อาถรรพ์สมุดวาดเขียนสั่งตาย

   ด้วยความช่วยเหลือของครูสุนทร ทำให้เมฆาได้เข้ามาเป็๲ครูสอนพิเศษหรือครูสอนศิลปะชั่วคราวในโรงเรียนประถมบ้านทับรุ้ง โดยครูสุนทรได้แนะนำให้เมฆาได้รู้จักกับครูประจำชั้นของโรงเรียนนี้อยู่หลายคน และรวมถึงครูประจำชั้น ป.6 ที่ชื่อว่า'ครูชัยรัตน์'ที่ได้เป็๲ครูที่สอนในโรงเรียนแห่งนี้มาได้อยู่หลายปีแล้ว

   ครูชัยรัตน์เป็๲ครูหนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลาเอาการ แม้จะมีสีผิวที่ค่อนข้างเข้มไปทางดำแดงแต่นั่นก็ยิ่งช่วยเพิ่มความเป็๲แมนให้กับเขายิ่งขึ้นไปอีก วิชาสอนที่ครูชัยรัตน์ถนัดเป็๲พิเศษก็คือวิชา คณิตศาสตร์ 

   แม้ว่าเมื่อวานนี้เมฆาจะได้ลองเข้าไปสอนศิลปะให้กับเด็กนักเรียนชั้น ป.4 เป็๲ห้องแรกแต่เขาก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกับเด็กคนไหนเป็๲พิเศษ วันแรกของการสอนเขาเพียงแค่หวังว่าให้เด็กๆคุ้นเคยกับเขาซะก่อน จะดีกว่าจะไปซักไซ้เด็กๆมากจนเกินไปจนกระทั่งอาจจะทำให้เด็กเกิดความหวาดกลัวและไม่ไว้วางใจเขาขึ้นมาก็ได้ แต่วันนี้เขาจะได้เข้ามาสอนศิลปะให้กับเด็กนักเรียนชั้น ป.6 ซึ่งมีครูชัยรัตน์เป็๲ครูประจำชั้น เมฆาจึงอยากจะพูดคุยและสอบถามเ๱ื่๵๹บางเ๱ื่๵๹จากครูชัยรัตน์ซะก่อนที่จะเข้าสอนวิชาศิลปะในตอนบ่ายวันนี้

   ตอนนี้เป็๲ตอนพักกลางวันของเด็กนักเรียนในโรงเรียน ส่วนครูชัยรัตน์เพิ่งเสร็จจากการรับประทานอาหารกลางวันก่อนที่จะเข้ามาในห้องพักครูของอาคารสองที่เมฆาได้นั่งรอคอยเขาอยู่ในขณะนี้

   "อ้าว... ครูเมฆา มานานแล้วเหรอครับนี่ เอ... วันนี้วิชาศิลปะของเด็ก ป.6 มีตอนคาบสุดท้ายของวันนี้ไม่ใช่เหรอครับ ?" ครูชัยรัตน์ถามเมฆาอย่างแปลกใจเพราะเห็นเมฆามาแต่วัน

  เมฆาส่ายหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ผมก็เพิ่งจะเข้ามาได้แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะครับครูชัยรัตน์ อืม... อย่าเรียกผมว่าครูสิครับ เพราะยังไงผมก็เป็๲ได้แค่เพียงครูกำมะลอที่พอจะหลอกเด็กได้ก็แค่วิชาวาดเขียนห่วยๆของผมเท่านั้นเองล่ะครับ แต่ถ้าให้ผมไปสอนวิชาคณิตศาสตร์อย่างครูชัยรัตน์นี่ ผมคงจะแย่แน่เพราะอาจจะโง่กว่าเด็กๆด้วยซ้ำไปนะครับ ฮ่าๆ"

   "งั้นเหรอครับ ฮ่าๆ แต่ว่าวิชาวาดเขียนที่ผมได้แอบไปเห็นคุณเมฆาสอนให้กับเด็กนักเรียนป.4 เมื่อวานนี้ก็ไม่ธรรมดาเลยนะครับ จนผมคิดว่าคุณเมฆาเป็๲ครูสอนวิชาศิลปะจริงๆซะอีกนะครับ เออ... แล้วเป็๲ยังไงบ้างครับ จากการที่คุณเมฆาได้เข้าไปสังเกตุเด็กชั้น ป.4 เมื่อวานนี้ พอจะได้เ๱ื่๵๹อะไรที่เกี่ยวข้องกับเด็กคนที่วาดรูปน่ากลัวนั่นหรือเปล่าครับ ?"

   เมฆาถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะทำหน้าเครียดขึ้นมาหน่อยหนึ่ง "ครับ... ดูเหมือนว่าเด็กๆในชั้นเรียนจะไม่ค่อยอยากพูดถึงสมุดวาดเขียนเล่มนั้นกันสักเท่าไรนะครับ บางทีเด็กที่เคยได้เห็นสมุดวาดเขียนในตอนแรกๆอาจจะไปคุยถึงความน่ากลัวของสมุดจนไม่อยากจะเอาไปพูดต่อหรือเข้าไปข้องเกี่ยวกันก็ได้นะครับ แต่... แต่แม้ว่าผมจะไม่ได้ไปซักไซ้อะไรกับเด็กคนไหนเป็๲พิเศษนัก แค่เพียงพูดถึงสมุดวาดเขียนเล่มนั้นอยู่นิดหน่อย ก็กลับยังมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในห้อง ได้บังเอิญบอกเ๱ื่๵๹ความผิดปกติของเด็กคนที่เป็๲เ๽้าของสมุดเล่มนั้นให้ผมได้รู้ และผมก็สงสัยว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่มีใครเล่าเ๱ื่๵๹นี้ให้ผมฟังเลย...?"

   ครูชัยรัตน์ทำหน้านิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะดึงเก้าอี้หมุนตัวหนึ่งมาข้างหน้าและนั่งลงมองหน้าเมฆา

   "เ๱ื่๵๹เด็กคนนั้นเป็๲ใบ้ใช่ไม๊ครับ ?" ครูชัยรัตน์พูดตาไม่กระพริบ "เมื่อวันก่อนครูสุนทรไม่ได้บอกคุณเมฆาหรือครับ ว่าเธอเป็๲ใบ้...?"

  เธอเป็๲ใบ้... ใช้แล้ว เด็กคนที่วาดรูปที่เป็๲เหมือนคำทำนายอันอาถรรพ์นั้น แท้ที่จริง เป็๲เด็กผู้หญิงที่เป็๲ใบ้ พูดไม่ได้...!

   "บางทีครูสุนทรอาจจะลืมบอกผม" เมฆาตอบ "แต่ก็ไม่เป็๲ไรหรอกครับ เพราะยังไงผมก็ได้รู้แล้ว เห็นว่าเด็กคนนั้นเสียชีวิตไปเมื่อตอนที่เรียนอยู่ชั้น ป.5 ใช่ไม๊ครับ นั่นก็เท่ากับว่าเด็กคนนั้นยังไม่ทันได้มีครูชัยรัตน์เป็๲ครูประจำชั้นงั้นสิครับ ?" เมฆาถามกลับไป

   "ถูกต้องแล้วครับ" ครูชัยรัตน์พยักหน้า "แต่ที่จริงผมก็ได้รู้จักครอบครัวของเด็กคนนี้ในระดับหนึ่งนะครับ..."

   "พอจะเล่ารายละเอียดให้ผมฟังสักหน่อยหนึ่งได้ไม๊ครับ ?" เมฆาถามพร้อมจับจ้องสีหน้าของครูชัยรัตน์อย่างไม่ตั้งใจ

   "อืม... ที่จริงผมก็ไม่ค่อยมีอะไรจะเล่านักหรอกครับ" สีหน้าของครูชัยรัตน์ดูจะมีความลำบากใจขึ้นมา " บางที... บางทีเดี๋ยวคุณเมฆาก็คงได้ข้อมูลเพิ่มเติมเองหรอกครับ เอ่อ... นีผมคงต้องขออนุญาติไปเตรียมอุปกรณ์สำหรับสอนเด็กในคาบแรกของบ่ายนี้ก่อนนะครับ" ครูชัยรัตน์กล่าวพร้อมกับค้อมตัวเล็กน้อยราวกับมองเมฆาเป็๲ครูใหญ่ก็ปาน

   "ครับๆ เชิญครูเลยครับ... แล้วมีโอกาสเราค่อยคุยกันอีกทีก็ได้ครับ" เมฆาจำต้องเลิกการซักไซ้แบบไม่ตั้งใจอย่างเกรงใจกับท่าทางที่สุภาพของครูชัยรัตน์

   ครูชัยรัตน์ลุกขึ้นยืนแล้วค้อมตัวให้เมฆาอีกครั้งก่อนจะไปจัดอุปกรณ์ที่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง และขณะนั้นครูประจำชั้นคนอื่นๆก็เข้ามาจัดเตรียมอุปกรณ์การสอนของภาคบ่ายด้วยเช่นกัน เมฆาจึงเดินออกมาจากห้องพักครู แล้วไปยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสองหน้าห้อง สายตาของเขาก็เหม่อมองไปที่สุดขอบของสนามฟุตบอลด่านล่างโดยที่หัวสมองของเขากลับกำลังครุ่นคิดถึงเ๱ื่๵๹อะไรบางเ๱ื่๵๹

   'อืม... สีหน้าของครูชัยรัตน์ดูไม่ค่อยดีนัก มันเหมือนกับว่าเขามีอะไรที่ซ่อนเร้นอยู่ไม่น้อยและกลัวที่จะเปิดเผยมันออกมา เอ... มันจะเป็๲เ๱ื่๵๹อะไรกันนะ แต่ประสาท๼ั๬๶ั๼ของเราตอนนี้มันบอกได้อยู่หนึ่งว่า เขาจะต้องเกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดอยู่ค่อนข้างมากเลยทีเดียว....'

   และขณะนั้น สายตาของเมฆาก็กลับมองเห็นสิ่งประหลาดสิ่งหนึ่งได้ปรากฏอยู่ที่ริมสนามฟุตบอลฝั่งตรงข้าม

   ที่ริมสนามฟุตบอลด้านนั้นอยู่ติดกับชายป่าเล็กๆ แต่ก็มีโต๊ะหินเก้าอี้หินตั้งอยู่บริเวณนั้นสองสามโต๊ะ ที่โต๊ะหินริมขวามือสุดที่ใกล้ชายป่ามากที่สุดนั้นกลับมี เด็กนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งหันหน้ามาทางเมฆา

   'เอ๊ะ... เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็๲ใคร แล้วไปนั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้น... เสียงออดเข้าเรียนภาคบ่ายก็เพิ่งดังไปได้สักพักแล้วนี่ ตอนนี้เด็กนักเรียนทั้งหมดก็น่าจะกำลังเข้าแถวกันอยู่หน้าห้องเรียนไม่ใช่เหรอ..?' 

   เมฆาสงสัยกับสิ่งที่เห็นสุดๆ แล้วก็พยายามจะสังเกตุหน้าเด็กคนนั้นให้ชัดๆ

   แต่ตรงนั้นอยู่ห่างจากริมระเบียงนี้อยู่หลายสิบเมตร ทำให้เขาไม่สามารถจะมองเห็นหน้าของเด็กผู้หญิงได้ชัดเจน และตอนนี้เด็กนั่นก็กลับก้มหน้าลงมองที่โต๊ะหินราวกับกำลังนั่งเขียนอะไรอยู่ตรงนั้น ก็เลยยิ่งทำให้เขาสังเกตุหน้าได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก

   และขณะที่เขากำลังคิดว่าเด็กคนนั้นอาจจะหูไม่ดีไม่ได้ยินเสียงออดเข้าเรียนภาคบ่าย และกำลังตัดสินใจจะลงไปตาม จู่ๆเด็กคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน และมองมาที่เขาอีกครั้ง ก่อนที่จะหมุนตัวไปทางชายป่า แล้วก็ก้าวเดินไปทางนั้นทันที

   แล้วจู่ๆร่างของเด็กก็สลายเลือนลางหายไปเฉยๆขณะที่ยังเดินไปไม่ถึงชายป่าด้วยซ้ำ...!

   ดวงตาของเมฆาถึงกับเบิกโพลงขึ้นมาทันที !

   'เด็กนั่นไม่ใช่คนนี่เอง... นึกไว้แล้วเชียว...!'

  (โปรดติดตามในบทต่อไป เร็วๆนี้นะครับ)