เสียงลมหวีดหวิวผ่านยอดไม้สูง สายหมอกบางไหลคลุ้งใต้เงาเถาวัลย์
เซียฉิน พลิกตัวเล็กน้อยบนกิ่งไม้สูงที่เขาผูกตัวเองไว้กับเถาวัลย์
เขาหลับ…แต่ในจิตใจกลับยังตื่นอยู่
กลางความฝันอันเลือนราง
เงาร่างในชุดคลุมยาวสีดำเหยียบบนผิวน้ำร่างนั้นเหวี่ยงกระบี่อย่างช้า ๆ ทุกก้าวเต็มไปด้วยพลังดุดันแต่สงบ
สายลมแปรเปลี่ยน
หมอกแหวกออกด้วยเพียงปลายกระบี่
“หนึ่งกระบี่ สะบั้นสายฟ้า...”
เสียงแ่เบาราวก้องมาจากความทรงจำที่ไม่ใช่ของเด็กสิบสอง
“กระบี่...ไม่ใช่แค่การสังหาร มันคือเส้นทาง…”
เซียฉินสะดุ้งตื่นในเช้ามืด
เหงื่อชุ่มหลังแต่ดวงตากลับเป็ประกาย
“ข้าเคย…ใช้กระบี่แบบนั้นมาก่อน?” เขาพึมพำเบาๆ
มือเอื้อมไปจับด้ามกระบี่ไม้ที่เขาเหลาไว้เองจากกิ่งต้นหลินเจี่ย
แม้ยังไม่ใช่กระบี่ของจริงแต่น้ำหนักกระบี่กลับแนบสนิทกับฝ่ามือราวกับเป็ส่วนหนึ่งของร่าง
...
เช้าวันนั้น เด็กหนุ่มเริ่มฝึก “วิชากระบี่” ที่เขาเห็นในความฝันท่ามกลางลำแสงอ่อนของอรุณ
เขาเคลื่อนไหวช้า ๆ ควบคู่กับลมหายใจ สอดประสานกับการเคลื่อนไหวของต้นไม้รอบตัว
ทุกเช้า…คือการฝึก
ทุกบ่าย…คือการล่า
ทุกค่ำ…คือการดูดซับพลัง
...
วันที่ 5 ของการล่า —
เซียฉินเผชิญหน้ากับ อสรพิษเขาเหล็กสัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นต้น
มันโถมเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง ลิ้นสองแฉกส่งเสียงฉึบฉับ
เซียฉินมิได้ถอย
เขาปักสมุนไพร “กลิ่นสะกด” ลงพื้นเพื่อชะลอการเคลื่อนไหวของมัน
จากนั้นใช้กระบี่ไม้แทงลงใต้ขากรรไกร…พลาดเล็กน้อยแต่มือซ้ายที่ถือมีดสั้นตวัดแทงซ้ำเข้าไปตรงดวงตา
“ตายซะเถอะ!”
เืพุ่งเป็เส้น เสียงขู่เงียบหายไปในพริบตา
...
วันที่ 11 ของการฝึกกระบี่ —
เซียฉินเริ่มจับจังหวะของท่า “กระบี่สะบั้นเมฆ” ได้
เขาใช้กระบี่ไม้สะบั้นต้นไม้แห้งสองต้นในคราเดียวโดยไม่มีพลังปราณเสริม
ความคมชัดในสายตา และน้ำหนักมือพัฒนาอย่างก้าวะโ
...
วันที่ 14 ของการล่า — จุดเปลี่ยน
กลางหุบเหวสายหมอก —
เซียฉินพบกับ หมีั์เกราะดำสัตว์อสูรระดับ 2 ขั้นกลางที่กำลังไล่ล่ากวางเขาแดงอยู่
“โอกาสเดียว...”
เขาพลิกตัวหลบไปด้านข้าง ปักกับดักเข็มหนามไว้ล่วงหน้า
จากนั้นปล่อยโอสถะเิกลิ่นออกเพื่อรบกวนจมูกของมัน
เมื่อหมีั์งุนงง — เซียฉินพุ่งตัวเข้าใส่!
กระบี่ไม้ฟาดลง — เสียงกระแทกดังสนั่น
แต่มิอาจทะลุเกราะ
เขาไม่ถอย ร่างพลิกกลับ แทงมีดสั้นเข้าซอกคอข้างล่างจากมุมตาย
เสียงคำรามดังลั่นก่อนที่ร่างั์จะทรุดลง
…
เซียฉินยืนหอบหายใจกลางซากศพหมี ดวงตาเปล่งประกาย
มือที่เปื้อนเืกำแน่น
“ในที่สุด…ข้าล้มสัตว์ระดับ 2 ขั้นกลางได้ด้วยตนเอง…”
เขาเก็บ แก่นิญญากับ เขี้ยวเกราะดำไว้อย่างระมัดระวัง
ของพวกนี้สามารถขายหรือแลกเป็โอสถหายากได้อย่างดี
...
วันที่ 17 ของการเดินทาง —
เซียฉินนั่งหลอมโอสถใต้เงาไม้ใหญ่
หลังดื่มโอสถที่กลั่นจากแก่นิญญาตัวเอง เขารู้สึกถึง“พลังหมุนเวียน” ในเส้นชีพจร
แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็ชัดเจนว่าเขา ทะลวงถึงระดับผู้ฝึกปราณ ขั้นที่ 8 แล้ว
“อีกหนึ่งขั้น…ข้าจะสามารถเข้าสู่ ‘ก่อร่างปราณ’ ได้”
“ต้องเตรียมให้พร้อม ก่อนเข้าสำนักหยินหยาง…”
เซียฉินกวาดตามองของในห่อสัมภาระ —
โอสถเจ็ดเม็ด
แก่นิญญาสัตว์อสูร
สมุนไพรหายากกว่าสิบชนิด
กระบี่ไม้ของเขาที่เริ่มมีลายแตกบิ่น
...
เช้าวันถัดมา —
เขาก้าวออกจากป่าทึบอย่างเงียบงัน
แสงอาทิตย์กระทบท้องฟ้าโล่ง —
เซียฉินยืนนิ่งมองแนวเขาทอดไกล
ปลายทางต่อไป —เมืองซือเหลียน
1K
