เพียงใจซ่อนรัก

“พี่คินทร์ไปไหนเหรอคะ” รมิตาเดินลงมาแล้วมองหาสามี เมื่อไม่พบจึงเดินไปถามแม่บ้าน ก่อนที่หญิงชราจะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“เห็นขับรถออกไป ดูท่าจะรีบมากด้วย แต่ดิฉันไม่ทราบว่าคุณคินทร์ไปไหน” รมิตามองหามือถือของตัวเอง เธอตามหาจนทั่วกลับไม่พบ ก่อนจะนึกได้ว่าอาจลืมไว้ที่คอนโดฯ ของนคินทร์ จึงหันมายังแม่บ้านแล้วส่งยิ้มหวานให้เธอหนึ่งครั้ง

“มิตาขอให้ป้าช่วยอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ”

“อะไรเหรอคะ”

“โทรเรียกแท็กซี่ให้หน่อยได้ไหมคะ พอดีว่ามิตาคงลืมมือถือไว้ที่คอนโดฯ ของพี่คินทร์ค่ะ”

“ได้ค่ะ” ว่าแล้วแม่บ้านก็หันไปโทรเรียกแท็กซี่ให้รมิตาทันทีตามหน้าที่ หญิงสาวขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดสบาย ก่อนจะคว้ากระเป๋าเงิน แล้วมุ่งตรงไปยังคอนโดฯ ของนคินทร์ทันที

รถคันหรูเลี้ยวเข้ามายังคอนโดฯ ของเขาด้วยความเร็วพลันเหยียบเบรก ก่อนชายหนุ่มจะชะงักนิ่ง ทอดสายตามองตรงไปยังเบื้องหน้า รวิพายืนรอเขาด้วยสายตามุ่งมั่นและเจ็บปวด เธอกลืนน้ำลาย แล้วขยับสองเท้าเล็กเดินตรงมา ก่อนที่นคินทร์จะดับเครื่อง แล้วตัดสินใจลงจากรถไป

รวิพาทอดสายตามองตรงไปยังชายหนุ่ม ที่เธอเคยรัก ดวงตากลมประสานสบกันอย่างมีความหมาย ก่อนเขาจะยกยิ้มมุมปาก ดีใจที่ได้เห็นคราบน้ำตาของเธอไหลลงอาบแก้ม ด้วยความเจ็บปวด

“ทำแบบนี้ทำไมคะ” หญิงสาวในชุดสีเรียบเอ่ยถาม ก่อนที่นคินทร์จะสูดลมหายใจเข้าจนสุด ย้อนเห็นภาพของตัวเองที่เคยถามเธอซ้ำ ๆ ว่ากล้าหักหลังเขาแบบนั้นได้ยังไง

“คินทร์รู้ไหม ว่ามิตาเป็นเด็กดีแค่ไหน คินทร์โกรธแค้นอะไรทำไมไม่ลงกับวิพา ไปลงกับน้องสาวของวิพาทำไมคะ เธอไม่เกี่ยวอะไรด้วย” ชายหนุ่มยืนฟังนิ่ง พร้อมแสยะยิ้มมุมปาก ยกมือกอดอกแล้วเบี่ยงกายพิงรถหรูของเขาในท่าสบาย

“เกี่ยวสิ เพราะมิตาเป็นน้องสาวที่คุณรักไม่ใช่เหรอ จะมีอะไรทำให้คุณเจ็บปวดได้เท่านี้อีก...” เขาพูดพร้อมกับเลื่อนสายตาเย็นชาไปยังผู้หญิงตรงหน้า หญิงสาวที่เขาเคยรักเทียบเท่าชีวิตเช่นกัน ก่อนที่รวิพาจะย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความสมยอม

“จะให้วิพาทำยังไง คินทร์ถึงจะยอมปล่อยมิตา” นคินทร์ยกยิ้มแล้วทอดสายตาไปยังหญิงสาวด้านหน้า

“ถึงคินทร์จะปล่อยเธอไป แต่มิตาก็คงไม่ไป เพราะอะไรรู้ไหม เพราะมิตารักคินทร์แล้วจนสุดหัวใจ” เขาพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นแล้วผ่อนลมหายใจออกมา อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“วิพาไม่อยากเชื่อเลย ว่าคินทร์จะทำได้ถึงขนาดนี้”

“คินทร์ก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน! ว่าแฟนสาวกับพี่ชายจะกล้ารวมหัว หักหลังคินทร์ได้ถึงขนาดนั้น” ชายหนุ่มตวาดเสียงดัง พร้อมกับกรูเข้าไปจับร่างเล็ก สายตาคมของเขายังเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทอดมองรวิพาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“รู้อะไรไหมว่าคินทร์ต้องทนเจ็บปวด กับภาพเลวร้ายนั้นมาตลอด มันเจ็บปวดจนหลายครั้งคินทร์แทบอยากจะจบชีวิตตัวเอง คุณไม่เป็นผม ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้ จนกว่าคุณจะรับรู้ความเจ็บปวดนั้นด้วยตัวเอง นับจากนี้ไปคอยดูความเจ็บปวดของน้องสาวคุณให้ดี ผมจะทำให้เธอเจ็บปวดไม่ต่างจากที่ผมเป็น” นคินทร์กัดฟันพูดกับหญิงสาว ก่อนจะผลักร่างเล็กออกจากกาย ทว่าร่างบาง กลับตะกายเข้ามากอดรั้งขาเขาไว้

“วิพาขอร้องล่ะ...มิตาอ่อนแอเกินกว่าจะรับมือเรื่องแบบนี้ได้ ถ้าไม่รัก ก็แค่ส่งคืนกลับมา อย่าผูกเธอไว้ด้วยการหลอกให้รักแบบนั้น คินทร์จะให้วิพาชดใช้ยังไงก็บอกมา วิพายอมหมดแล้ว”

“ในตอนที่ผมรักคุณจนหมดหัวใจ รักจนยอมทิ้งทุกอย่างไว้ที่เมืองไทย เพื่อจะได้มีช่วงเวลาดี ๆ กับคุณ รักจนยอมให้พ่อยื่นคำตัดขาด แลกกับการได้อยู่กับคุณที่โน่น ผมรักคุณเท่าชีวิตของตัวเอง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการหักหลังและการทรยศ การกระทำของคุณมันเลวทราม มากกว่าที่ผมทำอยู่หลายร้อยเท่านัก ฟังนะ..ไม่ว่าคุณจะขอร้องผมยังไง ก็ไม่เป็นผล เพราะตอนนี้มิตารักผมจนสุดหัวใจ” รวิพาได้ยินดังนั้นจึงรวบรวมความกล้า ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน พลางทอดสายตาตรงไปยังชายหนุ่ม ก่อนจะปาดน้ำตาแล้วสูดลมหายใจเข้าจนสุด

“ในเมื่อขอร้องกันดี ๆ ไม่ได้ วิพาก็จำเป็นต้องบอกความจริงให้มิตารับรู้ แม้ว่าเธอจะเจ็บปวดแทบขาดใจเพียงใด วิพาก็จะไม่ปล่อยให้เธอต้องอยู่กับคินทร์อย่างเด็ดขาด” หญิงสาวพยายามเข้มแข็งแล้วเบี่ยงตัวเดินออก ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อเห็นรมิตายืนมองอยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับน้ำตาไหลลงอาบแก้ม สองเท้าเล็กของหญิงสาวค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาพวกเขาช้า ๆ ก่อนที่นคินทร์จะเบิกตากว้าง

“มิตา” เขาเอ่ยเรียกภรรยาด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนที่หญิงสาวจะเผยรอยยิ้มอ่อนหวาน ค่อย ๆ เดินตรงมาหา แม้จะหมดเรี่ยวแรงเต็มที เธอเดินมาจับมือเขา แล้วเอาไปแนบกับแก้มนวล พร้อมกับหยดน้ำตาหล่นลงมือเขา สายตาคมของนคินทร์สั่นระริกมองกิริยาของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่เธอจะพูดบางอย่างออกมา

“ที่ผ่านมาพี่คินทร์ไม่เคยรักมิตาเลย ความจริงมิตาควรแปลกใจ ว่าทำไมพี่คินทร์ถึงเร่งรัดจะแต่งงานกับมิตา ควรแปลกใจ ว่าทำไมพี่คินทร์ถึงไม่ให้มิตาบอกเรื่องสำคัญนี้กับพี่วิพา...” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาไหลพรากลงมาหยดโดนมือเขา ทว่ามือบางยังกำมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เธอกัดฟันพูดบางอย่างออกมา

“ตอนนี้พี่ทำสำเร็จแล้ว มิตาเจ็บปวดจนแทบไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ เจ็บปวดจนไม่อยากหายใจ” นคินทร์อยากจะอ้าปากพูดบางอย่างออกมา ทว่าเสียงสั่นเครือของหญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อน

“มิตาจะไม่โกรธพี่คินทร์ แต่นี้ไปมิตาจะพยายามลืมทุกอย่าง แม้ไม่รู้ว่าจะลืมพี่คินทร์ได้ไหม แต่มิตาก็จะพยายาม ขอโทษแทนพี่วิพาด้วยนะคะ ที่ทำให้พี่คินทร์เจ็บปวดมากมายถึงเพียงนี้” หญิงสาวพูดพร้อมกับหยดน้ำตาไหลลงมือเขา เธอค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าสวยหวาน เข้ามาหอมแก้มเขาเป็นครั้งสุดท้าย พลันค่อย ๆ หันหลังให้เขาแล้วหลับตาลงช้า ๆ ด้วยความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด สองเท้าเล็ก พยายามประคองเดินตรงไปด้านหน้า พร้อมกับหัวใจของเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเฝ้าทำทุกอย่างเพื่อให้เธอหลงรัก และใช้เธอเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นพี่สาว แท้จริงแล้วเขาและรวิพาเคยรักกันมากมาย เกินกว่ารมิตาจะรับรู้ได้ หากจะดี ถ้าหลับไปคืนนี้ แล้วลืมตาขึ้นมาทุกอย่างในความทรงจำของเธอได้หายไปไม่เหลือภาพเขาให้ต้องเจ็บปวดอีก เพียงเสี้ยวความคิดจบลงภาพทุกอย่างก็หายวับไป เหลือเพียงความว่างเปล่า