บทที่32: กรงเล็บร้อยเงา
เฟยชินก้าวเท้าผ่านประตูหินลับประตูเลื่อนปิดลงเบื้องหลัง ปิดกั้นโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิงบันไดหินทอดลึกลงไปในความมืดที่ร้อนระอุราวกับปากทางสู่นรก
เมื่อมาถึงปลายทาง เขาก็ได้พบกับถ้ำลาวาใต้ดินอันกว้างใหญ่ความร้อนที่แผ่ออกมาจากบ่อลาวาใจกลางถ้ำนั้นรุนแรงกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากมันแผดเผาจนผิวหนังของเขารู้สึกแสบระบม อากาศที่หายใจเข้าไปก็ร้อนจนลวกปอด
"แค่การทนอยู่ในที่แห่งนี้ก็คือบททดสอบแรกแล้ว..." เฟยชินพึมพำกับตัวเอง
เขาใช้เวลาถึงสามวันเต็มเพียงเพื่อปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายนี้เขาต้องโคจรพลังปราณอสูรทั่วร่างอยู่ตลอดเวลาเพื่อสร้างม่านพลังป้องกันตนเองจากการถูกย่างสดพลังปราณธาตุไฟที่หนาแน่นในอากาศไม่ได้เป็นมิตรแต่มันกลับพยายามแทรกซึมและเผาไหม้เขาจากภายในอยู่ตลอดเวลา
เมื่อร่างกายเริ่มทนทานต่อความร้อนได้แล้วเขาก็เลือกแท่นหินออบซิเดียนที่ใหญ่ที่สุดเป็นที่บำเพ็ญเพียรและเริ่มกระบวนการที่แท้จริง... การทะลวงสู่ขั้นก่อเกิดแก่นแท้!
เขาเริ่มโคจร"วิถีหายใจกลืนกิน"เพื่อดูดซับพลังธาตุไฟอันบ้าคลั่งจากในถ้ำเข้าสู่ร่างกายแต่พลังธาตุไฟในถ้ำแห่งนี้ป่าเถื่อนและไม่เชื่องเหมือนพลังฟ้าดินทั่วไปเมื่อมันไหลเข้าสู่เส้นชีพจรของเฟยชิน มันก็อาละวาดราวกับอสูรร้ายพุ่งเข้าปะทะกับพลังปราณอสูรดั้งเดิมของเขาอย่างรุนแรง
อ๊อก!
เฟยชินกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งเส้นชีพจรของเขาปวดร้าวราวกับจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆพลังงานสองสายกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งภายในร่างกายของเขาเขาต้องใช้สมาธิและเจตจำนงทั้งหมดที่มีเพื่อควบคุมและบังคับให้พลังธาตุไฟยอมสยบและหลอมรวมเข้ากับพลังของเขาซึ่งเป็นกระบวนการที่ทรมานแสนสาหัส
หลังจากสะสมพลังงานจนถึงขีดจำกัดแล้วบททดสอบที่ยากที่สุดก็เริ่มต้นขึ้น... การบีบอัดพลังเพื่อสร้าง"แก่นแท้"
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในวินาทีนั้น...เกินกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้หลายร้อยเท่ามันราวกับมีดาวทั้งดวงกำลังถูกบดขยี้อยู่ภายในท้องน้อยของเขาร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเหงื่อไหลออกมาท่วมตัวและระเหยกลายเป็นไอทันทีที่สัมผัสกับพื้นหินร้อนระอุ
ความเจ็บปวดทางกายนั้นสาหัสแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ "มารในใจ" ที่ก่อตัวขึ้นจากความเจ็บปวดนั้น
ภาพลวงตาต่างๆปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา... ภาพของชีวิตที่สงบสุข...ภาพที่เขาไม่ได้เป็นทาส... ภาพของหลิวชิงอีที่ยิ้มให้กับเขาอย่างอ่อนโยน...เสียงกระซิบที่เย้ายวนดังขึ้นในหัว "พอแล้ว... หยุดเถอะ... พักผ่อนเสีย...เจ้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ก็ได้..."
จิตใจของเขาเริ่มสั่นคลอน...มือที่ประสานกันเริ่มคลายออก พลังที่บีบอัดไว้กำลังจะสูญเสียการควบคุมและระเบิดออกมา!
ในวินาทีวิกฤตแห่งความเป็นความตายนั้นเองเฟยชินตระหนักได้ว่าสิ่งที่กำลังฉุดรั้งเขาไว้คือตัวตนเก่าของเขา... ความลังเลความโหยหาในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้และหลักการของเมฆาคล้อยที่เน้นความสมดุลและนุ่มนวล มันใช้ไม่ได้กับสถานการณ์นี้!
การจะสร้างแก่นแท้ในเตาหลอมนรกแห่งนี้ได้ต้องอาศัยเจตจำนงที่เด็ดเดี่ยว โหดเหี้ยม และไม่ยอมสยบต่อสิ่งใดทั้งสิ้น!
"ข้าไม่ใชทาส!ข้าไม่ใช่คนอ่อนแอ!"
เขาคำรามขึ้นในใจ!
"ข้าคืออสูร!ทุกสิ่งต้องสยบต่อข้า!!!"
เจตจำนงอันแรงกล้าที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ได้ขับไล่ภาพลวงตาและมารในใจจนสลายไปสิ้น!เขาเลิกที่จะ "ควบคุม" พลังแต่กลับใช้เจตจำนงที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าเข้า "บีบบังคับ" และ"ขยี้" พลังงานทั้งหมดให้รวมเป็นหนึ่งเดียว!
ตูมมมม!
เกิดเสียงระเบิดที่ไร้เสียงดังสนั่นขึ้นในตันเถียนของเขา!พายุพลังงานทั้งหมดถูกบดขยี้และยุบตัวลงอย่างรุนแรง กลายเป็นจุดเล็กๆที่หนาแน่นที่สุดเพียงจุดเดียว...
มันคือผลึกทรงกลมที่ไม่สมบูรณ์แบบนักมีสีเทาดำเป็นพื้นและมีสายใยสีแดงฉานของพลังธาตุไฟแทรกอยู่ทั่ว มันเต้นตุบๆอย่างรุนแรง แผ่พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวออกมา... "แก่นแท้อสูร"ได้ก่อกำเนิดขึ้นแล้ว!
คลื่นพลังมหาศาลระเบิดออกจากร่างของเฟยชินจนทำให้ถ้ำทั้งถ้ำสั่นสะเทือนหินงอกหินย้อยบางส่วนแตกหักร่วงหล่นลงมาบ่อลาวาใจกลางถ้ำปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟที่ตื่นจากการหลับใหล
เฟยชินลืมตาขึ้นอีกครั้งเขาสัมผัสได้ถึงพลังที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขาก้าวเข้าสู่ขั้นก่อเกิดแก่นแท้ ระดับ 1 ได้สำเร็จแล้ว!ชัยชนะครั้งนี้แลกมาด้วยความเจ็บปวดและทรมานอย่างที่สุดแต่ผลตอบแทนที่ได้มาก็คุ้มค่าอย่างยิ่ง
เขาหันไปมองคัมภีร์อสูรไร้ลักษณ์ที่วางอยู่ข้างๆบทต่อไปของมันปรากฏขึ้นในความคิดของเขาอย่างชัดเจน บัดนี้เมื่อเขามีแก่นแท้แล้วเขาก็พร้อมสำหรับวิชาต่อไป...
บทต่อไปของคัมภีร์มีชื่อว่า...
"วิชาลับ: กรงเล็บร้อยเงา"
มันคือเคล็ดวิชาที่ใช้แก่นแท้เป็นแหล่งพลังงานเพื่อสร้างการแปรสภาพพลังปราณให้กลายเป็นรูปลักษณ์ที่จับต้องได้เพื่อใช้ในการโจมตี!
เฟยชินแสยะยิ้มออกมาอย่างเย็นชาเขาเพิ่งจะบรรลุถึงอีกระดับหนึ่งแต่เส้นทางแห่งอสูรก็ได้เปิดเผยให้เห็นแล้วว่ายังมีขุมพลังที่ยิ่งใหญ่กว่ารอคอยให้เขาไปครอบครองอยู่อีก...