ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“เสี่ยวหง รีบหนีไปเร็ว เจ้าสัตว์ป่านี้กำลังจะฆ่าคน!”
เมื่อเห็นค้อนทุบลงมา ถังจ้าวรู้สึกกลัวจนต้องถอยไปก้าวหนึ่ง แล้วใช้ดาบยาวป้องกันตัว เพียงแค่สายตาอันดุร้ายของถังฮวน ก็เพียงพอที่จะทำให้เขารู้สึกเหมือนว่าถังฮวนได้ปลิดชีพตนไปแล้ว
ความรู้สึกดังกล่าวนี้กดดันจนแทบจะกรีดร้องออกมาให้ได้
ถังหงและพวกรู้สึกตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงร้องของถังจ้าวเช่นนั้น
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าถ้าถังจ้าวเพียงแค่เสียท่าและได้รับบาดเจ็บจากอาวุธทรงพลังของถังฮวน แต่ด้วยความแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง แม้ว่าจะไม่สามารถเอาชนะถังฮวนได้ เขาก็ไม่น่าจะถูกเล่นงานจนอยู่หมัดได้ง่าย ๆ ขณะอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ถังจ้าวจะตะโกนซ้ำ
สถานการณ์เลวร้ายขนาดไหน?
“เปรี้ยง!”
ประกายไฟจากค้อนปะทะกับดาบ
แม้ว่าถังจ้าวจะฝีมือดี แต่เขาก็ไม่สามารถต้านพลังรุนแรงเช่นนี้ได้ ในเวลาเดียวกันนี้เขาก็กรีดร้องออกมา ดาบในมือของเขาหลุดมือตกลงที่พื้น แขนซ้ายได้รับบาดเจ็บ
“เสี่ยวเจียง จวิ้นเจวี๋ยเจ้าไปก่อน!”ทันใดนั้นถังหงตะโกนลั่น ถังเจียงและถังจวิ้นเจวี๋ยลังเลเล็กน้อย ถังหงร้องขึ้นด้วยกังวลใจ “เร็ว!”
ถังเจียงและถังจวิ้นเจวี๋ยกัดฟันแน่น พวกเขารีบวิ่งออกไปทันที แม้พวกมันจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่ก็ยังฉลาดมากพอ
พวกมันรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะลังเล ถ้าถังฮวนต้องการจะฆ่าพวกมันจริงๆ ถังจ้าวไม่มีทางรับมือได้ ทั้งหมดกำลังตกอยู่ในอันตราย เมื่อถังจ้าวไม่ยอมหนี พวกมันจึงต้องวิ่งหนีให้เร็วที่สุด มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้ถังฮวนรู้สึกหวาดระแวงและไม่ตามมา
ถังฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากปล่อยให้ทั้งสี่หลุดรอดไปแจ้งข่าวเรื่องที่เขาหลอมรวมอัคคีพิสุทธิ์ได้กับใคร และถ้าปล่อยถังจ้าวเอาไว้ เขามั่นใจว่ามันจะต้องทำเช่นนั้นแน่
แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปไม่ได้!
แม้ว่าพี่น้องถังจ้าวและถังหงจะถูกฆ่าตายก็ตาม มันก็เป็นเรื่องยากที่เขาจะจับถังเจียงและถังจวิ้นเจวี๋ยที่หนีไปแล้ว แต่จะว่าไป ถึงเขาจะจับพวกมันไว้ ก็ไม่สามารถทำให้พวกมันหุบปากเงียบได้อยู่ดี เนื่องจากข่าวนี้ถึงหูตระกูลถังแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะฆ่าถังจ้าวและถังหงอีก
แต่จะปล่อยพวกมันไปไม่ได้!
ถังฮวนเปลี่ยนใจแล้ว แต่ท่าร่างของเขาไม่ได้หยุดลง เขาทะยานร่างตามออกไปรวดเร็วดั่งสายฟ้า
ก่อนที่ถังจ้าวจะขยับตัว อกของเขาก็ถูกแทงพร้อมกับเสียงกรีดร้อง ร่างของผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองลอยขึ้นและล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวที่นอกร้าน
“พี่รอง!”
ถังหงกรีดร้องและรีบกระโจนออกไปช่วยถังจ้าว
ณ ตอนนี้ ถังหงตื่นตระหนกและสำนึกผิด เขารู้ว่าถังฮวนได้หลอมรวมเข้ากับอัคคีพิสุทธิ์แล้วจริงๆ ดังนั้นควรเรียกคนอื่นมาช่วยมากกว่านี้ เผื่อว่าเขาจะไม่ต้องกลายเป็นสภาพเช่นตอนนี้
"ซวบ!”
สิ้นเสียงนั้น ถังจ้าวไม่สามารถหยุดเลือดที่พุ่งกระจายออกจากอกของตนได้ ใบหน้าของเขาซีดเผือด
“เมื่อสักครู่ เจ้าว่าจะหักแขนและขาของข้าใช่หรือไม่?” ถังฮวนเดินออกไปพร้อมกับค้อนขนาดใหญ่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน
“นี่ เจ้า...”ถังจ้าวโมโหมาก โมโหจนพูดยังไม่จบ ก็กระอักเลือดออกมาอีกระลอก
เมื่อมองไปที่ถังฮวนระยะใกล้ๆ ถังหงยิ่งหวาดกลัวเข้าไปอีก เพราะรู้ดีว่าเพียงสองครั้งค้อนอันหนักอึ้งนั้นก็สามารถทุบพี่ชายของเขาให้ตายได้
“ถังฮวน เจ้า...เจ้าอย่าคิดว่าข้ากลัวเจ้า ข้า...ข้าจะสู้!”
ถังหงปลุกความกล้าในตัวเขา ชักกระบี่ออกมายืนต่อหน้าถังจ้าว
เท้าของถังฮวนหยุดยั้งลง สายตาจับจ้องมาที่ถังหง ในพริบตานัน ถังหงเหงื่อซึม นิ่งอึ้ง ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่น ริมฝีปากสั่นเทา มีรอยเปียกเปื้อนระหว่างขา และส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งออกมา
“เข้ามาเลย!”
ถังฮวนยิ้มเยาะ ด้วยรัศมีของค้อนขนาดใหญ่ กระบี่ในมือของถังหงปลิวไปไกล และทันใดนั้น เงาของค้อนขนาดใหญ่ก็ครอบคลุม
“อย่าฆ่าข้า ไว้ชีวิตข้าเถอะ...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ ? (1)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เจ้าเป็นคนเช่นไรกันแน่ ? (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้