ชายร่างสูงล่ำและหล่อเหลามองดูที่ปรึกษา นักปราญและขุนพลของเขาเดินออกไปจากท้องพระโรง ชายคนนั้นหลับตาลง
ณ แถบป่าชายแดน่เดือนตุลาคมฤดูฝนเริ่มผ่านพ้นไปและความหนาวก็เข้ามาแทนที่สายลมอ่อนๆ พัดผ่านแมกไม้และท้องทุ่งพื้ชพันธุ์อันอุดมสมบูรณ์เริ่มพลิบาน ด้วยแิริเริ่มขององค์ชายริชาร์ดผู้ปราดเปรื่องได้มีแนวในการเพาะปลูกรูปแบบใหม่ทำให้สามารถเพาะปลูกได้แม้แต่หน้าหนาว ด้วยแิที่พระองค์ทรงให้แก่เหล่าประชาชนของพระองค์ เหล่าชาวนาจึงริเริ่มปลูกพืชผลในต่างฤดูมากขึ้นและพระองค์ก็ยิ่งเป็ที่รักของประชาชนของพระองค์มากยิ่งขึ้น นี้ก็เป็ปีที่สองแล้วหลังจากที่พระองค์เสนอแินี้เหล่าประชาชนของพระองค์ต่างเริ่มอยู่ดีกินดีและการขาดอาหารตอนหน้าหนาวก็เป็เพียงแค่เื่เล่าไป ในวันนี้พระองค์กับน้องสาวก็ได้มาตรวจตรายังพื้นที่เกษตรของอาณาจักร ในอดีตปู่ของพระองค์ได้เล่าว่าพื้นที่แถบนี้เป็ที่รกร้างว่างเปล่า ปู่ของพระองค์ได้ทรงนำทัพกวาดล้างเล่ามอนเตอร์ออกไป และทรงหักรากถางพงเพื่อให้อาณาจักรได้มีพื้นที่ทำการเกษตรมากขึ้นเนื่องจากที่มีอยู่มันไม่เพียงพอต่อการบริโภคของอาณาจักรทำให้มีการเสียชีวิตจำนวนมากและเมื่อปู่ของพระองค์ได้ขยายพื้นที่ปัญหาการเสียชีวิตก็ลดน้อยลง และมันก็สิ้นสุดด้วยมือพระองค์ องค์ชายริชาร์ดตัวน้อยที่อายุเพียง 9 ขวบได้เข้ามาแก้ไขวิกฤตนี้ได้สำเร็จ เมื่อองค์ชายริชาร์ดมองดูท้องทุ้งพระองค์ก็กำมือน้อยๆของพระองค์ ดีใจกับความสำเร็จของตัวเอง
“ท่านพี่มีอะไรรึป่าวเพคะ” เวนิสกล่าวขึ้นมาเมื่อเห็นพี่ชายของตนเอง
“ไม่มีอะไรน้องรัก ” ริชาร์ดหลูบหัวน้องสาวของตัวเองและมองดูน้องสาวอย่างเอ็นดู มันเป็วันธรรมดาที่พวกเขาสองพี่น้องแอบออกมาตรวจตราพื้นที่การเกษตรเหมือนอย่างทุกครั้ง เป็วันธรรมดาที่สองพี่น้องจะได้ออกมาวิ่งเล่นและดูสวนแต่แล้วเหมือนชั่วพริบตาก็มีเสียงที่ทำลายความสงบสุขนั้นไป
“มอนเตอร์ มอนเตอร์”
“ทิ้งรถม้านั้นซะแล้วเอาทั้งสองพระองค์ขึ้นม้าหนีไป เร็วข้าไปถ่วงเวลาไว้” เสียทหารองครักษ์ดังขึ้นพร้อมกับที่ทหารเปิดประตูเข้ามาอุ้มเอาเ้าชายและเ้าหญิงออกไป
“ริต้าม้าของเ้าเร็วที่สุดไป พาทั้งสองพระองค์ไปเร็ว”
“คะ” จากนั้นริต้าก็นำทั้งสองพระองค์ขึ้นม้าแล้วควบออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหนีมาได้ซักพักใหญ่ทุกอย่างดูเหมือนไม่เป็อันตรายอยู่ๆก็มีหน้าไม้กลยิงเข้ามายังริต้าเสียชีวิตและทำให้ม้าเสียหลักล้มลงขาหักและจะด้วยอะไรก็ตามแต่ม้าดันล้มลงมาทับเวนิสทำให้นางขยับไม่ได้ริชาร์ดที่กระเด็นตกม้าไปก็ไม่ได้เป็อะไรมากราวปาฏิหาริย์พระองค์เข้ามาดูน้องสาวที่โดนม้าทัพอยู่ซึ่งตอนนี้นางสลบไปแล้วเมื่อเห็นน้องสาวไม่ได้เสียชีวิตพระองค์รีบเข้าไปคว้าดาบจากเอวของริต้ามาถือไว้ เขาไร้ซึ่งความกลัวใดๆต่อมอนเตอร์แต่เขากลัวแค่น้องสาวจะไม่ลืมตาตื่นอีกครั้งถึงแม้เขาจะรู้ว่าเธอแค่เพียงสลบไปก็ตาม และแล้วก็มีเสียดังจากพุ่มไม้หมาป่าตัวใหญ่ได้ค่อยๆย่องเข้ามาหาพระองค์แต่แล้วมันก็หยุดกระทันหันแล้วเดินออกไปด้านข้างทำให้พระองค์เห็นเ้าตัวเขียวเป็ครั้งแรก พวกมันร้องอย่าดีใจที่เห็นพระองค์และหัวเราะใส่พระองค์ ทันใดนั้นก็มีเสียงจากด้านข้างเมื่อพระองค์มองไปรอบๆพระองค์ก็เห็นเ้าพวกตัวเขียวที่ขี่หมาป่าได้ล้อมพระองค์ไว้แล้วและพระองค์ทรงเห็นได้ว่ามันตัวใหญ่กว่าเ้าตัวเขียวทุกตัว เ้าตัวใหญ่ร้องเสียงดังขึ้นพวกตัวเล็กก็หยุดมันหันมามองที่พระองค์
“ข้าจะให้โอกาศเ้าเด็กน้อย ถ้าเ้าชนะนักรบของข้า 20 ตนข้าจะปล่อยเ้าและน้องสาวของเ้าไป”
“เ้าให้สัญญาจริงหรือไม่”
“ช่าย ใช่ ข้าให้สัญญา” เ้าตัวใหญ่ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ริชาร์ดพระองค์ทรงมองไปยังเวนิสน้องสาวของพระองค์ก่อนที่จะหันกลับไปจ้องตาของเ้าตัวใหญ่
“ถ้าอย่างนั้นเข้ามาได้เลย”