หลินหร่วน : สาวน้อยพลังซอมบี้ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 34 พบเสือสองแม่ลูกอีกครา

ภูเขาเฉินวูเป็นภูเขาสูงที่มีต้นไม้หนาทึบต้นไม้บดบังแสงสุริยาและท้องนภาเกือบมิด แม้ว่าบัดนี้จะเป็นยามอู่ ทว่าอากาศภายในภูเขาแห่งนี้ก็เย็นสบายมากนัก

หลินหร่วนเก็บองุ่นใส่ตะกร้า หลังจากนั้นนางก็มองหาสถานที่ที่ปลอดภัยแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้ด้วยท่าทางคล่องแคล่วปราดเปรียว

นางหลับตาลง พร้อมกับจินตนาการว่าต้นไม้บริเวณนี้สูงขึ้น

พลังของนางถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วเพียงชั่วพริบตามันก็หมดลง

นางใช้นิ้วมือนวดคลึงศีรษะของตนเองเบา ๆ พลางเอนหลังพิงต้นไม้จากนั้นก็หันหน้าไปมองต้นไม้รอบ ๆ ทว่าต้นไม้เหล่านั้นยังคงสูงเท่าเดิมดังนั้นนางจึงเบะปากเล็กน้อย

เหตุใดข้าถึงมีพลังน้อยเพียงนี้กันหากต้องการควบคุมต้นไม้ตามต้องการก็มิทราบว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด

แต่นางก็มิมีวิธีที่ดีกว่านี้แล้ว นางทำได้เพียงค่อยๆ พัฒนามันไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

การฟื้นฟูพลังค่อนข้างน่าเบื่อ และบัดนี้ยังเป็นยามอู่ดังนั้นจึงทำให้นางรู้สึกง่วงนอนมิน้อย

ในขณะที่นางกำลังจะผล็อยหลับ ทันใดนั้นนางก็เห็นนกพากันบินราวกับตกใจอันใดบางอย่างแม้แต่สัตว์ดุร้ายบางตัวก็ยังต้องวิ่งหนีไป หลินหร่วนสะดุ้งเล็กน้อยนางค่อย ๆ มองไปรอบๆ ตัวด้วยความระมัดระวัง

หลินหร่วนได้ยินเสียงราวกับมีอันใดบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้ดังนั้นนางหลินหร่วนจึงมองตามเสียงนั้น พลันเห็นอันใดบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่

หลินหร่วนร้อนรนใจขึ้นมาทันใด คงมิใช่เสือขาวสองตัวนั้นใช่หรือไม่?

บัดนี้นางใช้พลังจนหมดแล้ว หากแม่เสือต้องการแก้แค้นนางนางย่อมมิสามารถสู้มันได้อย่างแน่นอน

หลินหร่วนกลัวว่าสิ่งที่นางคิดจะเกิดขึ้นจริงๆ ทว่าท้ายที่สุดมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ หลินหร่วนเห็นอันใดบางอย่างสีขาว ๆ ค่อย ๆเดินออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความสง่างาม

มันคือแม่เสือและลูกเสือสองตัวนั้นเห็นได้ชัดว่ามันกำลังเดินมาหานาง

หลังจากแม่เสือเดินออกมาจากพุ่มไม้ มันก็ได้นอนลงกับพื้นพลางเลียอุ้งเท้าของมันด้วยท่าทีสบายๆ

ส่วนลูกเสือวิ่งมาใต้ต้นไม้ มองเงยหน้ามองหลินหร่วนที่นั่งอยู่บนต้นไม้พลางส่งเสียงร้องคำรามอ้อแอ้ จากนั้นก็ทำการตะกุยต้นไม้

หลินหร่วนรู้สึกสับสนเล็กน้อย พวกมันจะมิทำร้ายนางใช่หรือไม่?

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในราตรีนั้นนอกจากขู่แล้ว เสือทั้งสองตัวก็มิได้ทำร้ายนาง ดูเหมือนว่านางช่วยชีวิตเสือสองตัวนั้นเอาไว้ด้วยซ้ำ

และเมื่อนึกถึงเหยื่อจำนวนมากและกวางในวันนั้น หลินหร่วนก็พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

ถ้าเช่นนั้น ลงไปดูสักหน่อยดีหรือไม่ ?

ถ้าพวกมันต้องการทำร้ายตนก็แค่ปีนต้นไม้กลับขึ้นมาต้นไม้ทั้งสูงทั้งใหญ่ แม้ว่าเสือจะตัวใหญ่และแรงเยอะเพียงใดก็มิสามารถปีนต้นไม้ได้อยู่ดี

ถึงแม้ว่าพลังวิเศษของนางจะหมดแล้ว ทว่าพลังกายยังเหลือเต็มร้อยสำหรับนาง การปีนต้นไม้มิใช่เรื่องยากอันใด หากนางเคลื่อนไหวได้เร็วอีกนิดนางยังสามารถจับลูกเสือมาได้อีกด้วย !

หลังจากหลินหร่วนวางแผนในใจเรียบร้อยแล้วและคิดว่ามิน่าจะมีปัญหาอันใด ดังนั้นนางจึงค่อย ๆ ไถลตัวลงมาจากต้นไม้พลางมองดูท่าทีของแม่เสือไปด้วย

ทว่าแม่เสือเพียงแค่ชำเลืองตามองนางพลางเกยคางลงบนอุ้งเท้าใหญ่ของมันเท่านั้น

ราวกับมันกำลังส่งสัญญาณให้นางวางใจ

ท้ายที่สุดหลินหร่วนก็มิได้ชะล่าใจกับสัตว์ที่ดุร้ายนางยังคอยระวังตัวอยู่ตลอด แม้ว่าพวกมันมิได้แสดงท่าทีดุร้ายแล้วก็ตาม

ในโลกก่อนหน้านี้นางได้เรียนรู้ว่า...ในขณะที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูมิว่าศัตรูจะอ่อนแอเพียงใด ก็มิควรที่จะประมาท

เพราะมิสามารถทราบได้เลยว่า ศัตรูมีความสามารถเข่นฆ่าตนให้ตกตายภายในคราเดียวเลยหรือไม่

หลินหร่วนค่อย ๆ ไถลตัวลงมาช้า ๆแม่เสือหันมามองนางหลายครั้ง

ในที่สุดหลินหร่วนก็ลงมาถึงด้านล่าง

ลูกเสือดีใจเป็นอย่างมาก มันกระโดดไปเกาะกระโปรงของหลินหร่วนเล็บของมันจึงเกี่ยวเข้ากับกระโปรงของนาง

แม้ว่าลูกเสือตัวนี้จะดูยังแบเบาะ ทว่ามันค่อนข้างน้ำหนักเยอะน่าจะราว ๆ ยี่สิบจินได้ เสื้อผ้าของหลินหร่วนที่เก่ามากแล้ว มันจึงมิค่อยสู้ดีสักเท่าใดทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงขาดของกระโปรง ต่อมาก้นของลูกเสือก็กระแทกลงกับพื้นอย่างจัง

หลินหร่วนล้มลงกับพื้น พลางมองดูกระโปรงที่ฉีกขาดของนางมันขาดจนมิสามารถซ่อมได้แล้ว

ทว่าลูกเสือมิได้รับรู้ถึงปัญหาของนางมันลุกขึ้นมาแล้วกระโดดใส่นางคราแล้วคราเล่า

แล้วทุกคราที่มันกระโจนเข้ามากระโปรงของนางก็จะฉีกขาดเสียงดัง “แคว่ก”

เมื่อหลินหร่วนเห็นว่ากระโปรงของนางจะต้องกลายเป็นผ้าขี้ริ้วในมิช้าดังนั้นนางจึงรีบอุ้มลูกเสือขึ้นมาทันใด พลางลอบมองไปที่แม่ของมัน

แม่ของมันเพียงแค่เหลือบตามองนาง จากนั้นก็หลับตาต่อไป

ในที่สุดหลินหร่วนก็วางใจลงได้สักทีแม่เสือและลูกเสือมิได้มีเจตนาทำร้ายนาง

บัดนี้นางเข้าใจอย่างแจ่มชัดแล้วว่ามันมิได้มาทำร้ายหลินหร่วนจึงนั่งลงอย่างสบายใจพลางวางลูกเสือไว้ข้าง ๆ

หลินหร่วนยังคงปวดศีรษะอยู่ นางต้องการพักผ่อนอย่างเงียบๆ

แต่ว่าลูกเสือค่อนข้างเล่นแรง มันมิได้สนใจว่าหลินหร่วนจะเป็นเยี่ยงไรมันเอาแต่กระโดดใส่นางเพราะมันต้องการให้นางเล่นกับมัน

หลินหร่วนค่อย ๆ ดันมันออกไป ทว่ามันกลับคิดว่านี่คือการเล่นเกมมันจึงดูสนุกมากยิ่งขึ้น

มันมิได้มีเล่ห์เหลี่ยมอันใด ดังนั้นหลินหร่วนจึงฉีกกระโปรงที่ขาดของตนออกมาพันเป็นลูกบอลจากนั้นก็ชูมือขึ้นแล้วขว้างลูกบอลออกไป

ลูกเสือตาเป็นประกายขึ้นมาทันใด จากนั้นมันก็หันหลังกลับไปคาบลูกบอลกลับมาแล้วนำมาวางไว้เบื้องหน้าหลินหร่วน

หลินหร่วนเผยอยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ขว้างลูกบอลออกไปอีกคราส่วนลูกเสือก็วิ่งไปคาบมันกลับมาอีกครา

แม่เสือลืมตาพลางมองมาที่หลินหร่วน จากนั้นก็หลับตาลงอีกครามันมิได้สนใจเลยว่าลูกของมันกำลังเล่นกับมนุษย์เหมือนแมวตัวหนึ่ง

กว่าพลังวิเศษของหลินหร่วนจะกลับคืนมา ก็เป็นยามอาทิตย์อัสดงแล้วอุณหภูมิในป่าลดลง เมื่อลูกเสือเล่นจนเหนื่อยแล้ว มันจึงหลับอยู่ที่เท้าของหลินหร่วน

ถึงเวลาที่นางต้องลงจากภูเขาแล้ว หลินหร่วนใช้พลังวิเศษของนางอีกคราทันใดนั้นก็มีเห็ดป่าจำนวนมากผุดขึ้นมา

แม่เสือจ้องมองนางเป็นเวลาเนิ่นนาน มันมิทราบว่านางทำให้เห็ดผุดขึ้นมาได้เยี่ยงไร

เมื่อนางเก็บเห็ดใส่ตะกร้าเรียบร้อยแล้ว หลินหร่วนก็ได้จัดการไก่และกระต่ายป่าทั้งยังมิลืมแบ่งให้ลูกเสือสองตัว จากนั้นก็เตรียมตัวลงจากภูเขา

เมื่อลูกเสือเห็นว่าหลินหร่วนกำลังจะจากไป มันจึงเลิกสนใจเนื้อกระต่ายแล้วหันมากัดกระโปรงของนางแทน

หลินหร่วนอุ้มมันขึ้นมาอย่างมิค่อยเต็มใจพลางส่งมันคืนให้แม่ของมันจากนั้นก็ลูบศีรษะลูกเสืออย่างเบามือแล้วกล่าวว่า “เจ้าต้องเชื่อฟังข้า ประเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะมาเล่นด้วยใหม่”

ลูกเสือตั้งท่าจะกระโจนใส่นางอีกครา ทว่าครานี้โดนอุ้งเท้าของแม่เสือดึงกลับไปจึงทำให้ลูกเสือล้มลงกับพื้น

หลินหร่วนใช้โอกาสนี้วิ่งหนีไป นางถือตะกร้าด้วยมือข้างเดียวส่วนเอวแขวนสัตว์ป่าเอาไว้

การเล่นกับอันใดสักอย่าง โดยเฉพาะลูกเสือมันน่ากลัวเป็นอย่างมาก !

นางมีลางสังหรณ์ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในอนาคตแม่เสือจะยกลูกเสือให้นางเยี่ยงนั้นหรือ !

ภูเขาเฉินวูจะต้องเป็นที่อยู่อาศัยของเสือสองแม่ลูกนั้นอย่างแน่นอนเพียงแค่นางเดินเข้าไป พวกมันก็รับรู้ถึงการมาของนางได้แล้ว

นางรู้สึกมิเข้าใจเล็กน้อย เหตุใดแม่เสือถึงปล่อยให้ลูกเสือมาเล่นกับนางเพราะดูเหมือนว่านางจะเข้ากับมันได้ดีเยี่ยงนั้นหรือ ?

แต่เมื่อลองตริตรองให้ถี่ถ้วนแล้ว หากมีความสัมพันธ์อันดีกับแม่เสือและลูกเสือนางก็จะสามารถเดินเข้าออกภูเขาเฉินวูได้อย่างสบายใจ

แม้ว่าพลังวิเศษของนางจะสามารถทำให้นางเดินเข้าออกภูเขาเฉินวูได้สบายๆ อยู่แล้ว แต่หากมีแม่เสือกับลูกเสือเพิ่มขึ้นมา นางก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น

 เมื่อนางคิดได้ดังนั้นจึงอดเอ็นดูลูกเสือตัวนั้นขึ้นมามิได้