บทที่ 21: เทรนเนอร์จำเป็
ผมลดความเร็วรถยนต์ลงช้าๆ เมื่อขยับเลี้ยวเข้าสู่ตรอกซอยย่านเอกมัยที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนและอาคารสำนักงานหรูหรา แสงสว่างสดใสยามสายทอแสงสีทองเจิดจ้าจับขอบฟ้ากว้าง ปลุกความวุ่นวายของวันทำงานรอบตัว แต่ความเงียบสงบในรถยนต์ส่วนตัวกลับพัดพาความคิดของผมย้อนกลับไปถึงตราบาปแสนหวานครั้งล่าสุดกับมีน... รอยยิ้มปนยั่วยวนของเธอ แสงไฟจากตึกสูงของคอนโดมิเนียมสะท้อนผ่านหน้าต่าง และปลายเท้านุ่มที่บดเบียดเป้ากางเกงของผมใต้โต๊ะอาหารหน้าแฟนนัท ยังคงทิ้งความสั่นระทึกเบาๆ ในความทรงจำ
ความลับสีเทาของเพื่อนสนิทในกลุ่มยังไม่ทันจางหาย ทันใดนั้น สายโทรเข้าจากสมาร์ตโฟนที่ต่อกับหน้าจอคอนโซลรถกลับสว่างวาบพร้อมชื่อเพื่อนรักอีกคนหนึ่งดังขึ้น...
**"โอ๊ต"**
โอ๊ตเป็เพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลาย ปัจจุบันมันทำงานเป็เทรนเนอร์ฟิตเนสส่วนตัวและผู้จัดการดูแลยิมกีฬาชื่อดัง มันบ้าออกกำลังกาย บ้ารักษาหุ่นจนเรือนร่างกำยำกล้ามเนื้อใหญ่โต ผมเอื้อมนิ้วแตะปุ่มรับสายช้าๆ
"ว่าไงมึงไอ้โอ๊ต โทรหาตูซะเช้าเชียว มีอะไรด่วนปะวะเพื่อน?"
"อลัน... เออโทษทีว่ะมึงที่รบกวนเวลาทำงาน พอดีกูมีเื่ฉุกเฉินระดับประเทศจะไหว้วานมึงว่ะเพื่อน" น้ำเสียงของโอ๊ตปลายสายดูเหน็ดเหนื่อยทว่าร้อนรนสั่นพร่า "พอดีทางสมาคมเพาะกายเพิ่งส่งหนังสือยืนยันมาด่วนว่ะ กูได้โควตาเดินทางไปร่วมจัดแสดงอุปกรณ์และเข้าแข่งขันเพาะกายระดับนานาชาติชิงแชมป์เอเชียที่ต่างประเทศ บินคืนนี้แล้วยาวตั้งหนึ่งเดือนเต็มๆ เลยมึง"
"อ้าว... ยินดีด้วยนะเว้ยเพื่อน โอกาสทองของมึงเลยนะเนี่ย แล้วมีเื่อะไรให้กูช่วยวะ?" ผมถามพลางเคลื่อนรถไปตามทางจราจร
"นั่นแหละเพื่อน... กูเป็ห่วง 'ฝน' แฟนกูมากเลยว่ะ ฝนเพิ่งเปิดสตูดิโอโยคะและพิลาทิสใหม่ย่านเอกมัย แถวนั้นรถติดนรกแตกแถมฝนก็ขับรถยนต์ไม่เก่งเลยว่ะ กูไม่มีใครที่กูจะไว้ใจได้เท่ามึงอีกแล้วอลัน มิตรภาพของมึงกับกูมันบริสุทธิ์ กูอยากฝากฝังมึงช่วยคอยแวะเวียนไปรับส่งฝนหลังปิดคลาสโยคะรอบค่ำ หรือดูความเรียบร้อยรอบยิมให้ฝนหน่อยได้ไหมวะเพื่อน กูฝากมี... ฝากฝนด้วยนะมึง"
"เออๆ ไม่ต้องห่วงเว้ยโอ๊ต มึงบินไปซ้อมและแข่งให้สบายใจเลย เื่ฝนเดี๋ยวพี่อลันจัดการดูแลแฟนเพื่อนคนนี้อย่างดี รับส่งถึงที่แน่นอนเพื่อนรัก" ผมเอ่ยรับคำด้วยประโยคคำพูดอบอุ่นลื่นไหล แต่ในส่วนลึกของจิตใจกลับปะทุตัณหาราคะรอบใหม่ขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึง 'ฝน' แฟนสาวสุดเซ็กซี่ของมัน
"ขอบใจมึงมากอลัน กูไว้ใจมึงเสมอเพื่อน มิตรภาพของมึงมีค่าที่สุดสำหรับกู ไปจัดกระเป๋าคุมอาหารก่อนนะเว้ยมึง" โอ๊ตขอบคุณซาบซึ้งใจพึ่งพิงความดีของผมก่อนตัดสายไป
ผมวางสมาร์ตโฟนลงพลางนึกถึงสรีระรูปร่างของ 'ฝน' แฟนสาวของโอ๊ต... ฝนเป็หญิงสาววัยยี่สิบหกปี ทำงานเป็ครูสอนโยคะและพิลาทิสอิสระ เธอมีสรีระที่สวยสะโอดสะอง อวบอัดยืดหยุ่น หน้าท้องแบนราบ สะโพกผายงอนงามกลมกลึงระดับที่เทรนเนอร์เพาะกายยังต้องชื่นชม ฝนมักจะสวมชุดโยคะรัดรูป เลกกิ้งกระชับรูปทรงสปอร์ตบราที่โชว์เนินอกใหญ่ขาวผ่องอยู่เสมอ เสน่ห์สไตล์สปอร์ตเกิร์ลรักสุขภาพที่ร่าเริงแต่มีความอ้างว้างซ่อนอยู่ ชวนให้อารมณ์ดิบของชายหนุ่มอยากจะบุกรุกข้ามเส้นศีลธรรมเพื่อละลายกายและสยบเธอลงอย่างกระหายอยาก
---
่พลบค่ำยามค่ำคืน ท้องฟ้าเหนือตรอกซอยเอกมัยกลายเป็สีดำมิดสลัวล้อมด้วยไฟทางเดินสีส้ม แสงไฟหน้ารถส่วนตัวของผมสาดส่องทับลานจอดรถหน้าสตูดิโอโยคะที่เงียบสงบ พนักงานและนักเรียนคลาสสุดท้ายต่างทยอยเดินแยกย้ายกันกลับบ้านจนเกือบหมดสิ้น
ผมดับเครื่องยนต์เปิดประตูลงจากรถเพื่อยืนสูดอากาศเย็นรอบตึก ทันใดนั้น ร่างบางระหงอวบอัดของฝนก็ก้าวเดินพ้นประตูสตูดิโอโยคะออกมา ฝนสวมชุดกางเกงเลกกิ้งรัดรูปสีเทาอ่อนกระชับบั้นท้ายกลมมนผายเด่นชัด สวมสปอร์ตบราสีขาวรัดรึงเนินอกอวบใหญ่ดันทะลักล้นขอบเต้าผ่องสะดุดตาสั่นระทึกหัวใจ ทับด้วยเสื้อตาข่ายบางเบาสีครีมที่ไม่อาจปกปิดสรีระรูปทรงนาฬิกาทรายอันน่ากอด เส้นผมยาวสีดำขลับมัดรวบสูงเป็หางม้า เผยลำคอขาวละเอียดและแก้มสีชมพูฝาดจากหยาดเหงื่อบางเบาหลังออกกำลังกาย
ผมรีบเดินเข้าไปช่วยเปิดประตูเบาะข้างคนขับต้อนรับเธอทันควันพร้อมรอยยิ้มอุ่น
"สวัสดีครับฝน โอ๊ตฝากพี่อลันให้มารับส่งและคอยดูแลฝนตลอดเดือนนี้ครับ" ผมเอ่ยทักทายสุภาพ
ฝนหยุดชะงักมองผม ใบหน้าสวยใสธรรมชาติปราศจากเครื่องสำอางขยับยิ้มกว้าง แววตาร่าเริงชื่นเหงื่อจับจ้องร่างหนากำยำของผมอย่างมีนัยหวาน:
"สวัสดีค่ะพี่อลัน... โห ลำบากพี่อลันแย่เลยนะคะ มีน... เอ๊ย ฝนเกรงใจจังเลยค่ะ จริงๆ นั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะพี่อลัน"
"ไม่ลำบากเลยครับฝน โอ๊ตมันรักและเป็ห่วงฝนมาก เื่แท็กซี่ดึกๆ แถวนี้อันตราย ขึ้นรถก่อนเถอะครับ แดดลมแรงเดี๋ยวจะไม่สบาย" ผมเอ่ยชวนพร้อมผายมือต้อนรับ
ฝนก้าวขึ้นมานั่งเบาะรถช้าๆ สะโพกมนกลมแน่นเบียดเสียดแนบเบาะหนัง กลิ่นกายเนื้ออุ่นชื้นชโลมกลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นปะปนน้ำหอมธรรมชาติโชยปะทะความรู้สึกของผมทันทีจนแก่นกายส่วนล่างแข็งกระตุกขยายตัวหนา ผมปิดประตูรถเดินอ้อมกลับมารับบทคนขับเคลื่อนตัวออกสู่ท้องถนนยามราตรี
---
การจราจรในตรอกซอยเอกมัย่ค่ำติดขัดสาหัส แสงไฟถนนสีส้มสาดส่องเข้ามาในรถยนต์แคบๆ สร้างบรรยากาศตึงเครียดแต่เป็ส่วนตัว ฝนเอนหลังพิงเบาะถอนหายใจยาว แววตาร่าเริงเมื่อครู่พลันหม่นหมองลงทันตาเห็น
"สตูดิโอยุ่งมากเลยเหรอครับฝนวันนี้?" ผมเอ่ยถามทำลายความเงียบ
"ยุ่งค่ะพี่อลัน ่นี้คนหันมาสนใจฝึกโยคะลดหุ่นเยอะมาก ฝนต้องสาธิตการยืดดัดตัวและควบคุมห้องสอนจนเหนื่อยสายตัวแทบขาดเลยค่ะ... แต่บางครั้งมันก็เหงามากกว่าเหนื่อยนะคะ..." ฝนระบายพ่นลมหายใจออกช้าๆ สบตากับผม
"เหงาเหรอครับ? โอ๊ตมันโทรมาคุยบ้างหรือเปล่า?" ผมลองแหย่ถามถามปมลับ
ฝนละสายตามองออกนอกหน้าต่างเปรยตัดพ้อแฝงความเหนื่อยล้าในความสัมพันธ์แห้งแล้ง:
"ไม่ค่อยหรอกค่ะพี่อลัน... โอ๊ตน่ะ วันๆ สนใจแต่การยกน้ำหนัก คุมอาหาร กินแต่อกไก่ต้มกับไข่ต้มเพื่อเตรียมแข่งเพาะกาย พอกลับห้องเขาก็เหนื่อยล้าจนนอนหลับปุ๋ยไปทันที ไม่มีแรงเหลือมาโอบกอดหรือคุยเล่นกับฝนมานานหลายเดือนแล้วค่ะ... บางครั้งฝนก็สงสัยว่า ตัวเองมีสรีระโค้งเว้าสวยงามไปเพื่ออะไร ในเมื่อแฟนตัวเองไม่เคย้าััผิวกายเนื้อตัวมีแต่การสอนโยคะคนอื่นไปวันๆ... ฝนอยากได้อ้อมกอดอุ่นๆ และััร้อนๆ บ้างจังค่ะพี่อลัน..."
คำบ่นว้าเหว่เปิดความเหงาและกิเลสตัณหาของสปอร์ตเกิร์ลสาวปลุกเร้าแก่นกายของผมให้แข็งขึงสปริงตัวขยายตึงขัดเป้ากางเกง ผมลอบมองรูปทรงสะโพกงอนงามใต้เลกกิ้งสีเทาที่กระชับสัดส่วนเด่นชัด เสน่ห์อันยืดหยุ่นไร้จริยธรรมชวนให้น่าก้าวล้ำเส้นศีลธรรมเพื่อปลดปล่อยะเิราคะดิบ
"ฝนสวยสง่าและเซ็กซี่มากครับ อย่าเพิ่งท้อแท้เลยนะครับ โอ๊ตมันแค่หมกมุ่นกับงานแข่งชั่วคราวเท่านั้น" ผมเอ่ยปลอบใจน้ำเสียงนุ่มลึก มีนฝนหันกลับมามองสบประสาทตาผม ั์ตาสวยฉ่ำหวานสั่นระริกสะท้อนประกายความ้า
---
ผมขับรถมาจอดนิ่งในลานจอดรถใต้ดินสลัวรางของคอนโดมิเนียมของฝน แสงไฟนีออนสลัวสาดสะท้อนห้องโดยสารรถยนต์อันเงียบเชียบ ฝนปลดเข็มขัดนิรภัยช้าๆ เตรียมตัวก้าวลงจากรถ
"ขอบคุณมากนะคะพี่อลันที่มาส่ง..." ฝนขยับตัวหยิบผ้าขนหนูซับเหงื่อผืนเล็กและกระเป๋าถือ แต่ผ้าขนหนูผืนเล็กลื่นร่วงหล่นลงเบาะใกล้คันเกียร์รถยนต์ฝั่งผม
"อุ๊ย... ผ้าหล่นค่ะพี่อลัน..."
ฝนโน้มกายนุ่มเลื่อนมือเรียวมาเก็บพร้อมๆ กับที่ผมก้มโน้มตัวจากเบาะฝั่งคนขับลงไปคว้าในระยะประชิด จังหวะนั้นเอง ลาดไหล่กลมมนอุ่นชื้นและเนินอกอวบอัดขาวผ่องสะพลาดตาใต้สปอร์ตบราขยับเบียดแนบชิดติดแผ่นอกแกร่งหนาของผมเต็มแรง กลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นโชยปะทะจนสติของผมหลุดลอย
ฝ่ามือหนาของผมกุมคว้าผ้าขนหนูพร้อมๆ กับฝ่ามือเรียวนุ่มของฝนที่ยื่นมาจับทับมือผม ััผิวกายนุ่มลื่นเนื้อแนบเนื้อและอุณหภูมิความร้อนระอุทำให้สมองผมหมุนคว้าง สองร่างดันกายขึ้นมาจมจมตาสบตากันในระยะใกล้ไม่ถึงคืบ แววตาคมสวยสะกดของฝนหยาดเยิ้มปนแววกระสันเสียวสยิวที่กระพือโหมจนละทิ้งศีลธรรมมิตรภาพเพื่อนรักโอ๊ตโดยไม่เหลือชิ้นดี ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อยๆ พ่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากหนาของผม
ฝนขยับส่งยิ้มหวานเย้ายวนใจกระซิบคำชวนลึกซึ้งน้ำเสียงสั่นเครือหวานหยดคาดหวังในอก:
"ขอบคุณนะคะพี่อลัน... พรุ่งนี้คลาสโยคะรอบค่ำฝนปิดดึก... ถ้าพี่อลันมารับ... แวะเข้าไปให้ฝนสอนโยคะยืดเส้นยืดสายผ่อนคลายข้างในห้องเรียนแบบตัวต่อตัวดีไหมคะ... ฝนอยากให้พี่อลันช่วยจับดัดสรีระให้ฝนใกล้ชิดจังค่ะ..."
คำยั่วยวนแสนสวาททำให้ใจของผมสั่นระทึกอย่างรุนแรง แก่นกายสะพรั่งตัวพองขยายใหญ่ชี้โด่ปัดััหน้าขาของเธอจนเป้ากางเกงยีนส์สอบรัดแน่นปวดหนึบแสนเสียว ผมจ้องมองแผ่นหลังสะโอดสะองและสะโพกงอนอวบกลึงใต้กางเกงเลกกิ้งรัดรูปสีเทาของเธอเดินก้าวจากเบาะรถเยื้องกรายขยับบั้นท้ายเข้าลิฟต์คอนโดไปด้วยดวงตารุกรานสะกดอารมณ์ใคร่ ทราบทันทีว่าวันพรุ่งนี้คลาสปิดดึกของฝน... ประตูนรกแห่งความสัมพันธ์ล้ำเส้นตราบาปแสนหวานกำลังกวักเรียกผมให้ก้าวไปเหยียบย่ำความซื่อสัตย์ของโอ๊ตและร่วมรักแฟนเพื่อนอีกคนอย่างแน่นอนโดยไม่มีวันหลีกเลี่ยง!
---
(จบตอนที่ 21: เทรนเนอร์จำเป็)
236
