“ยัยคนสวย ฉันเอาแฟ้มแบบสำรวจของปีที่แล้วมาให้อ้างอิงจ้ะ”
“อ่าาขอบใจค่ะคุณผู้ช่วย” ฉันหันไปรับแฟ้มปึกหนา แล้วยิ้มให้ยูรา
“ตอนนี้จิตใจเป็ยังไงบ้าง”ยูรานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ แล้วถาม
“หมายถึงอะไรล่ะ”
“ก็เื่ไอ้บ้านั่นน่ะ”
“... อืมก็คงจบจริงๆ แหละ เขาส่งของบางส่วนมาคืนฉันแล้ว ส่วนฉันก็ส่งของของเขาคืนไปแล้ว”
“แล้วแกโอเคขึ้นหรือยัง“
“....”
ฉันเงียบเพราะถามว่าโอเคไหมน่ะหรอ ..ใครจะไปโอเคล่ะ คบกันมาตั้ง 6 ปี เหตุผลที่ขอเลิกก็คาใจฉันจนอยากจะไปถามซ้ำอีกรอบ
“ฉันมีผู้ชายแสนดี โสดสนิทสนใจนัดบอดป่ะ”
“ไม่อ่ะ“
ฉันรีบปฏิเสธแล้วลุกหนีไปชงโกโก้ร้อนที่ห้องครัวของแผนก ยูราเดินตามก้นมาติดๆ งอแงใส่ฉัน
“น่าาา ลูกพี่ลูกน้องฉันเองเชื่อถือได้ ไม่นิสัยเสียเหมือนไอ้บ้านั่นแน่นอน .. แถมโปรไฟล์ก็ดีหน้าตาก็พอดูได้ จะลองเจอสักครั้งก็ไม่เสียหายนี่”
“ไม่ๆๆ ฉันเข็ดขยาดอยู่ย่ะ …แล้วจะแนะนำญาติตัวเองทำไม กะขังฉันไว้ให้อยู่กับแกไปจนแก่เฒ่าเลยหรอ” ฉันแซว
“แหม่ ถ้าฉันเป็ผู้ชายฉันจับแกทำเมียไปแล้ว…”
ฟุ้ง ซ่าาา~
“ว้ายยัยอึนอา! มันร้อนนะยะ” ยูราโวยวาย เพราะฉันพ่นโกโก้ในปากใส่หน้าหล่อน
“ทะ โทษที”ฉันรีบคว้าทิชชู่มาซับน้ำโกโก้บนหน้าเธอ พลางเหลือบมองอีกคนไปด้วย
บุคคลที่สามเดินดุ่มเข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงถือแก้วกาแฟเปล่ามาวางในอ่างล้างจานแล้วจัดการเองเงียบๆ
“หัวหน้าทีมวันนี้ออกมาล้างแก้วกาแฟเองเลยหรอคะ”ยูราหันไปถามเขา พลางซับน้ำโกโก้บนหน้าตัวเองไปด้วย
“ครับ”เขาตอบสั้นๆ แล้วเดินผ่านตัวฉันไป โดยไม่ทักทายสักคำ
มันก็ปกติแหละ(สำหรับสมัยก่อน) ที่เขาเดินผ่านฉัน ไม่สิ คนทั้งแผนกแบบเฉยชา ไร้คำทักทายแต่ตอนนี้เส้นฟางบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับเขา ทำให้รู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ต้องเจอกัน
“คุณยูครับ…ว่างอยู่ไหมครับ”หัวหน้าทีมเดินเข้ามาหาฉันที่โต๊ะ พร้อมกับเอกสารหนา 2 แฟ้ม
“เอ่อค่ะ..พอมีเวลาอยู่ หัวหน้าทีม้าให้ช่วยอะไรคะ”
“รบกวนช่วยพิมพ์แก้เอกสารชุดนี้ให้หน่อยครับผมจะไปเข้าประชุมต่อ”
หัวหน้าทีมพูดพลางยื่นเอกสารปึกหนามาให้ แล้วหันไปพยักหน้ากับผู้ช่วยอี
“ได้ค่ะ หัวหน้าทีม”
“อ่อ ขอภายในวันนี้นะครับเพราะผมต้องใช้เอกสารพรุ่งนี้”
“รับทราบค่ะ”
เขาสั่งงานด้วยน้ำเสียงเรียบแล้วเดินถือแฟ้มอีกปึกออกไป ผู้ช่วยอี ยกสองนิ้วทำท่าสู้ๆ ใส่ฉันแล้ววิ่งตามหัวหน้าทีมไปติดๆ
ฉันเอาเอกสารมาเปิดดูมาร์คแก้แทบจะทั้งหน้า แถมเป็ทั้งแฟ้ม คอมเมนท์ลายมือสวย เป็ระเบียบของเขาชี้จุดบกพร่องให้ฉันดู
‘ละเอียดจังเลยน้าาา เพราะแบบนี้หรือเปล่า ถึงไม่มีแฟน… ว่าแต่สเปคหัวหน้าทีมเป็แบบไหนกันนะ..‘
ฉันนั่งหลังแข็งเร่งพิมพ์เอกสารให้หัวหน้าทีมจนเกือบเสร็จ
“อื้อออออ…”ฉันบิดี้เี หลับตา พลางเงยหน้าขึ้นพักคอ
พลั้ก
“ว้าย..”
ฉันร้องเบาๆด้วยความใ เพราะหัวฉันชนเข้ากับอะไรสักอย่างที่แข็งๆ ทันทีที่เงยหน้าขึ้น แทนที่วิวตรงหน้าจะเป็ฝ้าเพดานและดวงไฟกลับเป็… ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้ม ของหัวหน้าทีมที่กำลังก้มมองฉันอยู่พอดี
ฉันรีบลุกนั่งตัวตรงมือที่จับเมาส์อยู่สั่นจนออกอาการ
“เสร็จหรือยังครับ“
เขาก้มมาถามใกล้ๆพลางดูจอคอมฉันไปด้วย ฉันรีบเอนตัวหนี ก้มหน้าลงพื้นเอ่ยตอบเสียงเบา
“กะ ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”
“อืมเสร็จแล้วปริ้นเอาไปส่งให้ผมที่ห้องทำงานด้วยนะครับ”
“ค่ะ รับทราบค่ะหัวหน้าทีม”
เขาพยักหน้าตอบรับหนึ่งทีแล้วเดินเอามือไพ่หลังกลับห้องทำงานของตัวเองไป
‘กลับมาเมื่อไรนะ..แล้วทำไมต้องมายืนใกล้ฉันขนาดนี้ด้วยเนี้ย‘
หลังปริ้นงานชุดสุดท้ายเสร็จฉันก็หอบไปส่งหัวหน้าทีมที่ห้องของเขา
ก๊อกๆๆ
“เชิญครับ”
“เอางานที่ให้พิมพ์ใหม่มาส่งค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
เขาเคาะเบาๆที่บนโต๊ะ เอ่ยปากขอบคุณฉัน ทั้งๆ ตายังอ่านเอกสารอยู่
“ขอตัวนะคะ…”ฉันโค้งหัวให้เตรียมออก
“เดี๋ยวครับ”
“คะ?”
เขาวางเอกสารลุกเดินมาหาฉัน พลางโน้มใบหน้าลงใกล้ ใช้สายตาลากมองไปที่หน้าอกหน้าใจจนฉันต้องยกมือปิด
“มะมีอะไรคะ”
“คอเสื้อมัน…ลึก” เขาพูดแล้วถอนหายใจออกอย่างแรง
“เอ่อ เสื้อมันหลวม.. ”
“อย่าใส่มาอีกผมไม่ชอบ”
“ขอโทษค่ะ”
“...ที่คนอื่นมองคุณ” เขาพูดพลางยกคอเสื้อฉันขึ้นให้ปิดเนินขาว
“!!!”
‘แค่พลาดนอนด้วยกันครั้งเดียวมีสิทธิ์มาหวงอะไรไม่ทราบยะ‘
ฉันรีบวิ่งหนีออกมาด้วยความเขินอายนั่งลงที่เก้าอี้ด้วยอาการใจสั่น จนแทบจะเป็ลม ยูรามองฉันตาปริบๆแล้วเอนตัวมากระซิบ
“ยัยคนสวย…”
“อะไรล่ะ”
“ทำไม่นี้หัวหน้าทีมเรียกใช้แต่แก”
“ฉะฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะ เห็นฉันว่างมั้ง” ฉันเก็บอาการตอบแล้วหันหน้าหนี
“...แล้วไปนึกว่าเขาเกิดอาการปิ้งแกซะอีก”
“ยัยบ้า!!อุ้บ” ฉันรีบปิดปากแน่นเพราะเผลอว้ากเสียงดังใส่ยัยเพื่อนตัวดี
“...จะเป็อย่างนั้นได้ไงเล่า”ฉันกระซิบพูด
เธอเบ้ปากยักไหล่ใส่ ก่อนจะหันไปทำงานต่อ
3K
