“ขอบคุณมากนะครับมัท ที่ช่วยเป็เลขาให้ผม ถ้ามัทเหนื่อยก็เข้านอนได้นะครับ ผมรบกวนมัทมาั้แ่บ่ายแล้ว”
พอถึงห้อง เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทีสุภาพ จนมัทรีไม่หลงเหลือความหวาดระแวงในตัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
“แล้วคุณเกียร์มีอะไรให้มัทช่วยมั้ยคะ”
เลยเผลอเอ่ยคำนี้ออกมา แม้จะไม่รู้ว่าเขาอยากให้อยู่ หรืออยากไล่ไปให้ไกลๆ กันแน่ ส่วนคนถูกถามก็คิดนิดหนึ่ง และอย่างระแวดระวังก่อนตอบออกไป
“ไม่มีครับ แต่ถ้ามัทไม่เหนื่อย และยังไม่ง่วง จะออกมานอนดูหนังข้างนอก เป็เพื่อนระหว่างผมนั่งเตรียมงานตรงโต๊ะนั้นก็ได้ครับ ผมจะได้รบกวนให้มัทช่วยคอยชงชาร้อนๆ ให้ผมบ้างครับ”
“อืม! งั้นมัทขออาบน้ำก่อนนะคะ”
คิดอีกทีก็คงไม่ดีนัก หากจะไร้น้ำใจทิ้งให้เขาทำงานคนเดียว ส่วนตัวเองหนีไปนอนสบายอยู่ในห้อง เลยรับปากด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กับใบหน้าเจือยิ้มน้อยๆ
“ครับ ผมก็จะอาบเหมือนกัน แล้วเจอกันครับ”
“ค่ะ”
มัทรีอดดีใจไม่ได้ ที่ซื้อชุดนอนผ้าซาตินแขนยาว ขายาวมา ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าคิดพาตัวเองออกนอกห้องแน่ หลังจากอาบน้ำเสร็จและใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น
แถมยังไม่วายคว้าเสื้อคลุมของโรงแรม มาสวมทับแล้วมัดเอวหลวมๆ ไว้อีกชั้น ประจวบเหมาะที่เขาก็เดินออกมาพอดี และด้วยชุดนอนกับเสื้อคลุมแบบเดียวกัน
“เหมือนเราซื้อร้านเดียวกันเลยนะครับ”
หญิงสาวยิ้มบางๆ เมื่อเขาแกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จะไม่ให้เหมือนกันได้ยังไง ในเมื่อมาจากร้านเดียวกัน และเขาควักกระเป๋าจ่ายทุกรายการกับมือ เรียกว่ามาเที่ยวครั้งนี้ ตัวเองยังไม่ได้จ่ายอะไร นอกจากค่ามื้อเที่ยงตอนอยู่ในรถเท่านั้น
“คุณเกียร์จะเอาชาเลยมั้ยคะ มัทจะได้เสียบกาน้ำร้อน”
“ได้ครับ”
มัทรีมองตามเ้าของแผ่นหลังกว้าง ที่กำลังหิ้วกระเป๋าแล็ปท็อปไปนั่งทำงานตรงโต๊ะ แล้วถึงได้เลี่ยงไปเสียบกระติกน้ำร้อน จากนั้นก็สำรวจว่ามีเครื่องดื่มอะไรบ้างที่โรงแรมจัดไว้ให้ อดตะลึงไม่หาย
เพราะมีเครื่องดื่มแบบซองหลายอย่าง มีขนมขบเคี้ยวใส่ถาดไม้ไผ่สานอีกหลายถุง ของกินในตู้เย็นก็มีให้เพียบ อยากจะเลือกมากินสักอย่างเหมือนกัน แต่พอคิดถึงเวลาและจำนวนแคลอรีแล้ว เลยเปลี่ยนใจ ดื่มแค่ชาเหมือนเขาเท่านั้น พอน้ำร้อนได้ที่ ก็จัดการชงแบบไม่ใส่ครีม ไม่ใส่น้ำตาล ยกไปวางบนโต๊ะให้เขาด้วยความแ่เบา
“ขอบคุณครับ มัทเปิดหนังดูได้เลยนะครับ ผมไม่รำคาญหรอก อยากมีเพื่อนมากกว่า”
คนกำลังจะทำงานหันมายิ้มให้ ขณะรับแก้วชามาเป่าสามสี่ทีก่อนจะจิบ
“ค่ะ”
มัทรีรู้ดี ว่าไม่ควรอยู่กวนเขานานกว่านี้ เลยรีบกลับไปหาโซฟาตัวยาวหน้าทีวีจอแบน เลือกช่องได้ถูกใจ และในระดับเสียงที่คิดว่าจะไม่ดังกวนเขาแล้ว ก็นั่งดูควบคู่กับการจิบชาไป
พอชาหมดไม่นานก็เริ่มง่วง มองเวลาในมือถือ ก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่มแล้ว ถ้าเป็ปกติ ป่านนี้คงหลับไปนานแล้ว แต่ด้วยความที่เห็นเขาอยากมีเพื่อน แม้จะไม่ได้คุยอะไรสักคำ ก็พยายามถ่างตา แล้วดูหนังต่อไป
ทว่า! ความง่วงก็เล่นงานไม่เลิกรา หนังตาหนักขึ้นเรื่อยๆ และหลังจากใช้เวลาพยายามอยู่ราวชั่วโมง จนท้ายที่สุด ก็ผล็อยหลับไปให้หนังเป็ฝ่ายดูแทนในที่สุด
ส่วนเ้าของใบหน้าอันหล่อเหลา ที่คร่ำเคร่งกับงานมาร่วมสามชั่วโมง หันไปหาคนอยู่หน้าจอทีวี ให้แปลกใจไม่หาย ว่าทำไมถึงได้เงียบกริบ ไม่เอ่ยอะไรออกมากวนแม้แต่แอะเดียว เลยค่อยๆ เดินไปดูใกล้ๆ พอเห็นแล้วก็ถึงกับยิ้มบางๆ ออกมา
เพราะเพื่อนร่วมห้อง นอนให้ทีวีดูไปเรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว แรกทีเดียวเขาคิดจะปลุก แต่ก็เปลี่ยนใจแค่เดินไปทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับพื้น
เพราะใจอยากจะจ้องมองใบหน้าสวยใส ขาวผุดผ่องให้นานๆ จู่ๆ หัวใจอันแข็งแกร่งก็เต้นตึกตักขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ขณะดวงตาคู่คมจับจ้องอยู่กับสองพวงแก้มขาวแน่นิ่ง ในหัวก็คิดไปว่า สาวสวยในตึกมีมากมายก่ายกอง จนจำหน้าแทบไม่ได้
แต่ก็ไม่เคยมีสาวคนไหน ที่จะสะกิดใจเขาให้อยากเข้าใกล้ และอยากศึกษามากเท่าสาวคนนี้ ทั้งที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ นอกจากความสวยคมสะดุดตาเมื่อแรกเห็นกับความใสซื่อ
แต่พอได้รู้จักมากขึ้น เขาก็รู้ว่าเป็คนมีจิตใจงดงาม โอบอ้อมอารีกับผู้คนรอบข้าง รวมทั้งเ้าสามตัวในบ้านด้วย ความสวยอาจจะหาได้จากสาวทั่วไป แต่ความมีน้ำใจและจริงใจไม่เสแสร้งนี่ ใช่ว่าจะมีกับผู้หญิงทุกคน
แต่สำหรับเธอแล้วนั้น เขาเห็นว่ามีพร้อม เื่กิริยามารยาทก็งามพร้อม ตรงข้ามกับสภาพแวดล้อมที่อาศัยอยู่คนละเื่ ทั้งๆ ที่ยายเองก็เป็แค่ชาวบ้านร้านตลาด แต่ก็สอนหลานได้ดีไร้ที่ติ
เื่รู้กาลเทศะนั้น เธอทำให้เขาประทับใจนับั้แ่วันเอาเอกสารไปส่งบ้านเขาเป็ต้นมากระทั่งค่ำคืนนี้ และที่สำคัญ เธอไม่เคยแม้แต่จะเอาเื่ที่เขาเทียวไปหาถึงบ้าน มาคุยโวโอ้อวดให้คนในบริษัทรู้ด้วยซ้ำ
หรือถ้ามี ก็จะต้องเข้าหูเขานานแล้ว เพราะเลขาเขามีสายคอยรายงานเสมอมา อีกอย่างที่ไม่เข้าใจก็คือ ทุกครั้งเวลาเขาคิดถึงรสหอมหวานจากเรียวกระจับนุ่ม ตอนได้ลิ้มลองในค่ำคืนนั้น
หัวใจเขามักจะเป็สุขอย่างไม่เคยมีกับหญิงใดมาก่อน แต่ก็อีกนั่นล่ะ เขาไม่เคยทำอะไรเกินเลยกับสาวๆ ที่กำลังศึกษาดูใจ และหมายมั่นปั้นมือเอาไว้มาเป็คู่ชีวิต มาเป็แม่ของลูกสักคน
แม้กระทั่งกับปณิตา ผู้มีคะแนนนำโด่งและเขาสนิทมากกว่าใคร เขาก็ไม่เคยทำแบบนี้เลย เพราะกลัวว่าถ้าเผลอใกล้ชิดมากกว่าที่ตั้งขอบเขตไว้ อะไรต่อมิอะไรที่อยากดู อยากรู้ ในตัวหญิงคนนั้น ก็จะถูกมองข้ามผ่านไป
พวกเธอทั้งหลายก็จะเลื่อนขั้นจากคนรู้จัก มาเป็คนใกล้ชิดหรืออาจจะเลื่อนมาอยู่ในฐานะแฟนแทนก็เป็ได้ เขาจึงต้องระวังทุกฝีก้าว จะได้ไม่พลาด และจะได้คนตรงใจที่สุดมาเป็คู่ครอง
เ้าของร่างสูงใหญ่ ลุกขึ้นเดินเข้าห้องของคนหลับ กลับออกมาพร้อมผ้านวม แล้วห่มให้อย่างแ่เบา ก่อนจะเดินไปห้องตัวเอง หอบหมอน กับผ้านวมออกมา ปูลงที่พื้นไม่ห่างคนบนชุดรับแขกนัก
กำลังจะทิ้งตัวลงนอนแล้ว แต่ก็คิดขึ้นได้ ว่าในตู้เห็นมีหมอนกับผ้านวมสำรอง เลยรีบไปเอามาอีก ค่ำคืนนี้เขาตั้งใจจะนอนแบบไม่ปิดไฟ เพราะใจอยากจดจ้องเ้าของใบหน้าสวยใส สะดุดตา ที่ตอนนี้เดาได้ว่าหลับลึกไปแล้ว
นี่ก็จะตีสามแล้ว เขาเองก็ควรหลับได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้หน้าตาสดชื่น แต่จะหลับลงไปได้ยังไง ในเมื่อใจอยากดอมดมแก้มหอม ให้หายโหยหาก่อน เลยค่อยๆ ยื่นจมูกโด่งเป็สันลงไป สูดดมอย่างแ่เบา ด้วยกลัวเ้าของจะตื่น
จากนั้นก็ถอดแว่นวางไว้บนโต๊ะกลาง แล้วทิ้งตัวลงนอนกับพื้นที่มีเพียงผ้านวมปูไว้ได้อย่างสบายใจ แต่ก็ไม่วายตะแคงไปหาเ้าของแก้มอยู่ดี ในใจก็คิดจะให้คะแนนเพิ่มอีกเท่าไหร่ กับความเป็คนน่ารักของคนไม่เื่มากขนาดนี้
อีกคะแนนที่จะลืมเสียไม่ได้ คือไม่นอนกรน เพราะเมื่อก่อนเคยเจอมาแล้ว กับคู่นอนแสนสวย เรียกได้ว่าเดินไปไหนต่อไหนใครๆ ต้องอิจฉาเขาเป็ทิวแถว
แต่พอเ้าหล่อนหลับเท่านั้น ทำเอาเขาต้องนอนก่ายหน้าผากเลยทีเดียว เพราะเสียงกรนดังยิ่งกว่ารถขุดถนนอีก ถ้าได้แต่งงานกันไป คงต้องขอแยกห้องนอนแน่ๆ คงไม่อาจจะทนได้ หรือถ้าได้ก็ไม่น่าจะนาน
สาวๆ คนอื่นในรายชื่อ ไม่รู้จะมีใครเป็แบบเธอคนนั้นบ้าง แต่ที่แน่ๆ คนตรงหน้าไม่เป็ นั่นแปลว่าคงไม่ต้องนอนแยกห้องกัน ในวันที่ได้แต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันหากเขาตัดสินใจเลือกเธอ
เขาภาวนาขอให้เธออย่ามีข้อเสียอื่นใดอีก ยกเว้นฐานะทางการเงินและทางสังคม ที่ต่างจากเขาคนละขั้ว แต่เขาไม่คิดจะสนใจ พ่อแม่และน้องๆ ของเขาก็ด้วย ต่อให้คอยลุ้นคอยเชียร์ปณิตาก็ตาม ถ้าเขารักและเลือกใคร ทุกคนก็พร้อมจะอ้าแขนรับเข้าไปเป็สมาชิกใหม่ได้ไม่ยาก
จู่ๆ ความคิดของเขาก็มีสาวสวยนามอรรถิมา ซึ่งเคยโทรขอให้เขาพาไปดูที่แถวรามอินทราขึ้นมา ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็ยังไง ั้แ่เขาย้ายชื่อเ้าหล่อนไปอยู่ในกลุ่มแค่คนรู้จัก สืบเนื่องจากวันนั้นทำให้เขาผิดนัดกับแม่ ด้วยการมัดมือชกให้เขาต้องพาไปดูที่แปลงอื่นต่อ
ตามด้วยกินมื้อเที่ยงร่วมกับเพื่อนสาวๆ ที่เดาว่าน่าจะนัดกันไว้ก่อนหน้าแล้ว ถ้าเขาไม่ได้นัดกับแม่ไว้ นั่นคงไม่ใช่สลักสำคัญเท่าไหร่นัก แต่ในเมื่อเขาบอกแล้ว ว่ามีเวลาแค่ไหน ก็ไม่ควรทำให้เขาต้องเสียคำพูด
แค่คบหาดูใจกันยังกล้าทำขนาดนี้ ถ้าเป็แฟนกันหรือแต่งงานกันไป เขาคงต้องเสียคำพูดหรือผิดนัดกับคนอื่นบ่อยๆ แน่ จึงจะเป็การดีกว่า ถ้ารีบตัดไฟเสียแต่ต้นลม ด้วยการลดระดับความสัมพันธ์ลง คงไว้แค่คนรู้จักหรือเพื่อนเท่านั้น
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ดวงใจจักรภัทร [Sweetheart]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มจ้า “ไม่ต้องกลัวนะครับ ไม่มีอะไรหรอกครับ”และด้วยสัญชาตญาณ สองวงแขนของเขา ก็รับเอาร่างเล็กๆ มากอดแนบอกไว้เช่นกัน ตอนแรกนั้นเพราะความอยากปกป้องเพศที่อ่อนแอกว่า และกำลังต้องการที่พึ่งพิง 
8K
