จางเฉินอวี้ใกับคำพูดของเธอมาก เขาเคยคิดทบทวนว่าหากเธอรู้ว่าเขาข้ามมิติมาและสามารถได้ยินความคิดของคนอื่นด้วยแล้ว เธอยังจะรับเขาได้อยู่ไหม เธอจะคิดว่าเขาแปลกประหลาดไหม เขายอมรับว่าั้แ่ที่เขาฝันถึงเธอ จนในเวลานี้ที่เขาได้พบเธอ เขาเริ่มชอบเธอขึ้นมาแล้วจริงๆ ไม่ได้ชอบเพราะท่านเทพเคยบอกกับเขาไว้ว่าเธอเป็พรหมลิขิตของเขา แต่เขาชอบเธอที่เธอดูจริงใจ สุภาพ พูดจาน่าฟัง
เมื่อเห็นท่าทางใและสีหน้าที่ลำบากใจของเขา หลี่เยว่ซินจึงรีบเอ่ยขึ้น
“คุณเฉินอวี้คะ ที่ฉันถามคุณอย่างนี้ เป็เพียงเพราะฉันแค่อยากหาคำตอบในสิ่งที่ฉันสงสัยเท่านั้น” เธอเงียบไปเล็กน้อย “คุณเคยถามฉันว่าฉันใช่คนที่อยู่ในฝันของคุณไหม ซึ่งฉันไม่รู้ว่าฉันใช่คนที่อยู่ในฝันของคุณหรือเปล่า แต่สิ่งที่ฉันตอบได้คือคุณคือคนที่อยู่ในฝันของฉันค่ะ ฉันเคยฝันเห็นคุณยืนขายซาลาเปาและหมั่นโถว เคยฝันเห็นคุณนอนเ็ปทรมานจากการถูกโบยอยู่ในห้องขัง อันที่จริงฉันมีเื่ที่อยากจะบอกกับคุณเหมือนกันนะคะ จะเริ่มต้นอย่างไรดีคะ เรียกว่าฉันเป็คนที่มาจากอนาคตก็ได้ค่ะ ห่างไปจาก่เวลานี้ 40 ปี”
จางอวี้เฉินนิ่งฟังไม่พูดอะไร เขาเริ่มคิดว่าเป็อนาคตข้างหน้าอีก 40 ปีอย่างนั้นหรือ นั่นใช่ที่เขาเห็นเธอในสถานที่แปลกประหลาด และสิ่งของที่ดูทันสมัยต่างๆ เ่าั้ที่เขาอธิบายไม่ถูกใช่หรือไม่ เมื่อเขานิ่งไปนานหลี่เยว่ซินมองเขาด้วยสายตาแน่นิ่ง
“คุณยอมรับเื่นี้ไม่ได้ใช่ไหมคะ คุณ...” เธอเริ่มน้ำตาคลอเบ้าและถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เธอฝันถึงเขาบ่อยครั้ง เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าในฝันนั้นเป็เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับเขา หรือเป็เพียงภาพฝันของเธอเท่านั้น เธอเริ่มผูกพันกับเขา เธออยากปกป้องเขา เธออยากแบ่งเบาความเ็ปทรมานที่เขาได้รับ ทั้งๆ ที่เธอกับเขายังไม่ได้พบหน้ากันด้วยซ้ำ
ลึกๆ ในใจเธอ เธอเริ่มชอบเขาแล้วจริงๆ เมื่อคราวที่แล้วที่พบกัน เธอใมากแค่ไหนเมื่อเห็นเขาไม่สบาย หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็ความตื่นเต้นเมื่อได้ยินเขาถามว่าเธอใช่คนในฝันของเขาไหม แต่ตอนนี้ท่าทางที่เขาแสดงออกมันทำให้เธอเ็ป
“ไม่ครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมจะคิดแบบนั้นกับคุณได้อย่างไร” จางเฉินอวี้รีบอธิบาย เขาจะคิดแบบนั้นกับเธอได้อย่างไร เพราะเขาก็ชอบเธอแล้วเช่นกัน แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือเธอมาจากอนาคต แล้วมันต่างอะไรกับเขาที่เขาก็ข้ามเวลามาจากอดีตเช่นเดียวกัน
“คุณอย่าเสียใจเลยนะครับ ผมขอโทษที่ทำให้คุณเข้าใจผิด” เขาขยับเก้าอี้ไปนั่งข้างเธอ และกุมมือเธอไว้ “ผมไม่แปลกใจหรอกครับที่คุณบอกว่าคุณเดินทางมาจากอนาคต เพราะผมก็เป็คนที่เดินทางมาจากอดีต คุณอยากฟังไหมครับว่าในชีวิตก่อนของผมนั้นเป็อย่างไร” จางเฉินอวี้ถามพร้อมสบตาเธอนิ่ง
หลี่เยว่ซินพนักหน้าช้าๆ เขาก็เริ่มพูดถึงชีวิตในอดีตของเขาเรื่อยมาจึงถึงตอนที่เขาข้ามเวลามาอยู่ในที่นี่
“นั่นคือชีวิตผมในอดีตครับ แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณอีกข้อหนึ่งคือผมสามารถได้ยินความคิดของคนอื่นที่อยู่รอบตัวผมครับ ไม่ว่าพวกเขาคิดอะไร ผมได้ยินทั้งหมด ทั้งเื่ดีและไม่ดี” เขามองสบตาแล้วยิ้มบาง “แต่ผมไม่สามารถได้ยินความคิดของคุณเลยครับ”
“มันไม่สำคัญหรอกค่ะว่าคุณจะได้ยินหรือไม่ได้ยินความคิดของฉัน” เธอก้มหน้าลงไปด้วยความเขินอาย หลบรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเขา หลังจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง “นั่นถือเป็ความสามารถพิเศษของท่านเทพที่มอบให้คุณ แต่สิ่งที่ท่านมอบให้ฉันนั้น...” เธอพูดพลางจับมือเขาไว้แน่นและบอกให้เขาหลับตา หลังจากนั้นเธอก็พาเขาเข้ามิติของเธอไป
เธอพาเขาเข้าไปในมิติและพาเขาเดินดูสิ่งของต่างๆ ที่อยู่ในมิติ และอธิบายว่าสิ่งของต่างๆ คืออะไร และใช้งานอย่างไร และในอนาคตทุกบ้านจะมีสิ่งของเหล่านี้ใช้
เมื่อออกจากมิติของเธอ เขาพาเธอเดินสำรวจรอบบ้านอีกครั้ง โดยลงความเห็นร่วมกันว่าจะต้องปรับปรุงซ่อมแซมบ้านในส่วนไหนบ้าง
“ในอนาคตการค้าของประเทศเราจะมีอิสระมากขึ้น ทุกคนสามารถประกอบธุรกิจของตัวเองได้ การซื้อของไม่จำเป็ต้องใช้คูปองในการซื้ออีกต่อไป เวลานี้บางพื้นที่เริ่มจัดบริเวณให้ชาวบ้านเปิดแผงขายของได้บ้างแล้ว การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะเริ่มต้นอีกครั้งในปีหน้าค่ะ” เธอกล่าวให้เขาฟังสั้นๆ เพราะเธอจำได้ว่าจะมีการฟื้นฟูการสอบเกาเข่า[1] ขึ้นในปี 1977 และในปี 1980 จะมีการปฏิรูปทางเศรษฐกิจ ผู้คนสามารถประกอบธุรกิจของตนเองได้
“คุณบอกว่าคุณเป็ยุวชนที่ถูกส่งมาอยู่ในชนบท คุณอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหมครับ”
“ไม่ค่ะ ในที่ที่ฉันจากมา ฉันเป็นักศึกษาที่เรียนจบแล้วค่ะ ดังนั้นในเวลานี้ฉันจึงอยากทำธุรกิจของตัวเองมากกว่า ไม่ใช่ธุรกิจใหญ่โตอะไรมากมายหรอกนะคะ แค่เปิดร้านขายอาหารเล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเรียบง่าย ฉันไม่มีความทะเยอทะยานที่จะให้ตัวเองร่ำรวยมากเกินไปค่ะ” เธอยิ้ม “ฉันเคยใช้ชีวิตที่ต้องต่อสู้ดิ้นรน ไม่มีเวลาได้พักผ่อน ผู้คนใช้ชีวิตเร่งรีบ ทำงานแข่งกับเวลา ชีวิตแบบนั้นไม่มีความสุขหรอกนะคะ มันเหนื่อยมากจริงๆ”
“คุณคงเหนื่อยมากเลยใช่ไหมครับ” เขาบีบมือเธอเบาๆ และยังคงจับมือเธอไม่ปล่อย
“เหนื่อยมากค่ะ แต่ก็มีความภาคภูมิใจมากเหมือนกันนะคะ เพราะความสำเร็จที่ได้มา มันมาจากน้ำพักน้ำแรงของฉันเอง”
พูดคุยกันต่อสักพัก หลี่เยว่ซินจึงขอตัวกลับ เพราะได้เวลานัดหมายที่ต้องนั่งเกวียนวัวกลับหมู่บ้านแล้ว เขาไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ จนเธอต้องสบตาเขาและพูดว่า “ฉันสัญญาว่าหากฉันมีเวลาว่าง ในทุกวันหยุดฉันจะมาหาคุณ ่เวลานี้เราควรค่อยๆ ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นนะคะ”
เมื่อเขาปล่อยมือเธอ เธอลังเลเล็กน้อย แล้วหอมแก้มเขาและรีบออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เธอชอบเขาและเขาก็ชอบเธอ ความรู้สึกในใจเวลานี้มันไม่สามารถอธิบายได้ เธอเพียงอยากจะให้เขารับรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับเขา
จางเฉินอวี้ยืนอึ้งอยู่กับที่ เวลาผ่านไปสักพักเขายกมือขึ้นลูบที่แก้มของตัวเองและยิ้มอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข
__________________________________________________________________
[1] เกาเข่า เป็การสอบคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยของจีน จุดเริ่มต้นของเกาเข่านั้น อาจกล่าวได้ว่าเริ่มต้นที่ปี 1949 โดยแต่ละมหาวิทยาลัยจะกำหนดกันเอง และั้แ่ปี 1966 ที่เกิดการปฏิวัติทางวัฒนธรรม นักเรียนมัธยมออกมาเรียกร้องให้ยกเลิกเกาเข่า ทำให้การสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกยุติ และเปลี่ยนเป็ให้ความสนใจศึกษานอกตำรา จนกระทั่งปี 1977 เติ้งเสี่ยวผิงได้ฟื้นฟูเกาเข่าอีกครั้ง (ที่มา : https://www.tcijthai.com/news/2020/5/article/10310)
1K
