อาจเป็เพราะอาการาเ็จึงทำให้เ้าอสรพิษทมิฬไม่สามารถคงรูปร่างที่แท้จริงของมันได้ ขนาดตัวที่เคยยาวกว่าหนึ่งลี้ หดลงลดเหลือเพียงแค่หนึ่งจั้ง เพื่อฟื้นฟูร่างกายตนเองให้ได้เร็วขึ้น แต่กระนั้นก็คงใ้เวลาอีกหลายสิบวันกว่าาแที่เป็ได้รับจะหายเป็ปกติ
เพราะเวลาที่เหลืออยู่อีกเพียงหนึ่งวัน เนี่ยลู่ซือจึงได้หยิบโอสถฟื้นฟูสำหรับสัตว์อสูรออกมาและป้อนให้เ้างูั์ตัวสีดำตรงหน้า ก่อนที่ตัวนางเองจะแยกออกไปชำแหละร่างของหม่าป่าสลาตันและนำแก่นพลังของพวกมันออกมา
หลังจากเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสิบชั่วยาม ในที่สุดสัตว์อสูรชั้นสูงตรงหน้านางก็ฟื้นเสียที ร่างกายที่เคยได้รับาเ็สาหัสแต่ในยามนี้แทบไม่พบาแอยู่แล้ว
"ท่านคือคนที่ช่วยข้าหรือเ้าคะ"
อสรพิษตัวใหญ่หันมองที่นางก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความนอบน้อม ลำตัวและหัวที่ก้มต่ำแสดงถึงการขอบคุณ
"ข้าเพียงบังเอิญเข้ามาพบ อีกทั้งคนที่ข้าช่วยก็คือลูกในท้องของเ้า อนาคตของตัวตนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ไม่ควรจะมาสิ้นสุดั้แ่ที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกเช่นนี้"
"ท่านรู้!!"
อสรพิษทมิฬเอ่ยขึ้นด้วยความใ ลำตัวใหญ่โตของมันเลื้อยถอยห่างออกจากนางเล็กน้อย
"ข้าไม่ได้รู้เื่ของเ้า เพียงในตอนที่ตรวจชีพจรข้าพบว่ามันผิดปกติ เลยคาดเดาเอาเอง"
อสรพิษทมิฬผงกหัวรับอย่างเข้าใจ ก่อนที่ในเวลาต่อมาร่างกายที่ใหญ่โตของมันจะแปลเปลี่ยนอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของเนี่ยลู่ซือในยามนี้คือสตรีที่มีใบหน้างดงาม อาภรณ์สีดำสนิทขับความงดงามของนางขึ้นมาไม่น้อย ก่อนที่เ้าของร่างนั้นจะย่อตัวและคุกเข่าต่อหน้าของนาง
"หากเป็ท่านผู้ช่วยชีวิตข้าและเขาเอาไว้แล้วล่ะก็...ข้าคงไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังอีกต่อไปเ้าค่ะ เพียงแต่อยากจะขออะไรท่านสักอย่าง ได้โปรดรับข้าเป็สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของท่านได้หรือไม่"
สตรีตรงหน้าเอ่ยขึ้นพรางจ้องมาที่นางด้วยสายตาที่แน่วแน่ ไร้ซึ่งความลังเลใจ
"เ้าคิดดีแล้วหรือ ข้าเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาที่แสนจะอ่อนแอ ไม่เหมาะสมกับเ้าที่เป็ถึงสัตว์อสูรชั้นสูงเลยด้วยซ้ำ"
สิ่งที่นางกล่าวออกไปนั้นไม่ใช่การลองใจหรืออะไร แต่เพราะในเวลานี้นางอ่อนแอลงมาก ว่ากันตามจริงพลังของนางในตอนนี้ไม่สามารถสังหารสัตว์อสูรขั้นห้าได้ง่าย ๆ เสียด้วยซ้ำ เช่นนั้นแล้วนางที่เป็เช่นนี้จะดีพอให้คนตรงหน้ามารับใช้ได้อย่างไร
"ไม่เลยเ้าค่ะ หรือหากแม้จะเป็เช่นนั้นจริงข้าก็ไม่สนใจ การพบพานของเรานับเป็วาสนานะเ้าคะ อีกทั้งคำพูดของเขาคนนั้นไม่แน่ว่าอาจหมายถึงท่าน"
"เช่นนั้นก็ตามใจเ้าเถิด"
เมื่อตกลงกันได้ทั้งสองฝ่าย เนี่ยลู่ซือก็ทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรตรงหน้าในทันที อีกทั้งการทำพันธะสัญญาในครั้งนี้ยังเป็การเต็มใจทั้งสองฝ่าย
"นายหญิงเมื่อข้าเป็สัตว์อสูรในพันธะสัญญาของท่านแล้ว ข้าจะเล่าทุกอย่างในท่านฟังเ้าค่ะ"
"เล่ามาเถิด"
"เ้าค่ะ ก่อนอื่นเลยข้ามีนามว่า ชิงอี กล่าวตามจริงในตอนที่ท่านกล่าวว่าเด็กคนนี้เป็ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ข้าใมากเลยเ้าค่ะ แม้เขาจะเป็บุตรของข้า แต่บิดาของเขาไม่ใช่อสรพิษทมิฬเช่นเดียวกับข้า บิดาของเจ้ตัวน้อยนี้ก็คือสัตว์อสูรขั้นเก้าัทมิฬ
ตัวตนของเขาเป็ตัวตนชั้นสูงที่หากบำเพ็ญเพียรอีกไม่กี่ร้อยปีก็คงสามารถขึ้นเป็เทพัได้ และเพราะเป็เช่นนั้นการที่เขาและข้ารักกัน จนให้กำเนิดบุตรจึงถือเป็ความผิดมหันต์ที่สัตว์อสูรขั้นสูงหลายตนไม่อาจยอมรับ
และเพื่อปกป้องข้าและบุตรในท้อง เขาจึงได้ใช้ร่างกายและพลังทั้งหมดต่อสู้เพื่อให้พวกข้าหนีมาที่ป่าแห่งนี้ได้ อีกทั้งก่อนที่จะแยกจากกันเขายังได้กล่าวกับข้าว่า บุตรของพวกเราจะต้องมีชีวิตต่อไปเพื่อที่จะได้พบกับผู้ที่์ส่งมาให้พวกเรา ซึ่งข้ามั่นใจว่าต้องเป็ท่าน
หลังจากที่หลบหนีมาถึงโลกมนุษย์ข้าก็อาศัยอยู่ที่ป่าชั้นในของป่าแห่งนี้มาตลอด จนเมื่อสองเดือนที่ผ่านมาร่างกายของข้าอ่อนแอลงมาก พลังที่มีอยู่ก็เเทบจะไม่เพียงพอดูแลบุตรในครรภ์ และในเวลานั้นเองเ้าหมาพวกมันก็เริ่มเข้ามาโจมตีข้า เพื่อหวังที่จะดูดซับแก่นพลังของข้าและเลื่อนระดับของตนเอง
และหลังจากการต่อสู้ที่ยาวนาน ในที่สุดข้าก็ถูกพวกมันไล่ต้อนจนมาถึงที่แห่งนี้ เดิมทีข้านึกว่าตนเองคงจะไม่รอดแล้วจึงได้ใช้พลังทั้งหมดของตน จนสามารถเอาชนะพวกมันมาได้ ข้าคิดเช่นนั้นจนเห็นเ้าตัวจ่าฝูงนั่นลุกขึ้นและตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง ข้าในเวลานั้นไม่หลือเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้อีกแล้ว ได้เพียงที่เลื้อยขดตัวเพื่อหวังที่จะปกป้องบุตรของตน แต่ข้าก็โชคดีเหลือเกินที่ได้ท่านมาช่วยเหลือ หากไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีโอกาสได้มาเล่าเื่ของตนเองเช่นนี้"
เนี่ยลู่ซือจ้องมองสิ่งชีวิตในท้องของสัตว์อสูรของตน จริงอยู่ที่นางเอ่ยออกไปว่าเสียดายหากเ้าตัวน้อยต้องมาตายในเวลาเช่นนี้ แต่นางไม่คิดเลยว่าพลังที่นางััได้จะเป็ตัวตนที่ยิ่งใหญ่เช่นั
เผ่าพันธุ์ันับว่าเป็สัตว์อสูรชั้นสูงที่สุดเพราะั้แ่อดีตกาลมาแล้ว ัเป็เพียงเผ่าพันธุ์เดียวที่พอถือกำเนิดก็มีพลังเทียบเท่ากับสัตว์อสูรขั้นห้า อีกทั้งยังมีสติปัญญาและแปลงกายเป็มนุษย์ได้
"ข้าไม่มั่นใจว่าตนคือคนที่์ส่งมาให้พวกเ้าหรือไม่ แต่ข้าให้สัญญาข้าจะกป้องดูแลพวกเ้าด้วยพลังทั้งหมดที่ข้ามี"
หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จนางไม่ได้ให้ ชิงอี เข้าไปในห้วงจิตที่สัตว์ในพันธะสัญญาอยู่กัน แต่เลือกในนางเข้าไปอยู่ในมิติของนางแทน เดิมทีนางจากนางผู้อื่นจะไม่สามารถเข้าไปได้ แต่เพราะจิตที่เชื่อมถึงกันจึงทำให้ชิงอีและบุตรในท้องเข้าไปอาศัย ณ ที่แห่งนั้นได้ แม้ในคราแรกจะดูใไม่น้อยเลยก็ตาม
หลังจากจัดการเื่ราวของตนเสร็จ เนี่ยลู่ซือก็ได้สำรวจป่าชั้นกลางอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรขั้นห้าและสัตว์อสูรชั้นต่ำนับพันแยกย้ายกันไปแล้ว นางจึงได้เดินทางกลับมาที่เมืองเหลียนในทันที
นางเดินทางกลับมาถึงจวนเนี่ยในยามเหม่า ก่อนที่จะอาบน้ำชำระร่างกายและมุ่งหน้าไปที่เหล่าอาหารทันที แม้จะยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน แต่ภายนอกร้านกลับมีผู้คนมายืนรออยู่แล้วหลายสิบคน
เมื่อเหลาอาหารพฤกษา์เปิดขายอีกครั้ง เหล่าลูกค้าก็เข้ามาอุดหนุนอย่างไม่ขาดสาย เนี่ยลู่ซือมองภาพตรงหน้าด้วยความสุข โดยที่ไม่รู้เลยว่าการที่ฝูงสัตว์อสูรนับพันสลายตัวกันไปอย่างปริศนานั้น กำลังให้คนหลายสิบคนตื่นใกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่กว่าเหตุการณ์นี้จะมาถึง เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าสิบวันแล้ว
ตามที่คาดการณ์เอาไว้ในคราแรกอีกไม่นานฝูงสัตว์อสูรนับพันจะผ่านทางและเข้ามาโจมตีเมื่องเหลียน ดังนั้นท่านเ้าเมือง รวมถึงเหล่าผู้ที่มาจากเมืองหลวงจึงได้เริ่มออกเดินทางเข้าไปในป่าทางทิศเหนือในอีกสองวันถัดไป
การเดินทางเต็มไปด้วยความยากลำบาก สัตว์อสูรมากมายเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างไม่หยุดหย่อนผิดวิสัยของพวกมัน
ซึ่งพวกเขาก็เลี่ยงที่จะไม่เข้าปะทะ เพื่อเก็บแรงเอาไว้ต่อสู่กับสัตว์อสูรขั้นห้าที่เป็ตัวนำทัพ
การเดินทางยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้เรื่อย ๆ แต่หลังจากที่ต้องอยู่ในป่าหลายวันพวกเขาก็เริ่มสัลเกตเห็นความผิดปกติของสัตว์อสูรในป่าบ้างแล้ว
อาการของพวกมันคล้ายหวาดกลัวต่อบางอย่าง ซึ่งอาการนี้รวมถึงตัวของสัตว์อสูรขั้นห้าต้นนั้นด้วย
ใช่แล้วหลังจากเดินทางมาหลายวันพวกเขาก็ได้พบกับสิ่งที่พวกเขาตามหา แต่เพราะต้องใช้ความระมัดระวังในการตัดการ พวกเขาจึงใช้เวลาในการตรวจดูพฤติกรรมของมันเสียก่อน
และในวันที่พวกเขาตั้งใจที่จะลงมือ สัตว์อสูรทั้งหมดคล้ายกับว่ากลับมาเป็ปกติ พวกมันไม่มีอาการตื่นกลัว ซ้ำยังแยกย้ายกันกลับเข้าไปภายในป่าเสียดื้อ ๆ
"แปลก...แปลกเกินไป"
"ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ ในคราแรกพวกมันคล้ายหลบหนีจากบางสิ่ง แต่ในเวลานี้กลับไม่เป็เช่นนั้น หรือไม่แน่ว่าอาจจะมีคนจัดการไปแล้ว..."
"แต่สัตว์อสูรขั้นห้าอยู่ในสายตาของพวกเราตลอดนะขอรับ"
"นั่นก็หมายความว่าสิ่งที่ทำให้เ้าตัวนี้หวาดกลัวได้ ย่อมต้องเป็ตัวตนที่สูงกว่ามัน ไม่แน่ว่าจะเป็สัตว์อสูรชั้นสูง"
"เช่นนั้นตัวตนที่สามารถจัดการกับสัตว์อสูรระดับนั้นต้องเป็ตัวตนเช่นไรกัน"
"คิดมากไปก็ไม่ได้ทำให้พวกเรารู้ความจริง เช่นนั้นเดินทางกันต่อเสียหน่อย ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะได้พบกับคำตอบของเื่ราวทั้งหมด"
"ขอรับนายท่าน"
และเป็อย่างที่พวกเขาได้คาดการณ์เอาไว้ หลังจากเดินทางอีกสามวันพวกเขาก็ได้พบกับซากศพของหมาป่าสลาตันหลายสิบตัว อีกทั้งบริเวณโดยริบยังมีร่องรอยของการต่อสู้ รวมถึงพิษที่ร้ายแรงกระจายอยู่ทั่วบริเวณ
"นานท่าน...นี่มัน"
เ้าเมืองเหลียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นใหลังจากที่ได้เห็นภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
"นี่คงเป็สาเหตุของเื่ราวทั้งหมด จากสภาพศพแล้วคงตายมาได้สามถึงสี่วัน ซึ่งตรงกับ่เวลาที่สัตว์อสูรเ่าั้กลับสู่สถานะปกติ
แต่สิ่งที่ข้ากำลังสงสัยในตอนนี้ก็คือ สัตว์อสูรชั้นสูงชนิดใดกัน ที่สามารถสังหารหมาป่าสลาตันขั้นหกหลายสิบตัวเช่นนี้ได้ "
ร่องรอยของทุกอย่างจบลง ณ สถานที่นี้ เพราะไม่อาจหาคำตอบใดเพิ่มได้อีก คนทั้งหมดจึงได้เดินทางกลับไปยังเมืองเหลียนในทันที
ทางด้านของเนี่ยลูซือหลายวันมานี้นางได้เริ่มเตรียมตัวสำหรับร้านใหม่ของนางแล้ว
นางได้เกินทางไปยังโรงค้าทาสอีกครั้ง พร้อมกับได้ซื้อตัวทาสมาเพิ่มกว่าสี่สิบคน แบ่งเป็แม่ครัวยี่สิบคน พนักงานในร้านสิบคนและกลุ่มคนที่จะมาช่วยดูแลความปลอดภัยอีกสิบคน ซึ่งทั้งสิบคนนี้นางตั้งใจจะให้พวกเขาเป็จอมยุทธ์ อีกทั้งยังได้มอบหน้าที่ฝึกสอบคนทั้งสิบให้กับสามพี่น้องเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
แต่กระนั้นพวกเขาทั้งหมดจะไม่ได้เริ่มงานในทันที แต่จะต้องฝึกฝนทุกอย่างกับนางจนกว่าจะถึงวันเปิดร้าน ซึ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
"นายหญิง ท่านกลับมาแล้ว"
ชิงอีหรืออสรพิษทมิฬเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นผู้เป็นายกลับเข้ามาภายในมิติ
"เป็อย่างไรบ้าง ใกล้คลอดแล้วหรือ"
เนี่ยลู่ซือเอ่ยถามออกไป พรางมองไปยังท้องของสตรีตรงหน้า
เดิมทีนางเคยนึกสงสัย เื่ที่ว่าเหตุใดเ้าตัวน้อยจึงไม่ได้ฟักออกจากไข่ ก่อนที่จะได้คำตอบมาว่า เป็เื่ปกติของเผ่าพันธุ์ของนาง ที่จะให้กำเนิดบุตรด้วยการตั้งครรภ์อีกทั้งยังไม่สามารถมีลูกได้ทีละมาก ๆ เช่นสัตว์อสูรเผ่าพันธุ์อื่น
"ใกล้แล้วเ้าค่ะ ั้แ่ที่เข้ามาที่แห่งนี้ เ้าตัวน้อยดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก คงอยากออกมาลืมตาดูโลกแล้วกระมัง "
ชิงอีเอ่ยพรางลูบไปที่ท้องของตนด้วยความรู้สึกรักใคร่ ก่อนที่ในเวลาจะเกิดเื่ที่ทุกคนไม่คาดคิดขึ้น
"อ..โอ้ย!!"
"ชิงอีเ้า!!"
"นายหญิง!! ข้าจะคลอดแล้วเ้าค่ะ!!"
*****
862
