วันนี้อาหารมื้อเย็นมีซุปเนื้องูต้มดอกเก๊กฮวยเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง
กลิ่นหอมกรุ่นของซุปโชยมาพาทำให้คนน้ำลายสอ
“ว้าว นี่คือกลิ่นอะไรหรือ ทำไมหอมจัง?”เซียวหลิงเอ๋อร์มองไปที่อาหารจานนั้นที่ส่งกลิ่นหอมออกมาพร้อมถามอย่างใคร่รู้“ท่านย่า ท่านทำปลาหรือ?”
“นี่ไม่ใช่เนื้อปลา แต่มันคือเนื้องู” เซียวสือโถวพูดอย่างตื่นเต้น“ท่านอาสามให้ข้าช่วยเหยียบหางของมัน จากนั้นหนังงูก็โดนลอกออกมาหมดเลย สนุกมากๆ เลยล่ะ!”
“เนื้องูจริงหรือ!” เซียวอวิ๋นเหนียงถามอย่างสงสัย“แล้วเหตุใดต้องใส่ดอกเก๊กฮวยมากมายเช่นนี้ด้วยเล่า?”
ตรงกลางเนื้องูสีขาวนวลอัดแน่นไปด้วยดอกเก๊กฮวยขาวป่า กลิ่นหอมของเนื้อและดอกไม้ผสมผสานกันเป็กลิ่นหอมละมุนกลมกล่อมทำให้คนที่ได้กลิ่นต่างน้ำลายสอ
“เนื้องูจริงๆ พี่สามของเ้าลงมือทำเองเชียวนะ!”เมิ่งซื่อพูดอย่างยิ้มแย้ม “พวกเ้าลองชิมดูสินี่เป็ครั้งแรกที่จิ่งเถียนเข้าครัวทำเองเลยนะ!”
ม่ายซุ่ยได้ยินดังนั้น ภาพงูตัวนั้นที่นอนขดเป็วงก็ลอยเข้ามาในหัวในใจก็กระตุกวูบ พระเ้า! นี่เขากล้าเอางูตัวนั้นกลับมาทำอาหารกินรสนิยมด้านการกินของผู้ชายคนนี้มันไม่ธรรมดาแล้ว!
“ในเมื่อน้องสามอุตส่าห์เข้าครัวลงมือทำเองเช่นนั้น ต้องชิมเสียหน่อยแล้ว”เซียวฝูเถียนคีบเนื้องูสีขาวนวลเข้าปากอย่างสนอกสนใจ เมื่อเคี้ยวแล้วได้ลิ้มรสดวงตาของเขาก็เป็ประกายพร้อมพยักหน้าติดๆ กัน “อร่อย! อร่อยจริงๆ ! น้องสามเ้าทำอาหารเป็ั้แ่เมื่อใดกัน?”
เมื่อเห็นว่าเซียวฝูเถียนออกปากชมว่าอร่อยทุกคนต่างก็ลงมือคีบเนื้องูเข้าปากไปตามๆกัน แม้แต่เฉินซื่อและเฉียวซื่อที่ไม่ค่อยพอใจจิ่งเถียนก็ยังคีบกินกันอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมออกปากชมตลอดเวลา
เด็กทั้งสองยิ่งกินอย่างเอร็ดอร่อย รอบปากเต็มไปด้วยคราบอาหารก้มหน้ากินไม่พูดไม่จา
“เมื่อก่อนตอนที่อยู่ข้างนอก ข้าเคยกินอาหารชนิดนี้แล้วรู้สึกว่าอร่อยเมื่อไปถามวิธีทำจากพ่อครัวที่ทำ ข้าจึงทำเป็”น้อยครั้งนักที่เซียวจิ่งเถียนจะเปิดปากพูดบนโต๊ะอาหาร“งูไช่ฮวาที่อยู่บนหลังเขาของเรานี้เหมาะสมที่จะทำซุปงูเป็ที่สุดต่อไปหากอยากกินอีก ก็ไปจับงูบนหลังเขามาทำได้เลย”
ยังจะไปจับงูอีกหรือ?
ม่ายซุ่ยได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนนั่งลงบนสักหลาดที่เต็มไปด้วยเข็มกลิ่นเนื้องูที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศทำให้นางรู้สึกคลื่นไส้ นางกินข้าวเพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบแล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นหนังงูขาวลายที่โดนถลกออกวางกองอยู่ตรงพื้นที่หน้าประตูก็นึกถึงตอนที่มันชูคอส่ายหัวไปมาอยู่บนหลังเขานางก็ทนไม่ไหวจนอ้วกออกมา
“ม่ายซุ่ยเ้าเป็อะไรหรือ?” เมิ่งซื่อรีบเดินออกมาดูลูกสะใภ้พร้อมถามอย่างสงสัย“เ้าไม่สบายหรือ?”
“ท่านแม่ข้าไม่เป็อันใดหรอก ข้าขอตัวกลับห้องก่อนนะ”ม่ายซุ่ยรีบเดินกลับห้องไป
“นี่มันอะไรกันนี่?” เฉินซื่อมองเซียวจิ่งเถียนเงียบๆ แล้วพูดแหย่ว่า“คงไม่ใช่ว่ามีข่าวดีหรอกนะ?”
“ไม่หรอกมั้ง?” เฉียวซื่อกลอกตาพูดคิ้วขมวด“น้องสะใภ้เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่นาน นับวันจริงๆ ก็เพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้นถ้าหากมีจริงก็ไม่ควรจะมีอาการเร็วเช่นนี้ไม่ใช่หรือ?”
เซียวฝูเถียนและเซียวกุ้ยเถียนไม่พูดอะไรต่างก้มหน้ากินข้าวอย่างเงียบๆ
พวกเขาเป็ผู้ชาย เื่เกี่ยวกับภรรยาของน้องชายตั้งครรภ์หรือไม่นั้นพวกเขายิ่งไม่ควรจะพูดสิ่งใดทั้งสิ้น
“น่าจะไม่สบายกระเพาะมากกว่า” เมิ่งซื่อยิ้มพูดคลี่คลายสถานการณ์เื่ของจิ่งเถียนกับม่ายซุ่ย นางผู้เป็มารดาเข้าใจดีที่สุดทั้งสองคนยังไม่ได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกัน จะมีข่าวดีได้อย่างไร
“น้องสาม ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้ปากมากนะมีบางเื่ที่พวกเราจะต้องป้องกันไว้เสียก่อน”เฉียวซื่อกดเสียงต่ำลงตากลอกมองไปมาซ้ายขวา “ข้าเคยได้ยินมาว่าตอนที่น้องสะใภ้อยู่ที่บ้านเดิมนางมีเพื่อนเล่นวัยเด็กชื่ออู๋ซานหลาง ผู้เป็บุตรชายของนักปราชญ์อู๋แห่งม่ายเจียวาก่อนที่น้องสะใภ้จะแต่งงานนางยังเคยคิดจะหนีตามกันไปกับอู๋ซานหลางแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดตอนหลังอู๋ซานหลางจึงกลับคำ สองคนจึงไม่ได้หนีตามกันไปจากนั้นน้องสะใภ้ก็ถูกตระกูลม่ายจับแต่งมาที่บ้านเรานี่ล่ะ”
“มีเื่เช่นนี้จริงหรือน้องสะใภ้รอง!”เฉินซื่อแสร้งทำเป็เพิ่งทราบเื่แล้วพูดอย่างใว่า “ดูน้องสะใภ้เล็กนิ่งๆ เงียบๆเรียบร้อยเช่นนั้น ทั้งยังได้ยินว่าอ่านออกเขียนได้อีก เหตุใดจึงกล้าทำเื่ผิดประเพณีเช่นนี้ได้?”
“นั่นน่ะสิ หากน้องสะใภ้มีข่าวดีจริง เช่นนั้นเด็กในท้องก็...”เฉียวซื่อเมื่อเห็นสีหน้าของเซียวจิ่งเถียนเคร่งขรึมขึ้นนางก็ไม่กล้าพูดต่อแล้ว
“พวกท่านคิดมากไปแล้ว นางแค่กระเพาะไม่ดี”เซียวจิ่งเถียนวางตะเกียบลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าที่เ็า
“ดูพวกเ้าสิ คำพูดเช่นนี้ควรพูดต่อหน้าน้องสามหรือ?”เซียวกุ้ยเถียนมองค้อนเฉียวซื่อพร้อมพูดอย่างไม่พอใจว่า “หนีตามกันอันใด? พวกเ้าจะให้น้องสามเอาหน้าไปไว้ที่ใด? พูดจาบ้าบออันใดกัน?”
“พวกข้าก็แค่พูดความจริง อยากเตือนน้องสามด้วยความหวังดีก็เท่านั้นจะบอกว่าพวกข้าพูดจาบ้าบอได้อย่างไร?” เฉียวซื่อถลึงตามองเซียวกุ้ยเถียนพร้อมยิ้มเย็น“หากพวกท่านตระกูลเซียวไม่ถือสาที่จะเลี้ยงบุตรหลานของผู้อื่นเช่นนั้นก็ถือว่าข้าผายลมก็แล้วกัน”
“เ้าพูดบ้าอันใด? บุตรหลานของผู้อื่นงั้นหรือ?”เซียวกุ้ยเถียนเห็นเฉียวซื่อกล้าพูดเื่ไร้สาระเช่นนี้ต่อหน้าบิดามารดาก็โมโหเป็อย่างมากเขาพูดเสียงเข้มว่า “กินข้าวเสร็จแล้วจงรีบกลับห้องไปเสียเ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใดอยู่?”
“เอาล่ะพอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” เมิ่งซื่อกลัวว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกันจึงรีบพูด“ก็แค่คำพูดที่คุยกันเท่านั้น ล้วนหวังดีต่อครอบครัว พวกเ้าไม่ต้องเถียงกันแล้ว”
“ความหวังดีของข้ากลับกลายเป็เครื่องในลาไปเสียได้”เฉียวซื่อถลึงตาใส่เซียวกุ้ยเถียนแล้วเดินกลับห้องไปอย่างกระฟัดกระเฟียด
เซียวอวิ๋นเหนียงกำลังอ้าปากจะพูดแต่ก็โดนเมิ่งซื่อถลึงตาใส่ห้ามไว้เสียก่อนจึงได้แต่เงียบปาก
เมิ่งซื่อเมื่อเห็นเซียวหลิงเอ๋อร์และสือโถวยังคงตั้งหน้าตั้งตากินซุปเนื้องูอย่างเอร็ดอร่อยนางจึงตักเนื้องูทั้งหมดใส่ในชามข้าวของเด็กทั้งสองพร้อมพูดอย่างมีเมตตาว่า “คราวหน้าถ้าอาสามของเ้าจับงูได้อีกจะให้เขาทำซุปนี้ให้พวกเ้ากินกันอีกนะ”
“เย้!” เด็กทั้งสองตบมือดีใจ
ตกดึกเซียวจิ่งเถียนหยิบดาบเล่มนั้นออกมาดูอย่างละเอียด แล้วก็ห่อกลับเข้าไปใหม่เหมือนดังเช่นทุกวันเขารู้ว่าม่ายซุ่ยยังไม่หลับจึงส่งเสียงถามว่า “ได้ยินมาว่าเ้ามีเพื่อนเล่นสมัยเด็กที่ม่ายเจียวา?”
“ใช่” ม่ายซุ่ยได้ยินเขาพูดถึงอู๋ซานหลางในใจก็กระตุกวูบทันทีนี่เขาไปได้ยินสิ่งใดมาหรือ?
“พวกเ้าจะหนีตามกัน แต่สุดท้ายอู๋ซานหลางกลับหักหลังเ้าจึงหนีตามกันไม่สำเร็จใช่หรือไม่?”น้ำเสียงของเซียวจิ่งเถียนยังคงราบเรียบเหมือนกับพวกเขากำลังพูดเื่คนอื่นอยู่
อันที่จริงเขาไม่ได้มีความสนใจใดๆ เป็พิเศษต่อเื่ของนางเพียงแต่อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่าเป็เื่จริงหรือไม่
“ใช่” ม่ายซุ่ยตอบตามจริง
นางหยุดนิ่งไปพักหนึ่งจึงถามเขา “เหตุท่านจึงถามเื่นี้?”
“หากในใจของเ้ายังมีเขา เช่นนั้นเ้าก็สามารถไปหาเขาหรือไปกับเขาก็ได้”เซียวจิ่งเถียนพูดเรียบๆ “ข้าจะไม่บังคับเ้าให้อยู่ที่บ้านตระกูลเซียว”
“ไม่ ในเมื่อข้าแต่งงานเข้าบ้านตระกูลเซียวแล้ว ก็ไม่มีทางที่ข้าจะหนีไปกับผู้อื่น”ม่ายซุ่ยลุกขึ้นนั่งพร้อมพูดอย่างจริงจัง “ข้าไม่ใช้ผู้หญิงหลายใจ หยำฉ่าหวังว่าท่านจะเชื่อข้า อู๋ซานหลางเป็แค่เพื่อนวัยเด็กของข้าเท่านั้นข้ากับเขาไม่มีสิ่งใดข้องเกี่ยวกันอีก”
เมื่อลองคิดดูแล้วม่ายซุ่ยคนเดิมช่างน่าสงสารยิ่งนัก
อยู่ที่บ้านก็ไม่มีใครให้พึ่งพิง ทั้งยังถูกม่ายซานเฉวียนบังคับให้แต่งงานอยากจะหนีตามอู๋ซานหลางแต่ก็ไม่คิดเลยว่าอู๋ซานหลางกลับเชื่อถือไม่ได้
หมู่บ้านม่ายเจียวามีบทลงโทษที่ร้ายแรงมากสำหรับหญิงที่หนีตามผู้ชายหากเป็บุตรสาวของผู้มีอันจะกินจ่ายเงินแล้วโดนโบยสักหน่อยก็จบแต่หญิงสาวที่ไม่มีที่พึ่งพิงใดๆ เช่นม่ายซุ่ยหากไม่ใช่เซียวจิ่งเถียนแต่งนางเป็ภรรยาไม่แคล้วว่านางจะต้องโดนคนทั้งหมู่บ้านม่ายเจียวาจับถ่วงน้ำอย่างแน่นอน
เมื่อเป็เช่นนี้ก็สามารถพูดได้ว่าเซียวจิ่งเถียนเป็ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตนาง
สำเร็จก็เป็เขา ไม่สำเร็จก็เป็เขา!
“เช่นนั้นเหตุใดเ้าจึง้าหนีไปกับเขา?”เซียวจิ่งเถียนถามขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง “เป็เพราะข้าหรือ?”
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/989b72eeb7cc486fe81b7f5e2bdce5a8
******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่ Fisherman หนุ่มประมงที่รักที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #Fishermanหนุ่มประมงที่รัก #readAwrite ด้วยน้า
1K
