หลังจากวันที่พี่ศิลาทะเลาะกับคุณพ่อการันต์อย่างรุนแรงและถูกคุณพ่อตบ พี่ศิลาก็ออกจากบ้านไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหายไปเลย แถมยังถูกส่งไปต่างประเทศทันทีในวันถัดไป ฉันถูกห้ามไม่ให้ไปยุ่งกับพี่ศิลาอีก
อีลูกไม่มีพ่อ ฉันมักถูกล้อด้วยประโยคพวกนี้เป็ประจำ นานวันเข้าก็กลายเป็ความชินชา
ในขณะที่ฉันกำลังนั่งเล่นอยู่ที่สนามเด็กเล่นของหมู่บ้านใหม่ที่แม่ผึ้งพามา แม่ผึ้งบอกว่าให้ฉันรออยู่ตรงนี้แล้วจะมาพาฉันเข้าบ้าน
บังเอิญว่า เตย หนึ่งในเด็กที่อยู่โรงเรียนเดียวกับฉันเธอก็อยู่ที่หมู่บ้านนี้ด้วย และเธอไม่ชอบฉันมาก ๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทันทีที่เตยเห็นฉัน เธอก็สะกิดเพื่อนอีกสามสี่คนแล้วพากันเดินตรงเข้ามา
“อ่าว! อีลูกไม่มีพ่อ มาทำอะไรที่นี่” เสียงของเตยดังขึ้นก่อนจะตามด้วยเพื่อนของเธอ
“โตขึ้นก็คงไม่มีพ่อมารับเหมือนคนอื่นหรอก อีกลูกไม่มีพ่อ 55555”
“แม่มันมีลูก แต่ไม่รู้พ่อเป็ใคร ว้ายอีลูกไม่มีพ่อ”
“ฮ่า ๆ อีไม่มีใครเอา”
ฉันยังจำได้ดี วันนั้นฉันร้องไห้คนเดียวอยู่หลังเครื่องเล่น พยายามแกล้งทำเป็ไม่สนใจคำล้อพวกนั้น แต่สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาอยู่ดี
“ฉันก็ไม่มีแม่ แล้วใครจะทำไม” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น รู้ตัวอีกทีเตยกับเพื่อน ๆ ก็เดินหนีไปกันหมดแล้ว ฉันยังไม่รู้จักชื่อ ผู้ชายคนนั้นก็หายไปซะแล้ว
เขาคนนั้นคือพี่ศิลา…
ฉันมีความลับที่ไม่เคยบอกใคร…
ั้แ่ครั้งแรกที่เห็นพี่ศิลา ชีวิตที่ไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหน ก็มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น ฉันเพิ่งเข้าใจคำว่า รักแรกพบ อย่างถ่องแท้ก็ในวันนั้น
ฉันทำได้แต่แอบมองและแอบรักพี่ศิลาอยู่เงียบ ๆ ฉันชอบมองรอยยิ้มที่ทั้งดูใจดีและอบอุ่นไปในเวลาเดียวกันของเขา เขาอายุมากกว่าฉันห้าปี ในสายตาของพี่ศิลาฉันก็เป็แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น
“นี่แฟนพี่” ั้แ่ที่พี่ศิลาแนะนำพี่แอมให้ฉันรู้จัก ฉันได้แต่แอบเสียใจเงียบ ๆ รักครั้งแรกฉันก็ต้องอกหักซะแล้ว ทำไมฉันถึงไม่โตเร็วกว่านี้นะ
จนกระทั่งพี่พีมพาพี่แอมมาที่บ้านแล้วแนะนำกับคุณพ่อการันต์ ว่าพี่แอมเป็แฟนพี่พีม ฉันจึงเข้าไปขอคุยกับพี่พีมให้รู้เื่ว่าพี่พีมทำแบบนี้กับพี่ศิลาได้ยังไง
“แกชอบไอ้ศิลารึไง” ฉันเงียบและไม่ยอมตอบคำถามพี่พีม
“เหอะ! มันไม่มองแกเป็ผู้หญิงด้วยซ้ำ” พี่พีมพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“หึ งั้นก็อย่าลืมไปปลอบใจมันละ เพราะฉันจะทำให้มันเสียทุกอย่างที่มันรักในชีวิต” พี่พีมพูดแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างกับคนโรคจิต
“ทำไมพี่พีมต้องทำแบบนั้นกับพี่ศิลาด้วย”
“ทำไมจะทำไม่ได้ ฉันจะทำให้มันไม่ได้ในสิ่งที่มัน้า” ฉันมองพี่พีมอย่างไม่เข้าใจ
“ห้ามทำร้ายพี่ศิลานะ” พี่พีมเมินคำพูดฉัน แถมยังเดินหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งให้ฉันสงสัยว่าเพราะอะไรทำให้พี่พีมจ้องจะหาเื่พี่ศิลาได้ถึงขนาดนี้กัน
หลังจากที่พี่ศิลาไปต่างประเทศฉันก็พยายามติดต่อเขาตลอด ฉันนั่งอยู่ริมสระน้ำแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะส่งข้อความไปให้พี่ศิลาทางไลน์ นาน ๆ ทีเขาถึงจะตอบกลับมาบ้าง แต่ฉันก็ยังไม่ยอมแพ้
P : แพรคิดถึงพี่ศิลานะคะ
ฉันกลั้นใจส่งข้อความไปให้พี่ศิลา
ขึ้นว่าอ่านแล้ว
จ๋อมม
พี่พีมที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน เดินมาชนฉันจนโทรศัพท์มือถือของฉันกระเด็นตกลงไปในสระน้ำ
“พี่พีม! มือถือแพร” พี่พีมทำหน้าคล้ายกับจะสำนึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“มันคงไม่มาสนใจเด็กอย่างแกหรอก มันเปลี่ยนผู้หญิงใหม่เป็ว่าเล่น”
“ไม่นะ! แพรไม่ได้ชอบพี่ศิลาแบบนั้นสักหน่อย”
“ชอบไม่ชอบก็เื่ของแก แต่มือถือแกคงพังไปแล้วละ” ฉันมองลงไปในสระน้ำ ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าต้องรีบลงไปหาโทรศัพท์มือถือ แต่ฉันดันว่ายน้ำไม่เป็นะสิ
“เสียใจด้วยนะ ถ้าแกมีปัญญาก็ลงไปงมเอง” พี่พีมพยักพเยิดไปทางสระน้ำก่อนจะเดินจากไป
กว่าฉันจะเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาได้ก็เสียเวลาไปครึ่งค่อนวัน ฉันต้องไปขอร้องพ่อบ้านให้ช่วยลงไปเอามาให้ แล้วก็พบว่ามือถือดับสนิทจนไม่สามารถกู้ข้อมูลในเครื่องคืนมาได้
ฉันร้องไห้เสียใจอยู่นานหลายสัปดาห์ พี่ศิลาหายไปจากชีวิตของฉันแล้ว ฉันจะบอกเขาได้ยังไงว่าโทรศัพท์มือถือของฉันพัง ฉันจะติดต่อเขาได้ยังไง พี่ศิลาสัญญาแล้วว่าเขาจะไม่ทิ้งฉัน
ฉันเพียงแค่อยากรู้ว่าเขาสบายดีไหม เป็อย่างไรบ้างก็เท่านั้นเอง…
สัปดาห์ต่อมาเมื่อคุณพ่อการันต์ทราบว่าโทรศัพท์มือถือของฉันพัง ท่านก็ซื้อเครื่องใหม่ให้ทันที แต่ฉันก็ยังไม่มีช่องทางติดต่อพี่ศิลาอยู่ดี หลังจากพยายามค้นหาช่องทางติดต่อเขาอยู่นาน จนในที่สุดความพยายามก็เป็ผล
Sila
ฉันเจออินสตาแกรมของพี่ศิลาเข้า เขาเปิดไอจีเป็สาธารณะและมีผู้ติดตามมากว่าสองแสน
ฉันไม่กล้ากดฟอลโล่พี่ศิลาด้วยซ้ำ เพราะจากที่เขาอ่านไลน์ฉันบ้าง ไม่อ่านบ้าง นาน ๆ ครั้งเขาถึงจะตอบ เมื่อเข้าไปดูจึงพบว่า พี่ศิลามีผู้หญิงมากมายที่แท็กเขา
วันนี้จะได้เจอกันอีกไหม
วันนี้จะมาหาโบว์ป่าวเอ่ยยย
Give me a bigkiss
ในประวัติการแท็กของเขามีผู้หญิงมากมาย หรือว่าที่พี่พีมพูดจะเป็ความจริง พี่ศิลาที่ในสายตามีแค่พี่แอมคนเดียวจะกลายเป็คนแบบนี้ไปได้ยังไงกัน
หลังจากนั้นฉันก็เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของเขาอยู่เงียบ ๆ จนได้รู้ว่าพี่ศิลาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เขากลายเป็ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับปาร์ตี้และแอลกอฮอล์แทบทุกคืน รอบตัวเขามีผู้หญิงสวย ๆ ไม่ซ้ำหน้าที่ต่างพยายามประกาศตัวว่าเป็เ้าของเขา
สามเดือนผ่านไปในที่สุดมือถือเครื่องเก่าของฉันก็สามารถกู้ข้อมูลคืนมาได้ ฉันกลับไปดูการสนทนาที่เคยส่งไปให้พี่ศิลาเมื่อหกเดือนก่อน
P : แพรคิดถึงพี่ศิลานะคะ
Sila : แต่พี่ไม่เคยคิดถึงแพรเลยสักนิด เลิกทักมาสักทีได้ไหม
ฉันมองข้อความนั้นอยู่นาน รู้ตัวอีกทีน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้ม ฉันไล่อ่านประวัติการสนทนาเก่า ๆ ที่ส่งไปหาเขา
P : พี่ศิลาตั้งใจเรียนนะคะ
P : อากาศหนาวไหม
P : วันนี้พี่ศิลากินข้าวรึยังคะ
เขาไม่ตอบฉันกลับมาด้วยซ้ำจากหนึ่งวันกลายเป็หนึ่งสัปดาห์ และกลายเป็หนึ่งเดือน ฉันอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา พยายามหาว่าฉันอ่านอะไรผิดไปหรือเปล่า แต่ไม่ว่าจะอ่านกี่ครั้ง ข้อความนั้นก็ยังคงเหมือนเดิม
Sila : แต่พี่ไม่เคยคิดถึงแพรเลยสักนิด เลิกทักมาสักทีได้ไหม
พี่ศิลาเกลียดฉันไปแล้วใช่ไหม…
ฉันจะไม่ไปยุ่งกับเขาอีก…
ฉันบอกกับตัวเองแล้วเก็บมือถือเครื่องเก่าใส่ไว้ในลิ้นชัก ฉันนอนร้องไห้อยู่นานหลายเดือน ก่อนจะทำใจได้ว่าควรตัดใจจากเขาสักที ฉันบอกตัวเองว่าฉันจะลืมเขาได้
รักแรกของฉันได้จบลงแล้ว…