ค้นหัวใจนายตัวร้าย

บ่ายของวันศุกร์

            ปี๊ด ปี๊ด ปี๊ด  เสียงนกหวีดของอาจารย์พละเป่าขึ้นที่สนามวอลเลย์บอลเรียกนักเรียนที่กำลังเดินอยู่ให้รีบมาเข้าแถว เหล่านักเรียนเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณแจ้งเตือนก็ต่างวิ่งลุกลี้ลุกลน

            “สวัสดีครับทุกคน”เสียงครูพละที่กล่าวทักทายนักเรียนที่กำลังนั่งเข้าแถว

            “วันนี้ครูจะให้พวกเราแบ่งทีมกันเล่นวอลเลย์บอลนะครับ”

            นักเรียนทุกคนต่างมองหน้ากันเพื่อที่จะเลือกคนที่เก่งด้านกีฬาให้อยู่กับตัวเองโดยทีมไหนชนะจะมีคะแนนเพิ่มให้เป็นตัวกระตุ้น

            “มีทีมนั่งดูเฉยๆมั้ยคะครู?” กัสยกมือถาม ทำเอาเพื่อนในห้องถึงกับหันมาตามเสียงแล้วหัวเราะออกมา

            “มีสิกรรณิกา คะแนนพิเศษให้ไปเลยศูนย์คะแนน” ครูเรียกชื่อจริงกัสเพื่อหยอกล้อ ทำเอาทุกคนหัวเราะมีแต่กัสที่นั่งหน้าชาในคำตอบ แต่ก็แอบขำ

            “เล่นไม่รู้เรื่องเลยนะ”ไนร่าสะกิดกัสจากด้านหลังแล้วหัวเราะ

            “ร้อนจะตายฉันอยากเป็นทีมให้กำลังใจ นั่งร้องเพลงเชียร์”เด็กสาวทำหน้าตาละห้อย ด้วยความผิดหวัง

            ปี๊ดเสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อเริ่มเกม ไนร่าอยู่ทีมต้องลงเล่นก่อน เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่ค่อยถนัดการเล่นกีฬาเท่าไหร่

            ลูกบอลข้ามไปมาตามแรงตีระหว่างสองทีมเสียงเฮจากเพื่อนร่วมห้องที่นั่งเป็นกองเชียร์ต่างก็ลุ้นว่าคะแนนสุดท้ายนี้จะเป็นของฝ่ายใด

            “ไนร่า!” เสียงเพื่อนผู้หญิงในห้องตะโกนเรียกชื่อไนร่าเมื่อเห็นลูกบอลไปทางเพื่อน

            ไนร่ารับลูกบอลที่มาด้วยการเสิร์ฟที่เต็มแรงของเพื่อนฝั่งตรงข้ามทำให้ทีมสามารถเล่นต่อได้และคะแนนนี้ก็ต้องเป็นของทีมไนร่า

            ปี๊ด เสียงครูพละเป่านกหวีดเพื่อให้ทีมไนร่าเสิร์ฟและลูกนี้จะเป็นลูกชี้ชะตาว่าทีมของไนร่าจะสามารถเอาชนะได้หรือไม่

            “ไนร่า!” เสียงฟ้าตะโกนเรียกไนร่าเมื่อเธออันเดอร์บอลขึ้นเพื่อตั้งให้ขึ้นสูง

            ไนร่าเมื่อได้ยินเพื่อนเรียก เธอจึงกระโดดตบลูกบอลไปอีกฝั่งอย่างสุดแรงทำให้ลูกบอลสีเหลืองสลับน้ำเงินตกไปที่เส้นขอบสนามพอดี

            ปี๊ด เสียงนกหวีดเป่าครั้งสุดท้ายเพื่อเป็นการจบเกม

            “เย้ๆ” เสียงคนในทีมร้องขึ้นด้วยความดีใจ

            ไนร่าถึงกับนั่งลงหอบด้วยความเหนื่อยก่อนจะยิ้มอีกครั้งเมื่อครูบอกว่าทีมของเธอเป็นผู้ชนะ

            “เล่นไม่เป็นแต่ทำคะแนนคนเดียวเลยนะ”กัสเกาะแขนไนร่าด้วยความดีใจ

            “เก่งจังไนร่า” หวานพูดขึ้นอีกเสียง

            “มีแฟนเป็นนักกีฬาก็ต้องเก่งหน่อยสิ”ไนร่าพูดแกล้งเพื่อนแล้วหัวเราะ

            “เอาเข้าไป เล่นเองชงเอง” กัสถึงกับส่ายหัว

            “ล้อเล่นน่าเคยเล่นตอนประถมก็พอยังหลงเหลือทักษะบ้าง”

            “ไปได้แล้ว พวกเธอก็สู้ๆนะ” ไนร่าบอกเพื่อนโดยที่มือก็ยังนั่งเช็ดเหงื่อที่ท่วม

            “ไปแล้วนะ” กัสหันมามองไนร่าเพื่อหากำลังใจ เพราะท่าทีของเธอเหมือนเด็กที่โดดบังคับให้ทำในสิ่งไม่ชอบ

            เมื่อเพื่อนลงในสนามไนร่าจึงขออนุญาตครูไปล้างหน้า เธอเดินอ้อมมาด้านหลังของสนาม ที่มีก๊อกน้ำเรียงอยู่เป็นแถวสำหรับนักกีฬา

            มือเล็กค่อยๆ เปิดน้ำออกเพื่อล้างหน้าและล้างแขน

            “โห หน้าก็แดงแขนก็แดงอีก” ไนร่าหัวเราะตัวเองผ่านกระจก แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำที่เกาะบนหน้าและเดินมุ่งไปที่ร้านขายน้ำ

            เธอที่มัวแต่เดินก้มเอามือปัดฝุ่นที่เสื้อไม่ทันได้สังเกต จนได้ชนกับผู้ชายคนหนึ่ง

            “ไปทำอะไรมาเนี่ยทำไมหน้าแดง แขนแดงแบบนี้” สกายเอื้อมมือไปจับที่คางของไนร่าแล้วจับส่ายไปมา

            “เล่นวอลเลย์บอลมาค่ะ”ไนร่าตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อย

            “นึกว่าไปหาเรื่องกับใครมา” สกายพูดแล้วหัวเราะออกมา

            อยู่ดีๆสกายก็ก้มลงไปนั่งแล้วยื่นมือมาที่รองเท้าของไนร่า จนเธอต้องรีบถอยตัวออก

            “เชือกรองเท้าหลุดไม่ดูเลยนะ” สกายที่ปากบ่นแต่มือก็ยังจับเชือกผูกเชือกรองเท้ามาผูก

            “ไม่ต้องก็ได้ค่ะพี่สกายเดี๋ยวไนร่าทำเอง”เธอรีบพูดขึ้นด้วยความตกใจ

            “พี่อยากทำให้ อยู่นิ่งๆ” ไนร่าจึงทำตามคำสั่งอย่างง่าย

            “ไปนั่งเลยเดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำมาให้” สกายเดินลากไนร่ามานั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ที่มีคนนั่งอยู่ประปราย เพราะบางห้องก็มีชั่วโมงว่างเพื่อให้นักเรียนได้พักผ่อน

            ไม่นานสกายเดินกลับมาพร้อมกับขวดน้ำผ้าเย็น และขนมในมือ เขาแกะฝาขวดน้ำ หยิบหลอดแล้วยื่นให้เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะวางขนมในมือและแกะผ้าเย็น

            “ไนร่าทำเองได้น่า”เธอบ่นเขาที่กำลังเช็ดหน้าให้

            “กินน้ำไปเลยไม่ต้องพูดมาก” ไนร่าที่โดนบ่นถึงกับอมยิ้มออกมา

            “จะว่าไปแล้วการมีคนมาดูแลแบบนี้ดีเหมือนกันนะแปลกหน่อย แต่รู้สึกดี”เธอคิดในใจและมองไปที่หน้าเขา

            “หน้าพี่มีอะไรติดหรือเปล่า?”

            “เปล่าค่ะ”

            “แล้วทำไมมองแปลกๆ”

            “ก็มองหน้าแฟนตัวเองไม่ได้หรอคะ?” ประโยคนี้ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับยิ้มออกมา

            “ได้ครับ”

            “แล้วพี่สกายไม่มีเรียนหรอคะ?”

            “ชั่วโมงนี้ว่างแต่คาบต่อไปพี่มีซ้อมฟุตบอลนะ ถึงตอนเย็นอาจจะไม่ได้ไปส่งที่บ้าน”

            “ไม่เป็นไรค่ะ ไนร่าว่าจะชวนเพื่อนไปหาอะไรกินสักหน่อย”

            “งั้นไนร่าไปก่อนนะคะออกมานานแล้ว” เธอลุกขึ้นเตรียมตัวที่จะกลับ

            “ถ้าถึงบ้านแล้วยังไงทักบอกพี่ด้วยนะ”

            “รับทราบค่ะ” เธอยิ้มแล้วเดินกลับไปที่สนามวอลเล่ย์บอล

            “ไนร่าหายไปไหนมาไม่อยู่เชียร์เลย” กัสที่ออกมาจากสนามพอดีบ่นให้เพื่อน

            “หิวน้ำสิเดินไปซื้อมาเนี่ย”

            “อ่ะไนร่ายื่นขวดน้ำให้เพื่อนทั้งสอง ที่นั่งหอบเพราะความเหนื่อย

            “ว่าแต่ไปทำอะไรมาเห็นเดินยิ้มมาแต่ไกล” กัสจับสังเกตเพื่อนได้

            “เปล่า” ไนร่ำเสียงสูง

                        เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น ทั้งสามวิ่งแข่งกันไปที่ห้องเรียนแล้วส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข