นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 118

ถ้ำลึกลับ

หลังจากที่เดินทางมา 1 วันเต็มๆ  ผ่านความยากลำบากมามากมายสุดท้ายก็ถึงเป้าหมายในที่สุด 

ด้านหน้าถ้ำใหญ่ก่อนดวงอาทิตย์น่าจะตกดิน แสงสว่างไสวสีส้มอมแดงสาดส่องกระทบไปทั่วทั้งผืนป่าสีเขียวขจี 

แสงอาทิตย์ยามอัสดงที่เป็นแสงสุดท้ายของวันกำลังจะค่อยๆหมดไป ป่าใหญ่แห่งนี้เงียบสงัดเสียงสายลมพัดผ่านไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว

ด้านหน้าถ้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน ซูฉีเดินทางมาถึงพร้อมกับสองขุนพลเสี่ยวเฉินและเสียวหลง 

บุรุษทั้งสองร่างกายยังคงแข็งแรง พวกเขาราวกับว่าพละกำลังนั้นยังคงล้นเหลือ พวกเขาเดินทางมาไกลหลายชั่วยามกลับดูไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย 

ผิดจากซูฉีร่างกายของนางราวกับว่าจะแหลกสลาย เสียงลมหายใจที่ระลัวอย่างไม่เป็นจังหวะ บนใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมาย 

เมื่อเดินทางมาถึงเป้าหมาย ราวกับว่าตนเองสำเร็จเป้าหมายที่ตนอยากจะทำแล้ว ซูฉีรีบทิ้งกายของตนลงไปนั่งกับพื้นอย่างรวดเร็ว 

ตู้บ!!! ก้นกระแทกลงกับพื้นอย่างเหนื่อยล้า นางพึมพำออกมาด้วยความเหนื่อยใน “ ไม่ไหวไม่ไหว ”

“ ถ้าคิดว่าตนเองน่าจะตายแล้วเสียอีกในที่สุดก็เดินทางถึงสักที ”

นางไม่ใช่พวกทหารที่ฝึกฝนร่างกายมาอย่างแข็งแกร่ง ถึงแม้ว่านางจะเป็นผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณแต่ก็ไม่สามารถแข็งแกร่งเทียบเท่ากับพวกทหารได้

เพราะแบบนั้นน่าจึงอยู่ในสภาพแบบนี้ การเดินทางไกลหลายชั่วยามติดต่อกันย่อมเหนื่อยล้า

ในตอนแรกคิดว่าการเดินทาง นางจะมาไม่ถึงเป้าหมายก่อนที่ตะวันตกดินแล้ว 

“ นั่นคือทำอย่างนั้นหรือเจ้าคะ ”  ซูฉีมองไปด้านหน้า 

ทำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้ามีปากถ้ำที่กว้างขวาง มองลึกเข้าไปเห็นแต่เพียงแค่ความมืดมิด ดูเหมือนว่าภายในถ้ำมันจะลึกกว่าที่คิดเอาไว้ 

“ ใช่ขอรับร่องรอยเท้ามาจบลงที่สถานที่แห่งนี้ แล้วก็ดูจากแผนที่แล้วคงจะเป็นสถานที่แห่งนี้อย่างแน่ ” ผู้นำทางแซ่เฉินกล่าว 

“ ว่าแต่มันน่าแปลกหรือไม่พี่รอง ” เสี่ยวหลงชายร่างกายกำยำกล่าว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกลับมาพบเจอเรื่องบางอย่างที่แปลกพิกล

เสี่ยวเฉินหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว บุรุษท่าทางสุขุมราวกับว่าเริ่มรู้สึกบางอย่างที่แปลกไปด้วย

ขุนพลทั้งสองแสดงใบหน้าเคร่งขรึมเรียบเฉย แม้แต่เสี่ยวหลงที่ก่อนหน้านี้มักจะแสดงรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาเองก็เปลี่ยนใบหน้าเช่นเดียวกัน

มันทำให้ซูฉีที่นั่งอยู่พานั่งหลังตรงขึ้น นางแสดงใบหน้าที่สงสัยสงสัยว่ายามนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ มีอันใดอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? ” ซูฉีถามอย่างสงสัย 

“ น่าแปลกขอรับ ภายในสถานที่แห่งนี้เป็นป่ามันควรจะมีสัตว์บ้าง ”

“ ยิ่งตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะตกดินพวกสัตว์ร้ายน่าจะเริ่มออกล่าอาหารกันแล้ว มันควรจะมีเสียงบ้างแต่ว่านอกจากเสียงลมแล้วพวกเรากลับไม่ได้ยินอะไรเลย ” เสี่ยวเฉิน พูดถึงข้อพิลึกที่ปรากฏขึ้น 

เมื่อลองคิดดูแล้วก็เป็นจริงเช่นนั้น ซูฉีลองลุกขึ้นมาแล้วลองมองรอบๆ มันกลับกลายเป็นว่าบริเวณรอบๆสถานที่แห่งนี้มันไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงสายลมที่พัดผ่านป่าเลย 

ถ้าเป็นป่าแล้วก็มันควรจะมีสัตว์อยู่บ้าง แต่ว่าเหตุใดจึงไม่มีเสียงสัตว์พวกนั้นทั้งที่ท้องนภาด้านบนมันก็เริ่มมืดมิดลงแล้ว 

แม้แต่นกสักตัวที่บินผ่านยังไม่เจอเลยแม้แต่นิดเดียว ซูฉีสังเกตเห็นดึงข้อพลิกก่อนที่มันปรากฏขึ้นเช่นเดียวกัน

มันทำให้นางไม่สามารถนั่งได้รีบลุกขึ้นมาอยู่ในท่ายืนอย่างรวดเร็ว 

“ แล้วถ้าเช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะเพราะเหตุใดภายในป่ามันจึงไม่มีสัตว์เลยสักตัว ”  

“ ข้าก็ไม่เคยพบเจอป่าเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ที่อาศัยอยู่ชายแดนเคยเดินทางไปป่าหลายแห่งแต่ไม่เคยเดินทางเข้ามาในละแวกนี้เลยขอรับ ”

“ พวกข้าเองก็รู้สึกสงสัยเช่นเดียวกันไม่ต่างจากท่าน ” เสี่ยวหลงกล่าว 

ทั้งสามที่ยืนอยู่หน้าถ้ำรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิด แม้แต่ทหารคุ้มกันทั้งสองที่เป็นผู้นำทางก็ยังไม่เข้าใจในสถานการณ์เช่นนี้

พวกเขาพากันมองกันไปกันมาพยายามถามหาคำตอบ และก็สิ่งที่ควรจะทำในลำดับถัดไป

“ ข้าคิดว่าพวกเราจะควรจะเดินเข้าไปเลยขอรับ ”

“ ถ้าเกิดว่าอยู่ด้านนอกเช่นนี้ตอนที่ท้องฟ้านั้นมืดมิด มันคงจะเป็นอันตรายกับพวกเรามากกว่า ” เสี่ยวเฉินแนะนำอย่างสุขุม

เพราะว่าตอนนี้บริเวณด้านนอกท้องนภาค่อยๆมืดมิดลงไปเรื่อยๆ ถ้าอยู่ด้านนอกอาจจะเป็นอันตรายกับพวกเขามากกว่า

จริงอยู่ว่าตอนนี้ด้านนอกยังไม่ได้ยินเสียงของสัตว์ร้าย แต่ว่าความแปลกประหลาดนี้มันก็อาจจะเกิดบางสิ่งที่ไม่คาดคิด 

เพราะแบบนั้นขุนพลแซ่เฉินจึงแนะนำให้เดินทางเข้าไปบริเวณด้านใน 

“ ถ้าแบบนั้นก็ได้เจ้าค่ะ ” ซูฉีตอบรับอย่างไม่มีทางเลือก 

นางไม่รู้เลยด้านในนางจะพบเจออะไรบ้าง แต่ในตอนนี้ไม่มีทางเลือกมากนักคงจะต้องเดินทางเข้าไปด้านใน 

หลังจากเตรียมตัวอยู่สักพักทั้งสามก็ได้เดินทางเข้าไปบริเวณด้านใน โดยการเดินเข้าไปด้านในเสี่ยวหลงเป็นคนที่เดินนำหน้า และก็มีเสี่ยวเฉินเป็นคนที่เดินตามหลังคนสุดท้าย ซูฉีอยู่บริเวณตรงกลางเพื่อความปลอดภัย 

ทั้งสามเดินเข้าไปภายในถ้ำที่มืดมิด แต่ก่อนที่จะก้าวเข้าไปภายในปากถ้ำ ซูฉีเห็นว่าขุนพลทั้งสอง กำลังก้มหน้าก้มตาเพื่อจุดเปลวเพลิงอยู่ 

“ นั่นพวกท่านกำลังทำอันใดเจ้าคะ ”

“ จุดเปลวเพลิงขอรับ ด้านในดูเหมือนว่าจะมืดมิดเป็นอย่างมาก คงจะมองไม่เห็นอะไรเลย เพราะแบบนั้นการเดินเข้าไปบริเวณด้านในก็คงจำเป็นจะต้องการแสงสว่างเพื่อนำทางแล้วก็เพื่อให้พวกเรามองเห็นทางด้วย ” เสี่ยวเฉินอธิบาย

ซูฉีนางล้วงมือของตนเข้าไปภายในหอผ้าที่อยู่ด้านหลัง ก่อนที่จะนำก้อนหินบางอย่างออกมา

ก้อนหินที่ถูกนำออกมากลายเป็นเป้าสายตาให้ขุนพลทั้งสองหันมองเป็นตาเดียว

ทั้งสองพากันสงสัยก้อนหินปริศนาที่อยู่ภายในมือของคุณหนูซูคืออะไร คำถามนั้นปรากฏขึ้นมาภายในใจของพวกเขา

จนกระทั่งเสียวเฉินเป็นฝ่ายเอ่ยถาม “ นั่นคืออันใดอย่างนั้นหรือขอรับ? ” 

“ นี่อย่างนั้นหรือเจ้าคะ มันคือสิ่งที่จะสามารถให้แสงสว่างของพวกเราได้ ”

“ พวกเราไม่จำเป็นจะต้องใช้คบเพลิงพวกนั้นให้สิ้นเปลืองหรอกเจ้าค่ะ ” ซูฉีกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมั่นใจ

แม้ว่าจะไม่เสร็จสมบูรณ์แต่สิ่งประดิษฐ์สิ่งที่มันเองก็สามารถใช้งานได้ในสถานการณ์ใดเช่นนี้

อย่างไรเสียแสงสว่างไสวจากหินที่ถูกจำลองขึ้นจากหลอดไฟ มันก็น่าจะสว่างกว่าคบเพลิงอย่างแน่นอน

เสี่ยวเฉินและเสี่ยวหลงพากันหันมองกันด้วยความงุนงง ขุนพลทั้งสองแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย 

เห็นชิ้นนั้นจะสามารถใช้แทนคบเพลิงได้อย่างไรกัน แว๊บนึงในจิตใจของขุนพลทั้งสองพากันคิดว่าคุณหนูผู้นี้น่าจะสติเลอะเลือนไปแล้ว 

ในขณะที่คิดแบบนั้นซูฉีที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็แสดงความสามารถของเจ้าของชิ้นนี้ให้ขุนพลทั้งสองได้ดู

ซูฉีเปิดใช้งานเจ้าศิลาหินก้อนเล็กๆภายในมือ ดวงตาทั้งสองข้างของขุนพลทั้ง 2 ที่อยู่ด้านหน้าเบิกกว้าง 

ทั้งสองนั้นเห็นเช่นเดียวกันแสงสว่างไสวที่ส่องแสงออกมาทั้งสองนั้นเห็นเช่นเดียวกันแสงสว่างไสวที่ส่องแสงออกมาจากเจ้าหินศิลาปริศนานั่น 

แสงสีขาวที่สว่างไสว มันสะสมไปบริเวณรอบๆทำให้พื้นที่บริเวณรอบๆในรัศมีกว่าสิบเมตรสว่างไสว ราวกับว่าเป็นช่วงเวลายามกลางวัน 

“ นี่มันอะไรกัน ” เสี่ยวเฉินที่เป็นคนที่สงบ ยามนี้ตื่นตระหนกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

ทั้งสองไม่เคยพบเห็นของวิเศษเช่นนี้มาก่อน เพราะแบบนั้นเมื่อความสามารถของมันปรากฏขึ้นมาจึงกลายเป็นที่ตื่นตระหนก

“ ของสิ่งนี้มันอะไรกันขอรับ ”

“ ของที่ข้าคิดคนขึ้นมาเองเจ้าค่ะ เป็นศิลาหินเรืองแสงที่สามารถเปล่งแสงในตัวของมันได้ ”

“ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ ” ซูฉีกล่าว

จบบท