“สะ เสร็จแล้วใช่ไหมคะ...”
“ยังครับ”
เขาตอบขัดขึ้นมาทันควัน พลางถอดถุงมือทิ้งและเดินเข้าในหว่างขาอีกรอบ คราวนี้แทนที่จะเป็อุปกรณ์สักอย่างนึงที่ใช้ตรวจ มันกลับเป็..นิ้ว
นิ้วของเขา ...นิ้วที่ไม่ผ่านการสวมถุงมือ
“ดะ เดี๋ยว ตรวจอะไรอีกคะ” ฉันถามด้วยความใ
“...”
เขาเมินคำถามนั้น สายตายังจ้องฉันอย่างไม่ลดละ นิ้วของเขาดึงเข้าออกช้าๆ เป็จังหวะที่…ไม่น่าจะใช่การตรวจ
“อื้อ.....”
ฉันปิดปากกลบเสียงที่น่าอายเอาไว้ จะหุบขาก็ไม่ได้เพราะมันติดเหล็กหยั่งขา เขาใส่จังหวะนิ้วเร็วขึ้น ลึกขึ้น ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบงอเล็กน้อย รูดไถผนังด้านในจนฉันรู้สึกได้
ความวูบวามเริ่มก่อตัวในช่องท้อง นิ้วของเขาไหลลื่น บ่งบอกถึงการมีน้ำเมือกมาเคลือบเอาไว้ ใบหน้าฉันเริ่มร้อนผ่าว ลมหายใจติดๆ ขัดๆ ไม่สม่ำเสมอ สายตาที่ไร้อารมณ์นั้นยังจ้องมองฉันตลอดเวลา เหมือนกำลังแก้แค้นและจดจำภาพที่น่าอายของฉันเป็รางวัล
ฉันจิกเล็บลงกับเบาะฟูกเตียงตรวจ มืออีกข้างกำผ้าถุงแน่น สะโพกบิดไปมา พยายามดิ้นหนีจังหวะนิ้วของเขา
“พะ พี่ติณณ์ อ้ะ! หยุด…”
ก็อกๆ
พรึ้บ
นิ้วเรียวยาวถูกดึงออกจากช่องแคบทันทีที่พยาบาลเปิดประตูเข้ามา เขาดึงชายผ้าถุงมาคลุมส่วนลับให้ จากนั้นก็คว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ดนิ้ว
“ขอบคุณครับ”
เขารับโทรศัพท์จากพยาบาลและเดินออกไปทันที พี่พยาบาลมองตามแผ่นหลังตาปริบๆ ยกมือขึ้นเกาหัว ก่อนจะหันมาช่วยยกขาฉันลงจากเตียงหยั่ง
“เดี๋ยวคนไข้ไปนั่งรอบัตรนัดนะคะ แล้วกลับบ้านได้เลยค่ะ”
“ค่ะ” ฉันตอบด้วยเสียงแ่
“คนไข้หนาวหรอคะ”
“คะ?”
“ตัวสั่นเลย ฮ่าๆ”
พี่พยาบาลสาวหัวเราะแซวฉัน แล้วช่วยพยุงลงจากเตียง ฉันฉีกยิ้มแห้งส่งกลับ ก้มใบหน้าหลบ เพราะที่ตัวสั่นมันไม่ใช่จากอากาศหนาว
“อีก 3 วันคนไข้มารับผลได้เลยนะคะ วันนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ”
ฉันรับบัตรคิวจากพยาบาล แล้วเดินออกมาที่หน้าตึกเพื่อรอรถแท็คซี่กลับคอนโด
เสร็จสิ้นภารกิจที่สุดจะอึดอัดแล้ว ฉันยังใจสั่นไม่หาย การกระทำของเขามันคืออะไร .. หนึ่งในการตรวจก็ไม่น่าใช่ เพราะปกติหมอไม่ใส่นิ้วสดๆ ในส่วนนั้นของคนไข้แน่ งั้นแปลว่าเขาทำเพราะ… แกล้งฉันงั้นหรอ
ปรื้นนน
“อีหนู ขึ้นรึเปล่า” ลุงแท็คซี่ถาม พลางพึมพำบ่นที่ฉันโบกแล้วยืนเหม่อ
“ขะ ขอโทษค่ะ ขึ้นค่ะขึ้น”
ฉันหยุดความสงสัยไว้เพียงแค่นั้น รีบขึ้นรถก่อนที่ลุงคนขับจะกินหัว หลังถึงห้อง ฉันก็ยังมูฟจากเขาไม่ได้ ทั้งหน้าตาที่หล่อล้ำ มาดแมนขึ้น ไม่เนิร์ดตี๋เหมือนสมัยมหา’ลัย น้ำเสียงเข้ม สายตาว่างเปล่า ไร้ความใสซื่อและกิริยาเ็ากระชากิญญาสุดๆ
‘กรี้ดดดดด ฉันโง่ทิ้งเขาได้ยังไงนะ’
..เื่มันก็นานแล้วสิ ฉันเกือบจะลืมความชั่วของตัวเองไปแล้ว พอเห็นเขาเพียงแวบเดียว ทุกๆ อย่างในอดีตก็ถูกฉายขึ้นซ้ำอีก
5K
![Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742592710_38606727.webp)
