กลางป่าทึบบนูเาหลังหมู่บ้านฮุนเหอ มีร่างเล็ก ๆ นอนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ จี้จิวลืมตาด้วยความยากลำบาก เธอตายแล้วทำไมถึงยังปวดเมื่อยขนาดนี้ หากเกิดใหม่เธอก็ไม่น่าจะเ็ปเนื้อตัวไม่ใช่เหรอ
“เอ๊ะ ทำไมชั้นมาอยู่กลางป่า ที่นี่ที่ไหนเนี่ย” จี้จิวกลอกตาไปมามองสภาพแวดล้อมที่แปลกตาตรงหน้า
จากนั้นความทรงจำของเด็กน้อยจี้จิววัย 14 ปี ก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของเธอ
ร่างเล็ก ๆ นี้ชื่อจี้จิวชื่อเดียวกับเธอ แต่เป็เด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งั้แ่ยังจำความไม่ได้ตอน 2 ขวบ นางถูกทิ้งไว้หน้าหมู่บ้านฮุนเหอก่อนรุ่งสาง และคนที่นำนางมาทิ้งยังทำร้ายร่างกายนางจนสลบไปตรงนั้น ชาวบ้านมาพบนางนางก็ยังไม่ตื่น จนต้องตามหมอมาตรวจ จนพวกเขารู้ว่านางถูกทำร้ายร่างกายแล้วนำมาทิ้งไว้ ด้วยความเวทนาสงสารเด็กน้อย พวกเขาจึงช่วยกันสร้างกระท่อมตีนเขาที่อยู่ท้ายหมู่บ้านให้นางอยู่ ชาวบ้านที่นี่ล้วนยากจน ไม่มีใครสามารถเลี้ยงดูนางได้ แต่พวกเขาก็ยังใจดีคอยหาน้ำหาข้าวให้นางกินบ้าง โดยแต่ละบ้านต่างแบ่งส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ หลายบ้านก็พอให้นางประทังชีวิตได้ จนกระทั่งนางอายุ 7 ขวบ นางจึงบอกชาวบ้านว่านางจะหาของป่ามากินเอง นางขอบคุณพวกเขาที่ดูแลนางมาตลอด 5 ปี ของในป่าที่นางหามาหลังเก็บส่วนหนึ่งไว้กินเอง ที่เหลือนางก็จะนำไปให้กับชาวบ้านที่เคยช่วยเหลือนางมาตลอด และเอาไปขายที่ตัวอำเภอ
กระทั่งปีนี้เกิดภัยแล้งมาได้หลายเดือนแล้ว ชาวบ้านต่างไม่มีกินเพียงพอ นางขึ้นเขาหาอาหารมาหลายวันแล้วก็ยังไม่มีอะไรพอจะกินได้ จนกระทั่งนางต้องหิวตายอย่างทรมานในวันนี้
จี้จิวที่เรียบเรียงความทรงจำทั้งหมดแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ์คงลงโทษเธอที่อกตัญญูและตระหนี่ถี่เหนียวแม้แต่กับพ่อแม่ของตน จึงได้ส่งเธอมายังสถานที่ที่แม้แต่ดินก็ยังต้องกินประทังชีวิตแบบนี้ จี้จิวได้แต่บอกกับตัวเองว่าเธอต้องใช้ชีวิตให้ดี และตอบแทนชาวบ้านที่เคยช่วยเหลือเหมือนที่จี้จิวตัวน้อยคนนี้ทำมาตลอด ชดใช้กรรมจากที่เคยทำมาในชาติก่อน
หลังตั้งสติยอมรับตัวตนใหม่นี้แล้ว จี้จิวก็ค่อย ๆ รวบรวมแรงกายอันน้อยนิดจากการขาดสารอาหารเพื่อหาอาหารและน้ำประทังชีวิตก่อน โชคดีที่ความทรงจำของเด็กน้อยช่วยให้เธอหาแหล่งน้ำบนเขานี้ได้ กว่าจะเดินไปถึงลำธารแห้งขอดจี้จิวก็เกือบจะยอมแพ้ไปเสียหลายที
ลำธารสายเล็กมีน้ำแห้งขอด สัตว์น้ำตายจากความแห้งแล้งจำนวนมาก จี้จิวได้แต่กัดฟันเดินไปหาแอ่งน้ำสะอาดกินประทังชีวิตก่อน
อึก อึก อึก
จี้จิววักน้ำขึ้นมากินเสียหลายอึก ทั้งยังล้างหน้าเพื่อให้สดชื่นขึ้น เธอควานหามีดเก่าที่ใช้มานานในตะกร้า จากนั้นเดินไปยังดงไผ่ที่อยู่ในความทรงจำเพื่อที่จะได้ตักน้ำใส่ไว้ดับกระหาย
2K
