเต้เซิ่งหยวนก็ยังรู้เรื่องนี้”เมื่อกล่าวจบเขาก็ยิ้มอย่างเย็นชา

        ทันใดนั้นหัวใจของอวิ๋นจื่อก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบเหตุใดฮ่องเต้ต่างแคว้นถึงล่วงรู้ความลับของราชวงศ์ที่อยู่อีกแคว้นได้? เสด็จอาไปทำอะไรที่ชายแดนกันแน่?

        สีหน้าหวาดกลัวของนางอยู่ในสายตาของเซียวเหยียนเขาถอนหายใจและกล่าวว่า

        “คนเดียวที่ข้าเคารพนับถือในชีวิตนี้คืออ๋องอวิ๋นเมิ่งในเมื่อเจ้าคือบุตรีคนเดียวของเขา ข้าจะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง”