ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

      หลังจากวางแผนเรียบร้อยแล้วก็ส่งคนให้ไปจัดการแต่เพื่อป้องกันเรื่องที่ไม่คาดคิด เขาจึงเตรียมแผนสองเอาไว้ โดยการให้องครักษ์เงาไปซ่อนตัวอยู่ที่ริมหน้าผาแผนนี้ลูกน้องข้างกายทั้งสี่คนของจี๋โม่หานต่างก็รู้ ซูหมิงเยว่บอกแค่หนิงหยวนคนเดียวแม้แต่เสี่ยวอวี่ก็ยังไม่ได้บอก จะอย่างไรเสี่ยวอวี่ก็ยังค่อนข้างใสซื่อเกินไปสีหน้านางจึงเก็บซ่อนอะไรไม่ได้

        ถึงแม้หนิงหยวนจะอายุยังน้อยแต่ความคิดละเอียดรอบคอบ อีกทั้งเขาเห็นซูหมิงเยว่เป็นเจ้านายเพียงคนเดียวหากเกิดอะไรขึ้นกับซูหมิงเยว่จริงๆ ไม่แน่ว่าหนิงหยวนอาจจะทำอะไรที่เลือดร้อนเกินไป

        พวกเขาต้องเตรียมตัวออกเดินทางในห้าวันหลังจากนี้ดังนั้นคนที่เข้าร่วมจึงมารวมตัวที่หน้าประตูเมืองหลวงตั้งแต่เช้า

        งานล่าสัตว์ในครั้งนี้อนุญาตให้ขุนนางเข้าร่วมได้ดังนั้นคุณหนูคุณชายที่ไม่เคยเข้าร่วมมาก่อนต่างก็อยากจะเข้าร่วมกัน คนจึงเยอะมาก

        ฮ่องเต้นั่งอยู่บนรถม้าหรูหราคันหนึ่งข้างกายซ้ายขวายังพาเฟยจื่อมาด้วยหลายคน ไม่เหมือนไปล่าสัตว์เลยสักนิดเหมือนไปสนุกสนานในงานเลี้ยงเสียมากกว่า

        คนที่มาเข้าร่วมจากครอบครัวต่างๆสามารถพาคนติดตามไปได้ ซูหมิงเยว่พาหนิงหยวนกับเสี่ยวอวี่ไปสองคนตอนที่มาถึงหน้าประตูเมืองยังเช้าอยู่ รออยู่ครู่หนึ่งรถม้าขององค์ชายสามก็มาถึง

        ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่ารางวัลในปีนี้จะมากมายถึงขนาดนี้อีกทั้งงานล่าสัตว์ปกติแล้วจะมีแค่คนในราชวงศ์เท่านั้นที่เข้าร่วมได้ ปีนี้คนที่เข้าร่วมก็เยอะมากขึ้นการแข่งขันจึงมากขึ้นตามไปด้วย

        พวกคนที่ไม่ได้เป็นพระญาติหากได้รับพระราชทานเมืองหนึ่งให้เช่นนั้นก็คงจะเป็นเกียรติยศสูงสุดอย่างหาที่สุดไม่ได้

        ฮ่องเต้พอใจกับท่าทีของทุกคนมากจึงพูดต่อ“รางวัลที่สอง เจิ้นจะมอบทองให้หนึ่งหมื่นตำลึง ที่นาหนึ่งร้อยไร่ รางวัลที่สามเงินหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมหนึ่งร้อยชั่ง”

        ถึงแม้รางวัลที่สองกับที่สามจะเทียบกับรางวัลที่หนึ่งไม่ได้แต่ก็ถือว่าเยอะมากแล้ว หนุ่มๆ ที่อยู่ในสนามต่างตื่นเต้นขึ้นมา

        มีฮ่องเต้อยู่ งานล่าสัตว์ในปีนี้ก็ยิ่งครึกครื้นยิ่งกว่าปีก่อนๆ

        ระหว่างที่ฮ่องเต้พูดอยู่นั้น จี๋โม่หานก็ได้ออกมาจากกระโจมวินาทีนั้นสายตาของทุกคนต่างถูกดึงดูดไป

        จี๋โม่หานสวมชุดสีดำทั้งตัว กางเกงกับสาบเสื้อใช้ด้ายสีทองปักเป็นลายไผ่เอวเล็ก ขาเรียวยาว ตัวสูงโปร่ง วันนี้เขามัดผมหางม้าขึ้นสูงทำให้มีกลิ่นอายของเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพลังออกมา

        พูดกันตามความจริงแล้ว แค่หน้าตาของเขาก็มองไม่ออกแล้วว่าอายุเท่าไรหากให้เขาไปยืนอยู่กับเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปด คาดว่าคงจะคิดว่าอายุเท่ากัน

        เพียงแต่บนตัวเขานั้นมีความมั่นคงกับความเย็นชาที่ไม่ให้ใครเข้าใกล้หนึ่งพันลี้

        สายตาของฮ่องเต้กวาดมองไปยังตัวของจี๋โม่หาน แววตามีความไม่พอใจปรากฏขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

        จี๋โม่หานไม่ได้สนใจเลยสักนิดที่ตัวเองออกมาเป็นคนสุดท้ายเขาเดินมาหยุดอยู่ข้างกายของซูหมิงเยว่เหมือนคนที่ไม่ได้ตาบอด

        ท่าทางเช่นนี้ของเขานั้นสะดุดตาจริงๆ หากไปอยู่ในหมู่คนแล้วก็จะเป็นคนที่น่าสะดุดตามากที่สุด

        สายตาของทุกคนต่างจ้องไปยังจี๋โม่หาน โดยเฉพาะแม่นางพวกนั้นสตรีวัยแรกแย้มอายุสิบห้าสิบหกกลุ่มนั้นจ้องจี๋โม่หานที่ไม่อาจละสายตาไปได้

        ถึงแม้จี๋โม่หานจะตาบอดแต่กริยาท่าทางก็ยังดีมาก อีกทั้งจี๋โม่หานก็ยังเป็นเทพสงครามของเมืองหลวงตอนนี้ขาหายดีแล้ว ทั้งยังมีรูปร่างเหมือนกับเมื่อตอนนั้นอยู่หลายส่วน

        ฮ่องเต้กระแอมไอออกมาเบาๆ อย่างไม่พอใจ เขาต้องการดึงความสนใจของผู้คนกลับมา“งานล่าสัตว์ในครั้งนี้สามารถจับกลุ่มได้อย่างอิสระถึงตอนนั้นสัตว์ที่ล่าได้ทั้งหมดจะนับคะแนนตามรายคน เอาล่ะ เหล่าเด็กหนุ่มในเมืองหลวงทุกคนพวกเจ้าออกเดินทางได้”

        ประโยคสุดท้ายของฮ่องเต้จบลงเสียงก็ดังขึ้นมาทันที ฮ่องเต้บอกว่างานล่าสัตว์ครั้งนี้สามารถจับกลุ่มได้ ระหว่างทางพวกคุณหนูคุณชายต้องจับกลุ่มช่วยเหลือกันอยู่แล้ว

        ถึงแม้คนจะเยอะแล้วนับคะแนนตามจำนวนคนจะน้อย แต่จำนวนสัตว์ที่ล่าได้นั้นก็จะเยอะตามไปด้วยแน่นอน

        เหล่าสตรีนั้นเสียเปรียบในการล่าสัตว์ ดังนั้นพวกนางจึงต้องไปจับกลุ่มกับเหล่าคุณชายคนอื่นๆ 

        ส่วนเหล่าคุณชายพวกนั้นก็จะเลือกไปกับคนของราชวงศ์ตอนนั้นองค์ชายสามกับองค์ชายคนอื่นๆ ก็กลายเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจขึ้นมาทันที

        ซูหมิงเยว่กับจี๋โม่หานไม่ต้องพูดมากทั้งสองคนจะต้องอยู่ด้วยกันอยู่แล้ว

        ในตอนนี้เองเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดคนหนึ่งก็ถือคันธนูเดินเข้ามา มุมปากแต้มไปด้วยรอยยิ้ม เขาเดินมาประสานมือคำนับจี๋โม่หาน“กระหม่อมหลินอวี้เป็นบุตรของสำนักฮั่นหลินพ่ะย่ะค่ะ ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์ชายสาม พระชายา”

        จี๋โม่หานพยักหน้าน้อยๆ เอ่ยปากถามเสียงเรียบ“มีเรื่องอะไร?”

        “ไม่ทราบว่ากระหม่อมจะโชคดีได้อยู่กลุ่มเดียวกับองค์ชายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        ซูหมิงเยว่พิจารณาหลินอวี้คนนี้นิ่งๆ เขาพูดจาซื่อตรง ดูแล้วไม่ได้มีความคิดไม่ดีอะไรคงจะเป็นคนที่อยากจะจับกลุ่มด้วยจริงๆ อีกทั้งตอนที่มองจี๋โม่หาน แววตายังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        “ไม่ล่ะ ข้ามีคนที่เลือกจะให้เข้ากลุ่มอยู่แล้ว”

        ใบหน้าของเด็กหนุ่มฉายแววเสียดายออกมาแต่ก็ไม่ได้รั้น “เช่นนั้นกระหม่อมไม่รบกวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เด็กหนุ่มพูดจบก็เดินออกไป

        ซูหมิงเยว่กอดอกแล้วเลิกคิ้ว“หลินอวี้เป็นเด็กหนุ่มที่หลงใหลเจ้า”

        จี๋โม่หานยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่ได้อธิบายอะไรมาก“ไปเถิด พวกเราจะต้องออกเดินทางแล้ว”

        ตอนที่ทั้งสองวางแผนจะกลับไปเอาธนูที่กระโจมในตอนนี้เองก็มีสตรีคนหนึ่งดึงชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งเข้ามา ดวงตามองจี๋โม่หานอย่างหลงใหลแล้วพูดเสียงหวาน“องค์ชาย หม่อมฉันซูโหรวเป็นบุตรสาวของบัณฑิตสามารถร่วมกลุ่มกับองค์ชายได้หรือไม่เพคะ?”

        นางพูดไปก็ขยับตัวเข้าไปชิดกับจี๋โม่หานทั้งยังจงใจเอาหน้าอกไปเบียดด้วย

        ซูหมิงเยว่เลิกคิ้วขึ้นมองด้วยสีหน้ามองเรื่องสนุกโดยไม่ได้พูดอะไร

        สีหน้าของจี๋โม่หานเย็นชาขึ้นทันที เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วดึงซูหมิงเยว่เข้ามา จากนั้นก็เอ่ยปฏิเสธ “ข้ากับพระชายาสองคนก็เพียงพอแล้ว”

        สีหน้าของสตรีคนนั้นแข็งขึ้นมาทันที แววตาฉายความไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นางทำได้แค่กระทืบเท้าเดินจากไป

        จี๋โม่หานจูงมือซูหมิงเยว่กลับมาที่กระโจมนางเดินตามอยู่ด้านหลังพลางยิ้มแล้วกล่าว “แค่ท่านยืนขึ้นมาก็ดึงดูดสตรีมากมายให้มาชอบได้ถึงขนาดนี้เชียวหากดวงตาหายดีแล้ว เช่นนั้นหม่อมฉันไม่มีศัตรูหัวใจเป็นกระบุงโกยเชียวหรือ”

        จี๋โม่หานพูดอย่างเหนื่อยใจ “ไม่มีทางหรอกข้ารักเจ้าแค่คนเดียวก็เพียงพอแล้ว”

        หลิงชวนได้เตรียมธนูเอาไว้เรียบร้อยแล้วและส่งให้พวกเขาก่อนจะกำชับ “องค์ชาย พระชายา ระวังตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        ทั้งสองคนเตรียมตัวออกจากกระโจมหนิงหยวนกับเสี่ยวอวี่ก็มาหา สายตาของซูหมิงเยว่สบเข้ากับสายตาของหนิงหยวนหัวใจของทั้งสองจึงวางใจได้

        หนิงหยวนกล่าว “คุณหนูระวังตัวด้วยขอรับ”

        “วางใจเถิด พวกเจ้าก็เฝ้ากระโจมดีๆ”

        คนในที่ตั้งกระโจมต่างเตรียมตัวที่จะออกเดินทางแล้วซูหมิงเยว่กับจี๋โม่หานเองก็ขี่ม้าเริ่มออกเดินทาง แต่พวกเขาไม่ได้ขึ้นเขาตามกลุ่มคนล่าสัตว์จำนวนมากแต่หากไปตามจุดบนแผนที่มุ่งหน้าไปทางหน้าผา

        คนมากมายมองทิศทางที่ทั้งสองไปด้วยท่าทางไม่เข้าใจ“ทางด้านนั้นมีสัตว์อะไรให้ล่ากัน ถึงองค์ชายสามจะมองไม่เห็น แต่ซูหมิงเยว่ก็ไม่รู้จักเตือนหน่อยหรือ”

        อีกคนหนึ่งพูด “เจ้าไปยุ่งอะไรกับเขาบางทีเขาอาจจะจงใจก็ได้ อีกฝ่ายเป็นถึงองค์ชาย จะไปสนใจรางวัลพวกนั้นหรือไม่แน่ว่าอาจจะมาเล่นเอาสนุกก็ได้ การที่พวกเรามีคู่แข่งน้อยลงไม่ดีหรือ”