ตอนที่ 11 ไม่ต้องกลัว ผมเอง (1)
ท่าทีของเขาต่างจากก่อนหน้านี้มาก อวี๋ิฉือมองแผ่นหลังของเขา ใบหน้าหล่อเหลากระตุก
ผู้ชายคนนี้มันยังไงกัน?! เขาบอกว่าตัวเองอยู่ในฐานะคู่หมั้นชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่กลับยังกล้าพูดว่าไม่ว่าใครก็ชอบคนสวยกันทั้งนั้น...หรือว่าเขาจะชอบเผยเย่ว์ชิงจริงๆ?!
พอนึกถึงตอนก่อนที่เขาจะเข้ามา เห็นเผยเย่ว์ชิงแทบจะจมอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนั้นทั้งยังกุมมือเขากลับ ไฟโทสะในใจอวี๋ิฉือก็พลันปะทุ แผดเผาเขาไปทั้งตัว
“อาเจ๋อ ช่วยตรวจสอบคนหน่อย เดี๋ยวฉันจะส่งรูปเขาไปให้” อวี๋ิฉือหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรพร้อมกับเดินไปยังจุดลงทะเบียนรับแขกที่หน้าประตูบ้านตระกูลเผย
เผยเย่ว์ชิงหลบเลี่ยงความวุ่นวายจากสวนด้านหลัง กลับไปนั่งยังโถงรับแขก
ตอนกลางวันเธอเปลี่ยนเมมโมรี่การ์ดไปแล้ว อีกเดี๋ยวบนจอในสวนก็จะฉายภาพที่เผยหลานชูทำร้ายคนในโรงแรม เมื่อเป็แบบนี้ ภาพลักษณ์แม่พระของเธอก็จะพังทลาย หากทุกอย่างราบรื่น วิดีโอนอกใจของอวี๋ิฉือก็จะถูกดึงออกมาฉายด้วย ทำให้เขาเดือดร้อนเสียเลย
เมื่อเรียบเรียงแผนการดีแล้ว เผยเย่ว์ชิงก็ถอนหายใจโล่งอก แม้ว่าในโถงรับแขกจะมีแค่เธอคนเดียว แต่กลับรู้สึกว่าอากาศโดยรอบช่างน่าอึดอัด ร่างกายถึงขนาดรู้สึกร้อนรุ่มอยู่บ้าง...
ใบหน้าของเผยเย่ว์ชิงกระตุก รีบมองไปยังแก้วไวน์บนโต๊ะทันที
แสงไฟในโถงรับแขกสว่างกว่าสวนด้านหลัง เธอถึงสังเกตได้ว่าสีไวน์เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
ไม่ได้การ หลงกลแล้ว!
เผยเย่ว์ชิงรู้สึกถึงความผิดปกติ รีบหยัดกายกลับห้องอย่างรวดเร็ว ทว่าป้าอู๋กลับยืนกำผ้ากันเปื้อนมองดูเธออยู่ที่ทางขึ้นบันไดแล้ว
สายตาของหญิงวัยกลางคนขลาดเขลา ทว่าการกระทำกลับไม่ลังเล ร่างอวบท้วมพุ่งตรงมาหาเธอ ยื่นมือมาจับเธอไว้ เผยเย่ว์ชิงรีบเบี่ยงหลบ มือผลักอีกฝ่าย ส่วนตัวเองก็อาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนี
ป้าอู๋ร้อนใจรีบขยับกายตามไป ร่างอวบท้วมตะครุบเธอลงกับพื้นตรงๆ เผยเย่ว์ชิงที่โดนวางยาจนไม่เหลือแรง ทั้งไม่ทันระวัง หัวกระแทกไปชนขอบประตู เืพลันไหลหยด ศีรษะวิงเวียนสายตาพร่ามัว
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูอย่าโทษฉันเลย ฉันลำบากใจจริงๆ คุณหนูอย่าโกรธกันเลยนะคะ คุณหนูได้โปรดเห็นใจ...อีกอย่างคุณชายอวี๋ก็เป็ผู้ชายที่ดีที่ควรค่าแก่ชีวิตคู่ เขาจะต้องดีกับคุณหนูแน่นอน ดังนั้นคุณหนูอย่าได้โทษฉันเลย ได้โปรดอย่าโทษฉันเลย...”
ป้าอู๋เห็นเธอเืออกก็ใจนตัวโยน ปากเอ่ยพึมพำ รีบพยุงเธอขึ้นมา หลังจากนั้นก็ส่งเธอไปที่ห้องพักแขกชั้นสามทั้งยังล็อกเอาไว้
เผยเย่ว์ชิงสะลึมสะลือ แต่ก็เข้าใจจากคำพูดของป้าอู๋ทันทีว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทว่าแม้แต่แรงจะขยับนิ้วยังลำบาก ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการออกจากห้องห้องนี้เลย
เป็เธอที่พลาดเอง ไม่ทันคิดว่าไวน์แก้วหนึ่งที่หยิบมาส่งๆ จะเป็เครื่องดื่มที่พวกเผยหลานชูเตรียมไว้ให้เธอ...ไม่สิ เกรงว่าไวน์ถาดนั้นล้วนมีปัญหาทั้งถาด คนรับใช้ที่เสิร์ฟไวน์นั่นก็เป็คนของพวกเขา ไม่ได้การแล้ว เป็อย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ เธอต้องหาวิธีเปลี่ยนคนรับใช้พวกนี้ให้หมด
เผยเย่ว์ชิงฝืนใช้ความคิดเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่หมดสติไป เธอไม่อาจปล่อยให้ตัวเองล้มลงในเวลานี้อย่างเด็ดขาด!
ั์ตาเย่ว์ชิงมีประกายแน่วแน่พาดผ่าน พยายามยันตัวลุกขึ้น หลังจากข่มความรู้สึกวิงเวียนได้ก็ลงจากเตียงทันที แต่ประคองตัวไม่อยู่ล้มลงไปกองกับพื้น
ยังไม่ทันที่เธอจะลุกขึ้นมาใหม่ ทันใดนั้นก็มีเสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ จากด้านนอก หากลองไล่เรียงเื่ราวดู เวลานี้คนที่น่าจะปรากฏตัวมีเพียงอวี๋ิฉือเท่านั้น!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
64
![[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592837_46326998.webp)
