อัลฟ่าเถื่อน
By กุหลาบเปื้อนสี
ตอนที่ 1 ‘ไอ้เด็กมะลิตัวปัญหา’
บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยกลิ่นอายของคู่อัลฟ่าโอเมก้าผสมปนเปกัน ทำเอาคนขับรถอย่างนาราและหัวหน้าผู้คุ้มกันอย่างลักษณ์รู้สึกอึดอัดจนแทบอยากหนีไปให้ไกลๆ แตกต่างจากไตรวิชญ์ที่ยังคงเป็ปกติหัวใจที่ร้อนรุ่มเหมือนถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟพลันสงบลงอย่างน่าประหลาดหลังจากได้กลืนกินผลไม้ฉ่ำหวานตรงหน้าจนไม่มีเหลือ
หากสามารถจับเด็กนี่กลืนลงท้องเข้าไปทั้งตัวได้ไตรวิชญ์ก็ไม่ลังเลที่จะทำมันแต่เพราะอีกฝ่ายเป็มนุษย์มีเนื้อหนังเหมือนกันกับเขาและเขาก็ยัง้าเสพสุขความหอมหวานจากเด็กนี่ต่อจึงตัดสินใจที่จะเก็บตัวปัญหาไว้ใกล้ๆวันไหนที่เขาเบื่อหมดความสนใจค่อยไล่ไปก็ยังไม่สาย
ไม่แน่ว่าพอหมด่ฮีทเขาอาจปล่อยมันไปเลยก็ได้
รถคันหรูเคลื่อนเข้าในอาณาเขตของตระกูลหิรัญรชตที่กินเนื้อที่กว่ายี่สิบไร่ทั้งสองข้างทางถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่หนาทึบตรงทางเข้าด้านหน้าคือสวนดอกไม้เมืองร้อนนานาพรรณประตูรั้วเหล็กสีขาวถูกดัดเป็ลวดลายกุหลาบตั้งตระหง่านสูงเกือบสามเมตรด้านข้างจะมีป้อมยามรักษาการณ์ขณะที่ทั่วทุกจุดจะมีกล้องวงจรปิดคอยตรวจเช็กความเคลื่อนไหวตลอดยี่สิบชั่วโมงต่อให้แมลงสักตัวก็บินผ่านไปไม่ได้
เบื้องหน้าคือคฤหาสน์หลังใหญ่สีขาวทั้งหลังสูงสามชั้นสไตล์ อังกฤษ ยุครีเจนซี่ เพิ่มลูกเล่น สีดำตรงบานประตูหน้าต่างด้วยลวดลายเป็เอกลักษณ์ดูคลาสสิกหรูหรา ด้านซ้ายและขวายังมีคฤหาสน์หลังเล็กอีกสี่หลัง ถัดไปด้านหลังในสุดจะเป็ตึกอาคารสามชั้นซึ่งเป็ที่พักคนงานร่วมสามร้อยชีวิต โดยแบ่งสัดส่วนชัดเจนในแต่ละหน้าที่ั้แ่หน่วยคุ้มกันอารักขาเ้านาย การ์ดรักษาความปลอดภัย พ่อครัว คนรับใช้และคนสวน
แต่ละตำแหน่งหน้าที่ก็เลือกเฟ้นคนดีมีความสามารถยิ่งงานที่ต้องเสี่ยงอันตรายก็ยิ่งได้ค่าตอบแทนสูงและทั้งหมดก็เป็พวกอัลฟ่าและเบต้า ไม่มีโอเมก้าหลุดรอดเข้ามาเลยสักคน
นี่จึงเป็ครั้งแรกที่มีโอเมก้าอ่อนแอล่วงล้ำเข้ามาในอาณาจักรของหิรัญรชตก็เหมือนกับลูกแกะที่หลงเข้ามาในฝูงหมาป่า จะถูกขย้ำตายเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาถ้าไม่จับขังไว้ให้ดีๆ คงออกมาเดินเพ่นพ่านอย่างไร้เดียงสาให้พวกหมาป่ามันลากไปกิน
“บอกให้อัลฟ่าทั้งหมดออกจากบริเวณบ้านห้ามเข้าใกล้ในรัศมีร้อยเมตร ใครฝ่าฝืนมีโทษสถานหนักยิงทิ้งได้เลยไม่ต้องรอขออนุญาต จากฉัน”
“แต่ถ้าทำอย่างนั้น จะไม่มีใครอยู่เฝ้ารักษาการณ์ เลยนะครับหากเกิดอะไรขึ้นมาคงจะเข้าช่วยเหลือไม่ทัน”นาราเอ่ยค้านพลางมองสบตาเ้านายผ่านกระจกหน้าคอนโซลรถ
“ฉันสั่งอะไรก็ทำอย่างนั้น ไม่ต้องไปวุ่นวายเื่อื่น” ดวงตาคมดุของไตรวิชญ์มองตอบ
แค่เพียงเห็นสีหน้าของเ้านายนาราก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกลักษณ์ผุดยิ้มมุมปากเอ็นดูเ้าเด็กตัวแสบติดตามคุณชายรองมาก็ตั้งหลายปียังดูไม่ออกอีกว่าคุณไตรคิดอะไรให้พาโอเมก้าเข้าไปในดงหมาป่าคงได้เกิดเหตุการณ์นองเืไล่ยิงไอ้พวกที่ควบคุมสติยับยั้งอารมณ์ไม่ได้ทิ้งแน่
“เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”ลักษณ์กดปุ่มตรงคอนโซลรถต่อสายหาคนในบ้านให้ช่วยแจ้งข่าวให้ทุกคนทราบเื่คำสั่งของคุณไตร
ไตรวิชญ์สั่งให้คนเคลียร์พื้นที่เสร็จก็ก้มลงมองไอ้ตัวภาระที่หลับไม่ตื่นจนนึกว่าตายมือหนายื่นไปดึงผมหน้าม้ากระจุกหนึ่งกระตุกแรงๆ อย่างหมั่นไส้แต่อีกฝ่ายก็ยังนิ่งหลับตาพริ้มเหมือนฝันหวาน เรียวปากบางอมยิ้มมีความสุขไม่ได้รับรู้ถึงความยุ่งยากใจของเขาเลย
หวังว่าวันนี้พวกมันจะไม่อยู่บ้านไม่งั้นเขาคงต้องคอยตอบคำถามงี่เง่ากวนประสาทของพวกมัน
หลังจากรถวนเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ ไตรวิชญ์ก็อุ้มไอ้ตัวปัญหาลงจากรถกวาดตามองไปรอบด้านก็ไม่เห็นอัลฟ่าตัวอื่นนอกจากลักษณ์กับนาราเขาเลยส่งสายตาบอกให้ทั้งสองคนไปพักผ่อนได้ส่วนตัวเองก็ก้าวเข้าบ้านพร้อมกับหัวคิ้วที่แทบผูกเป็ปมเพราะได้กลิ่นพี่ชายกับน้องชายอยู่ด้วยกันข้างหน้านี้ แล้วพอเข้ามาในห้องโถงใหญ่ก็เห็นพวกมันนั่งอยู่ตรงโซฟามองมาที่เขานิ่งๆ
ตรีภพวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมเรียบเฉยหากแต่ก็มีแววสงสัยร่างสูงกำยำในเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกางเกงสีดำนั่งเอนกายไขว่ห้างท่วงท่าเหมือนคุณชายสูงศักดิ์ ขณะที่ไตรภูมินั่งเอนกายวางแขนราบไปกับพนักโซฟาขาขวาวางทับขาซ้ายกระดิกเท้าอมยิ้มมองพี่ชายคนรอง ก่อนจะปรายตามองเ้าก้อมกลมๆในอ้อมแขนที่ถูกเสื้อคลุมทับซะมิดหน้ามองไม่เห็นลูกตา เห็นแต่เส้นผมเนี่ยจะปิดมิดอะไรขนาดนั้นวะ
“เฮียหอบใครกลับมาด้วยวะ ผมกลิ่นโอเมก้าฟุ้งเลย”ไตรภูมิเปิดฉากถามก่อนเพราะทนเก็บความสงสัยคาใจไว้ไม่ไหว
“ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ วันนี้กูเหนื่อยไม่อยากตอบคำถามใครทั้งนั้น”
“ไม่อยากตอบคำถามกูด้วยสินะ”ตรีภพมองน้องชายที่เนื้อตัวมีแต่รอยขีดข่วนของเล็บนอกจากจะมีกลิ่นโอเมก้าติดแล้วก็ยังมีกลิ่นเืปะปนด้วย คงเพิ่งไปจัดการเก็บกวาดพวกสวะมา
“กูจะให้คำตอบพรุ่งนี้ ถ้าพวกมึงยังอยู่ที่บ้านแต่ถ้าไม่ก็อย่าหวัง กูขึ้นห้องแล้ว ฝากตามไอ้กวินให้มาเจอที่ห้องกูตอนเช้าด้วยจะให้ดูอาการไอ้เด็กนี่หน่อย เดี๋ยวตายไปจะมาตามอาฆาตกูอีก”
“แหม เป็ห่วงเป็ใยกันซะจริง ผมได้กลิ่นเฮียบนตัวมันด้วยคงไม่ใช่ว่าเฮียกัดคอมันไปแล้วหรอกนะ”
“อย่าเสือกไม่เข้าเื่ กูจะกลับขึ้นห้องบอกมันว่าสักแปดโมงค่อยมา อย่าสะเออะมาแต่เช้าเพราะกูยังไม่ตื่น”
“โอเค งั้นผมกลับห้องบ้างดีกว่า เมื่อกี้โคตรวุ่นวายเลยพวกการ์ดที่เป็อัลฟ่าทั้งหมดพากันออกมารวมตัวตรงลานหน้าบ้าน ก่อนจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเหมือนลมพายุเหมือกับกลัวอะไรสักอย่าง ตอนแรกผมก็สงสัยแต่พอเห็นเฮียอุ้มโอเมก้าเข้ามาผมก็เข้าใจทันที พวกมันกลัวเฮียจะเป่าทิ้งนี่เอง”
“พูดมาก มึงอยากโดนลูกตะกั่วยัดปากไหม”
“นี่น้องนะครับ น้องแท้ๆ เลยนะเว้ย!ขู่กันแบบนี้เดี๋ยวก็ฟ้องแม่ซะเลย”
“แม่กลับมาแล้ว” คิ้วของไตรวิชญ์ขมวดเข้าหากันทันทีที่ได้ยิน
แค่พาโอเมก้ากลับบ้านก็ยุ่งยากมากพอแล้วแล้วยังต้องเตรียมตัวตอบคำถามแม่ในวันพรุ่งนี้อีก ยังไม่รวมถึงรอยกัดที่หลังคอถ้าแม่เห็นเข้าต้องเป็เื่ใหญ่แน่
“อะไรกัน ปกติพี่จมูกไวจะตาย ทำไมวันนี้ถึงไม่ได้กลิ่นแม่ล่ะอ๋อ...ลืมไปว่าจมูกคงถูกกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้ากลบซะหมดแล้วก็ไม่ใช่แค่แม่นะที่อยู่ พ่อก็อยู่ข้างบนด้วย”
หน้าของไตรวิชญ์เคร่งเครียดหนักกว่าเก่าเขาอาจจะเก่งกับคนนอกบ้าน แต่กับในบ้านคนที่เขาเกรงใจมากที่สุดก็คือพ่อรองลงมาก็แม่ และไอ้ภพพี่ชายเขา
ไม่มีใครไม่กลัวไตรวุฒิ หิรัญรชตหรอก
พ่อเป็อัลฟ่าที่แข็งแกร่งมากมีพลังอำนาจในตัวจนไม่มีศัตรูหน้าไหนกล้าต่อกรด้วยตรงๆถึงได้แต่เล่นลอบกัดแล้วก็แพ้ภัยตัวเองไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครเอาชนะพอ่เขาได้ส่วนเขาถึงจะเป็ผู้นำตระกูลคนต่อไปก็ยังมีพลังไม่เทียบเท่ากับพ่อหรือก็คือเขาไม่เคยได้ต่อสู้กับพ่ออย่างสุดกำลังเลยสักครั้งแม้ว่าใครต่อใครจะบอกว่าเขามีโอกาสขึ้นเป็จ่าฝูงเพราะเป็อัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นนี้ก็ตาม
ให้สู้กับพ่อคงไม่ไหวเพราะเขาให้ความเคารพท่านมากกว่าใครทั้งหมด
“เตรียมคำตอบไว้ให้ดีๆ แล้วกัน พรุ่งนี้มึงคงเลี่ยงที่จะตอบคำถามพ่อไม่ได้โดยเฉพาะเื่ที่ไปกัดคอเด็กคนนี้เข้า จะด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแต่ท่านคงไม่ยอมปล่อยเื่นี้ไป เพราะมันคงไม่ใช่แค่การฮีทธรรมดา”
“หมายความว่าไงอะเฮีย เล่าสู่กันฟังบ้างดิ”ไตรภูมิหันไปมองพี่ชายคนโตเพราะยังไม่เข้าใจความนัยที่พี่ชาย้าสื่อแต่ตรีภพกลับปิดปากเงียบ สายตาประสานกับน้องชายคนรองด้วยแววตารู้ทัน
ไตรวิชญ์สบถในลำคอเสียงต่ำพลางส่ายหน้าเครียดตรีภพเป็พวกฉลาดมีไหวพริบแค่ส่อพิรุธหน่อยเดียวก็สามารถปะติดปะต่อเื่ราวทั้งหมดได้แล้วมันคงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาเช่นเดียวกับลักษณ์
พวกมันสองคนรู้ดีว่าต่อให้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าฮีทจะรุนแรงแค่ไหนก็ทำให้อัลฟ่าสายเืบริสุทธิ์อย่างเขาขาดสติไม่ได้เว้นเสียแต่ว่าจะเป็กลิ่นของคู่แห่งโชคชะตาสัญชาตญาณทั้งหมดของเขาจะถูกปิดกั้นไม่อาจควบคุมตัวเองได้อย่างสิ้นเชิง
เมื่อก่อนเขาก็เชื่อเื่ไร้สาระพรรค์นี้ไม่ลงกระทั่งมาเกิดเื่ขึ้นเองกับตัวถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายที่จะฝืนสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาเรียกร้องหามัน ถึงไม่้า ถึงไม่อยากเข้าใกล้แต่ร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่ง เลยเผลอหน้ามืดปลดปล่อยสัตว์ร้ายมาเล่นงานมัน
“ขอบใจที่ช่วยเตือน กูจะหาคำตอบดีๆไว้ไม่ให้พ่อโกรธแม่เป็ลมแล้วกัน” ไตรวิชญ์พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสามไม่ได้หันไปมองหน้าพี่ชายน้องชายที่พร้อมใจกันมานั่งรอจับผิดเขาอีก
พอขึ้นมาถึงหน้าห้องไตรวิชญ์ก็หยุดยืนนิ่งแล้วก้มลงมองใบหน้าของนิมมานครุ่นคิดว่าจะให้เด็กนี่อยู่ในห้องเดียวกับเขาหรือว่าพาไปนอนห้องอื่นที่ว่างอยู่แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดประตูเข้าห้องตัวเองไปอุ้มพาร่างเพรียวบางไปนอนบนเตียงขนาดพิเศษที่สั่งทำขึ้นเฉพาะก่อนจะดึงเสื้อคลุมออกโยนทิ้งลงพื้น ดวงตาสีน้ำตาลแดงเข้มขึ้นจนเกือบเป็สีเืหัวใจสูบฉีดเืไปหล่อเลี้ยงเร็วขึ้นเมื่อเห็นเรือนร่างบอบบางขาวเนียนเต็มไปด้วยร่องรอยรักที่เขาฝากไว้
ชายหนุ่มหันหน้าหนีภาพเย้ายวนใจตรงหน้าก่อนที่จะควบคุมสัญชาตญาณดิบในกายไม่ได้มันช่างปลุกเร้าและเชิญชวนให้ขย้ำจนแทบยับยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเถื่อนดุดันขึ้น ฟันคมกัดริมฝีปากล่างไว้ระงับความกระหายหิวที่มีต่อเ้าลูกแกะตัวขาวอวบอ้วนที่อยู่ใกล้มือแค่เอื้อมมือไปกระชากตัวมาแล้วจัดการฉีกกระชากร่างกลืนกินลงท้องก็ได้แล้วแต่กลับทำไม่ได้
เขาไม่้าเป็อัลฟ่าหน้าโง่ที่ติดกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าที่ปล่อยมายั่วยวนจนลุ่มหลงโงหัวไม่ขึ้น
ครั้งแรกขืนใจมันก็เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวแต่ครั้งที่สองเขาจะไม่ยอมให้อารมณ์อยู่เหนือสติจะไม่ยอมให้ไอ้เด็กนี่อยู่เหนือการควบคุมของเขา
“เวรเอ๊ย!”
ไตรวิชญ์สบถดังลั่นใช้มือเสยผมลวกๆหันหน้ากลับมามองนิมมานอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินกระแทกเท้าปึงปังเข้าไปในห้องน้ำตอนนี้เขาต้องใช้น้ำเย็นราดหัวให้หายร้อนก่อนที่จะสติแตกคลุ้มคลั่งกระโจนเข้าไปขย้ำตัวมันอีกครั้ง
แค่ครั้งเดียวไม่พอจริงๆกลิ่นหอมเย็นของมันที่ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องทำให้เขาทรมานร่างกายปวดร้าวไปทุกสัดส่วน แม้แต่หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ กระแทกอกซ้ายจนเจ็บไปหมด
ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงเดินไปยืนอยู่หน้ากระจกภาพสะท้อนของผู้ชายตรงหน้าทำให้เขาชะงักนิ่งแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาลึกล้ำเหมือนคบไฟที่ค่อยๆ ปะทุแรงขึ้นสว่างโชติ่ทั้งสวยงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เป็ดวงตาของนักล่าที่กำลังหิวจัดแทบคลั่งทั้งที่มันไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะควบคุมตัวเองไม่อยู่
ไตรวิชญ์เดินตัวเปียกออกจากห้องน้ำหยดน้ำเกาะพราวบนซิกซ์แพ็กเป็ลอนสวยกางเกงยีนส์หนักขึ้นจนรั้งต่ำเห็นกล้ามท้อง่เอวเป็ร่องลงมาเหมือนรูปตัววีไรขนสีน้ำตาลอ่อนเซ็กซี่ผลุบหายไปในขอบกางเกงถ้ามีสาวคนไหนได้มาเห็นภาพนี้เข้าต้องทำน้ำลายหกมองตาเยิ้มด้วยความอยากกินแน่แต่ดูเหมือนเ้าของร่างกายสุดเพอร์เฟกต์จะไม่ใส่ใจกับสภาพตัวเองเพราะในห้องนี้ไม่มีใครอื่นอีกนอกจากเขากับไอ้คนที่หลับสนิทอยู่
เขาถอนหายใจทิ้งด้วยความปวดหัวก่อนจะตรงเข้าไปอุ้มร่างของนิมมานพาเข้าห้องน้ำไปด้วยกันอย่างน้อยก็จัดการล้างเนื้อล้างตัวล้วงเอาน้ำเชื้อที่เขาปล่อยทิ้งไว้ออกตื่นมาจะได้ไม่ร้องไห้งอแงงี่เง่าให้รำคาญหูเขากลัวจะเผลอหงุดหงิดจับมาโยนออกนอกหน้าต่าง
“ตัวหอมฉิบ ผิวก็นุ่มด้วย มึงเป็ผู้ชายแน่เหรอวะไอ้ตัวปัญหาเอ๊ย!”
กรามแกร่งขบแน่นจนเห็นเป็สันนูนดวงตาคมกริบหรี่มองใบหน้าแดงระเรื่อน่ารักน่าเอ็นดูแต่ตอนนี้กลับโคตรรู้สึกชิงชังมันนัก เพราะแค่เห็นหน้าสวยๆ ของมันลูกชายเขาก็ตื่นตุงคับเป้าไปหมด
“กูปล้ำมึงอีกรอบดีไหม ขยันยั่วกูนัก”
เขาลากตัวมันไปทิ้งไว้ในอ่างเปิดน้ำอุ่นส่วนตัวเองก็ใช้สะโพกนั่งพิงขอบอ่างปลายเท้าไขว้กันกอดอกปรายตามองเสี้ยวหน้าหวานละมุนด้านข้าง ขนตางอนยาวเส้นผมเปียกชุ่มปรกหน้าผากทำให้หน้ามันเด็กลงไปอีกจนเขานึกว่าเพิ่งไปพรากผู้เยาว์มา
มือหนาเอื้อมไปปิดน้ำจัดการถอดกางเกงหนักอึ้งออก แล้วพาร่างสูงใหญ่ลงไปนั่งอยู่อีกฝั่งของอ่างอาบน้ำขนาดพิเศษดวงตาคมดุหรี่มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของอีกฝ่ายพักหนึ่งก็เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้จนคร่อมอยู่เหนือร่างบางสายตาร้อนแรงเผยความอารมณ์ใคร่เต็มไปด้วยตัณหาราคะ แต่ก็พยายามสะกดไว้สุดฤทธิ์อุ้งมือใหญ่พุ่งไปบีบปลายคางเรียวจนเสียงหวานหลุดร้องครางด้วยความเจ็บพอเหยื่อเปิดปากกระทิงคลั่งก็กดจูบลงไปหนักหน่วงกลืนกินความหวานอย่างขาดสติราวกับถูกมอมเมา
ตุบๆๆ
แผ่นอกถูกกำปั้นเล็กรัวทุบอย่างอึดอัดทรมานไตรวิชญ์สบถเสียงต่ำคว้าข้อมือทั้งสองข้างมารวบไว้เหนือศีรษะของอีกฝ่ายริมฝีปากบดเบียดขยี้เรียวปากอิ่มรุนแรงขึ้นร่างกายโถมทับใช้มือข้างเดียวกอดรัดร่างนุ่มนิ่มไว้แแ่ไม่ต่างจากงูรัดเหยื่อจนกระดูกแทบหักกลิ่นหอมหวนเย้ายวนฟุ้งกระจายไปในอากาศผสมผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของไอแดดที่พาให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย
แรงขัดขืนต่อต้านเบาลงทุกขณะเมื่อคนตัวเล็กรู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดกับเ้าของอ้อมกอดนี้แม้จะยังไม่ได้ลืมตามองว่าเป็ใครและยังคงหลงเหลือความกลัวอยู่บ้าง แต่ความสบายใจที่โอบล้อมอยู่รอบตัวกลับทำให้ร่างกายผ่อนคลายลงคล้อยตามการชักนำของอีกฝ่ายไปอย่างที่หัวใจเรียกร้อง
อยากถูกััอยากอยู่ในอ้อมกอดแสนอบอุ่นนี้ไปอีกนานๆ
น้ำในอ่างกระเพื่อมกระฉอกออกมาสาดบนพื้นตามการเคลื่อนไหวรุนแรงดุดันของร่างสูงใหญ่เสียงครวญครางแว่วหวานดังสะท้อนไปทั่วห้องราวกับทำนองเพลงคลาสสิกนุ่มหูแต่กลับยิ่งปลุกเร้าเร่งจังหวะการเต้นของหัวใจให้ระรัวขึ้นไตรวิชญ์ก่นด่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้โดยเฉพาะกลิ่นหอมของไอ้เด็กนี่ที่มอมเมาเขาจนหลงมัวเมา
คนไม่รู้ตัวว่ากำลังเป็สาเหตุให้คนตัวสูงหงุดหงิดงุ่นง่านใจกลับปรือตาขึ้นมองยั่วๆดวงตาดำขลับพร่ามัวหยาดเยิ้มมองใบหน้าน่ากลัวของผู้ชายที่อยู่เหนือร่างเขาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มคล้ายกับล่องลอยอยู่ในความฝันหวานมุมปากพลันยกยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูส่งให้ซ้ำอีก ทำให้ไตรวิชญ์ชะงักค้างเปลวไฟลุกพรึบในดวงตาคม เส้นความอดทนทั้งหมดขาดสะบั้นปล่อยให้สัญชาตญาณควบคุมร่างกายและจิตใจอย่างสมบูรณ์
พรุ่งนี้เช้าสภาพมันได้พังยับเยินบอบช้ำไปทั้งตัวแน่เพราะเขาจะไม่ออมแรงอีกต่อไปแล้ว!
“เสือกหาเื่เองนี่เอง มึงก็โทษตัวเองไปแล้วกันไอ้เด็กมะลิตัวปัญหา”
เพราะกลิ่นหอมเย็นเหมือนดอกมะลิของมันทำให้เขาหลงใหลรุ่มร้อนไปทั้งตัวเขาถึงทำตัวเป็กระทิงเปลี่ยวคลุ้มคลั่งไล่ขวิดมันเหมือนเป็บ้าแล้วมันรู้อะไรไหมว่ากระทิงมันทั้งอึดทั้งทนเวลาไล่ต้อนใครก็วิ่งไล่จนกว่าจะหมดแรงล้มลงไปข้างและยิ่งเมื่อคนคนนั้นเป็เขาคิดว่าแค่รอบสองรอบจะเพียงพอ
“ถ้าไม่หมดแรงตายกันไปข้างก็อย่าหวังว่ากูจะหยุดจำใส่หัวสมองมึงไว้ว่าอย่ายั่วให้กูของขึ้นอีกไม่งั้นมึงจะเดือดร้อนเหมือนอย่างวันนี้ ไอ้นิม”
XXXXXXXXXXXXX
Talk : ตอนที่ 1 แตกต่างจากที่คิดไว้นิดหน่อยก็ช่างด้นสดดีกว่าคิดไว้ก่อนจริงๆ เพราะไม่เคยแต่งตรงกับฉากที่คิดเลย555 รู้สึกเป็ไงบ้างครับเม้นต์บอกกันบ้างนะ อยากรู้ว่าพอไปไหวไหม วันอัพไม่แน่ไม่นอน อยากได้เร็วๆต้องขยันเม้นต์กันหน่อย คิดว่าคราวนี้ไม่หายไปนานๆ แล้วครับ
โปสเตอร์ยังมีเหลืออยู่นะครับ สนใจสั่งจองหนังสือได้ที่เพจ
122K
