บทเกริ่นนำ:หมู่บ้านหลงซานและป่าเขาลั่วสุ่ย
ท่ามกลางหุบเขาทอดยาวจรดขอบฟ้า หมู่บ้านหลงซาน ตั้งอยู่ในหุบเขาอันเงียบสงบ ธรรมชาติหล่อหลอมทุกชีวิตให้ดำรงอยู่ร่วมกันอย่างสมดุลบ้านเรือนสร้างจากไม้หยาบเรียงรายซ่อนตัวอยู่ในไอหมอกยามเช้าหลังคากระเบื้องสีหม่นผุกร่อนบ้างตามกาลเวลา ชวนให้นึกถึงร่องรอยของอดีตจากที่อันยาวนาน
บนลานหมู่บ้านที่ปูด้วยก้อนหินมีต้นซานซู่ต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุม เสียงระฆังจากศาลเ้าเก่าแก่ดังแว่วคล้ายเสียงปลุกให้ชีวิตเริ่มต้นใหม่
เด็กน้อยวิ่งเล่นอยู่บนถนนดินสายเล็กๆ ทอดผ่านกลางหมู่บ้าน เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่วชาวบ้านต่างขะมักเขม้นกับงานประจำวัน บ้างหาบน้ำจากบ่อน้ำใสที่อยู่ปลายหมู่บ้านบ้างกำลังซ่อมแซมหลังคาเรือนที่เสียหายจากฤดูฝนที่ผ่านมาชายชราหลายคนมักรวมตัวกันที่ศาลาหมู่บ้าน เล่นหมากล้อมและเล่าขานตำนานโบราณเกี่ยวกับป่าเขาลั่วสุ่ย
“เทือกเขาลั่วสุ่ย ดั่งปราการยืนยงแห่งดวงดาว ยอดเขาพราวแตะขอบฟ้าผ่าสรวง์ หมอกขาวลอยล่องดั่งม่านอันยาวนาน ซ่อนตำนานในเงาไม้ไร้ที่สิ้นสุด เสียงลมครวญผ่านพงไพรในยามค่ำ เหมือนเสียงร่ำจากกาลเวลาที่หวนไหว ความลึกลับแผ่คลุมทั่วทั้งภูผาใหญ่ ราวกับใจธรรมชาติยังคงจดจำ แม้ความงามชวนตะลึงตรึงสายตา แต่ลึกล้ำยังมีสิ่งซ่อนในฝัน เื่เล่าขานถึงพลังแห่งเงาม่าน รอใครกันก้าวข้ามไปในยามพลบ”
“แม่น้ำลั่วสุ่ย ลั่วสุ่ยสายใหญ่ไหลทอดผ่าน ดั่งเขตขวางสองโลกกาลแผ่นดินฝัน น้ำใสดุจกระจกเงาแห่ง์ เห็นปลานั้นลอยล่องดั่งเพลงบรรเลง กระแสน้ำผ่านโขดหินเสียงพลิ้วไหว ดังท่วงทำนองแห่งเวลาอันบรรเลง ความสงบซ่อนลึกล้ำในบทเพลง ให้หัวใจผู้เฝ้าเพ่งหยุดเคลื่อนไหว ยามรุ่งอรุณแสงทองสะท้อนล้ำ เหมือนผ้าไหมงามล้ำสรรค์์ใสแผ่พาดคลุมภูมิทัศน์ทั่วแดนไกล ราวกับในสายธารนี้มีเวทมนตร์”
ท่ามกลางเสียงลมครวญ คล้ายเสียงกระซิบกระซาบเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นแ่เบา เป็เสียงเด็กสาว เอิ้นเอื่อยดังคล้ายท่วงทำนองที่แสนอ่อนโยนหากแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า ราวกับเสียงนั้นเพรียกหาบางสิ่งจากสถานที่อันไกลโพ้นทุกถ้อยคำที่หลุดลอยมา คล้ายกับบทกวีโบราณที่ถูกส่งผ่านจากฟ้าดินเสียงนั้นดังกังวานสะท้อนทั่วแม่น้ำลั่วสุ่ย เสมือนพลังแห่งฟ้าดินกำลังปลุกเร้าความฝันอันพิศวงที่ซ่อนอยู่ในทุกแห่งหน
เด็กสาวผู้เป็เ้าของเสียง ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางม่านหมอกร่างอรชรอ้อนแอ้นของเธอราวกับหลอมรวมจากกลีบดอกไม้ที่งดงามที่สุดในโลก นางงามหยดย้อยจนล่มเมือง ใบหน้าของนางขาวผ่องราวกับหยกเนื้อละเอียดไร้ตำหนิ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายดั่งดวงดาวท่ามกลางรัตติกาลจมูกเรียวเล็กดั่งงานแกะสลักอันปราณีต ริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูอ่อนดุจกลีบกุหลาบแรกแย้ม
ทรวดทรงของนาง ช่างชวนให้หลงใหล สัดส่วนพอดิบพอดีราวกับฟ้าดินบรรจงปั้นแต่งหน้าอกเต่งตึงดุจลูกท้อที่สุกงอมแม้แต่มวลหมอกยังดูเหมือนจะอ้อยอิ่งอยากโอบล้อมสะโพกโค้งมนของนางร่างกายที่สมบูรณ์แบบนั้นราวกับหลอมรวมพลังแห่งฟ้าดินไว้ในตัวเองนางเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ราวกับระลอกคลื่นในสายธารทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้ผู้พบเห็นแทบลืมหายใจ
ยากนักที่จะเชื่อว่า หมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกล จะมีเด็กสาวผู้เลอโฉมคล้ายเซียนแห่งฟ้าดินมาเดินทอดน่องท่ามกลางเสียงน้ำและหมอกแห่งลั่วสุ่ยนางคือความงามที่ไม่ควรปรากฏในสถานที่อันเร้นลับเช่นนี้หรืออาจเป็เพียงภาพลวงตาที่ฟ้าดินรังสรรค์ขึ้นเพื่อทดสอบผู้ที่กล้าหลุดเข้าไปในดินแดนแห่งความพิศวงเช่นนี้
บ้านเรือนริมแม่น้ำลั่วสุ่ยตั้งเรียงรายอย่างเรียบง่ายราวกับโอบอ้อมรับความสงบของสายน้ำตัวบ้านแต่ละหลังสร้างขึ้นจากเศษไม้ที่ถูกเก็บรวบรวมมาจากสองฟากฝั่งสภาพไม้บางแผ่นยังเห็นรอยปริแตกและร่องรอยความเก่าแต่กลับถูกตอกต่อประกบกันจนกลายเป็ที่อยู่อาศัย หลังคามุงด้วยใบจากที่แห้งกรอบและผุกร่อนบางส่วนรอยต่อของแผ่นไม้เผยให้เห็นแสงจากภายนอกลอดเข้ามาฝาบ้านถูกยึดด้วยเชือกปอหรือเถาวัลย์ที่ดูเหมือนจะพร้อมหลุดออกได้ทุกเมื่อภายในบ้านมีเพียงเสื่อเก่า ๆ ปูอยู่บนพื้นไม้ที่ยังมีช่องโหว่เป็จุด ๆบางมุมมีกองเครื่องครัวง่าย ๆ วางกองอยู่ส่วนข้าวของเครื่องใช้ถูกวางอิงไว้ตามผนังที่เปราะบาง
เสียงเด็กร่ำร้องดังลอดออกมาจากในบ้านเป็เสียงที่แฝงด้วยความอ่อนล้าของผู้เป็มารดาที่พยายามปลอบโยนเสียงร้องสะอึกสะอื้นของเด็กน้อยดังต่อเนื่องราวกับไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงได้ง่าย ๆท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้าน กลับมีเสียงของเด็กสาวลึกลับดังขึ้นจากที่ไกลโพ้นเป็ท่วงทำนองที่แ่เบาแต่ก้องกังวาน เสียงนั้นคล้ายเรียกขานอะไรบางอย่างในชั่วขณะเดียวกัน เสียงร่ำร้องของเด็กน้อยพลันสงบลงอย่างน่าแปลกใจราวกับสิ่งที่เคยกวนจิตใจของเด็กได้พลันมลายหายไปไม่มีผู้ใดในบ้านหรือหมู่บ้านเอ่ยถึงเสียงนั้น อาจเป็ความบังเอิญ หรืออาจเป็เสียงของสิ่งที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากเด็กน้อยผู้หยุดร้องไห้ในเวลานั้น
ท่วงทำนองที่แ่เบาของเด็กสาวหยุดชะงักลงทันใดร่างระหงของนางยืนนิ่งอยู่ริมแม่น้ำลั่วสุ่ยดวงตาสองสีที่เจิดจ้าราวกับดวงดาราฉายประกายวาบก่อนที่คิ้วเรียวคู่งามจะขมวดลงเล็กน้อยสีหน้าที่เคยสงบนิ่งเปลี่ยนแปลงไปเพียงชั่วพริบตาคล้ายว่ามีบางสิ่งปลุกเร้าจิตใจของนางดวงหน้าที่เลอโฉมผินไปยังทิศทางหนึ่งอย่างช้า ๆ ราวกับแรงลมบางเบาที่ดึงดูดให้มองความบังเอิญที่อาจดูไร้เหตุผล กลับถูกบดบังด้วยโชคชะตาฟ้าลิขิตสายตาคมดั่งดวงจันทร์จับจ้องไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ ที่สร้างจากเศษไม้เก่าบนลานบ้านนั้น ชีวิตที่ดำเนินไปเงียบ ๆ กลับกลายเป็จุดสนใจของนางในทันที
บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างบ้าน เขาสูงใหญ่มีผิวคล้ำเข้มที่กรำแดดกรำลมจนหนาแกร่งลำตัวเต็มไปด้วยร่องรอยแผลเป็ที่เหมือนะโบอกเล่าถึงการต่อสู้ที่ผ่านมาชุดเสื้อคลุมหลวมสีหม่นที่เขาสวม ดูเหมือนเคยงดงามในอดีตหากแต่บัดนี้กลับซีดจางและขาดวิ่นไปตามกาลเวลาราวกับเ้าของเป็นักล่าอสูรผู้ผ่านศึกหนักมานับครั้งไม่ถ้วนดวงหน้าของเขาหนักแน่น มีความดุดันในแววตาแต่ลึกลงไปนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนเร้น
ในขณะเดียวกัน ใต้ชายคาบ้าน ใกล้ร่างเด็กชายที่นั่งเล่นอยู่มีสตรีอีกผู้หนึ่งนั่งอยู่กับพื้นไม้ หญิงวัยประมาณยี่สิบเก้าถึงสามสิบปีผมยาวดำขลับถูกรวบเกล้ามัดไว้อย่างเรียบง่ายนางกำลังลูบศีรษะเด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยความนุ่มนวล ใบหน้าของนางขาวผ่องมีโครงหน้าที่อ่อนช้อยงดงามสมบูรณ์แบบ ราวกับรูปปั้นของสตรีสูงศักดิ์ในภาพวาดแม้ชุดผ้าฝ้ายหยาบที่นางสวมจะดูเรียบง่ายและสมถะแต่ก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างที่ได้สัดส่วนของนางได้เลยนางมีอกเอวสมบูรณ์ดั่งฟ้าดินบรรจงปั้นแต่ง อกอิ่มสะท้อนจังหวะการหายใจช้า ๆที่บ่งบอกถึงความสงบในจิตใจ
เด็กชายวัยสี่หรือห้าขวบในลานบ้านกำลังย่อตัวจับตั๊กแตนเขาหัวเราะคิกคักเบา ๆ กับแมลงตัวน้อยที่พยายามะโหนี มือเล็ก ๆที่ยังเปื้อนฝุ่นจับมันไว้อย่างทะนุถนอม ขณะเดียวกันเสียงในครัวก็ไม่เงียบเหงาเด็กหญิงวัยเก้าขวบกำลังทำงานอยู่ข้างใน เสียงจานชามกระทบกันดังเป็จังหวะเล็ก ๆเธอขยับตัวคล่องแคล่วแม้จะยังเลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำมันบนแก้มหากแต่ความงามโดยกำเนิดของเธอกลับเด่นชัดยิ่งกว่าดวงตาที่สดใสราวกับดวงจันทร์เต็มดวงสะท้อนแสงอ่อนโยนในครัวมืดมัวใบหน้าของเธอดูมีความสง่างามที่เกินกว่าที่เด็กหญิงในหมู่บ้านเล็ก ๆ เช่นนี้ควรจะมี
ท่ามกลางความเงียบงันที่ประหลาดนางเด็กสาวริมแม่น้ำยังคงยืนจ้องไปยังบ้านหลังนั้นคล้ายกับว่าฟ้าดินกำลังบอกนางถึงบางสิ่งแม้นางจะไม่ได้ก้าวเท้าไปยังบ้านไม้หลังนั้นแต่สายตาของนางกลับแฝงด้วยคำถามและความเข้าใจในบางสิ่งที่ลึกล้ำราวกับโชคชะตาได้พาดพิงนางเข้ามาเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
"อู่เสีย" เสียงนิ่งลึกของบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นดังขึ้นเบาๆ ไม่ใช่คำพูดที่มีความหมายซับซ้อนอันใด แต่แฝงน้ำหนักที่ทำให้ความเงียบงันปกคลุมรอบบ้านไม้หลังนั้นทันทีเด็กทารกที่ร้องไห้ไม่หยุดเมื่อครู่พลันสงบลงราวกับต้องมนต์ เสียงสะอื้นเล็ก ๆค่อย ๆ เงียบหายไป พร้อมกับลมหายใจเบาบางที่เริ่มสม่ำเสมอ
บุรุษผู้นั้นยืนพิงเสาไม้ผุในเงาสลัวดวงตาคมลึกจับจ้องไปยังเยว่อู่เสียที่อุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมแขนนามของนางถูกกล่าวถึงเป็ครั้งแรกในบทสนทนาเรียบง่ายนี้นางไม่เงยหน้าขึ้นมองหรือขยับเขยื้อน ร่างของนางยังคงแนบนิ่งอยู่ในจังหวะเดิมดวงตาคู่นั้นฉายแววอ่อนโยนของมารดา แต่ในห้วงพริบตาเดียวกลับปรากฏประกายวูบหนึ่งที่ลึกซึ้งและยากจะอธิบาย ยากจะสังเกตเห็นแม้แต่บุรุษวัยกลางคนผู้นั้น
นางเพียงก้มหน้าลูบศีรษะของเด็กเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วเรียวสวยไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีสิ่งใดในท่าทีของนางที่บ่งบอกถึงความผิดปกติหากแต่ในความสงบนั้นกลับมีบางสิ่งที่ยากจะอธิบายราวกับแรงดึงดูดบางอย่างจากหญิงสาวผู้นี้ ที่ทำให้ยากจะละสายตา
อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำลั่วสุ่ย ท่ามกลางสายหมอกที่ลอยเอื่อยๆเด็กสาวผู้เลอโฉมดวงตาคู่สวยของนางจ้องมองผ่านม่านหมอกไปยังบ้านไม้ที่ห่างไกลแรกเริ่มภาพตรงหน้าเลือนลางเพราะนางมองผ่านๆ แต่ยิ่งจับจ้องนางกลับััได้ถึงบางสิ่งที่ดึงดูด นางรู้ว่าตนเองซ่อนตัวได้อย่างไร้ร่องรอยแม้แต่เทพเซียนที่แกร่งกล้ายังไม่อาจหานางพบทว่าบรรยากาศรอบตัวของบุรุษผู้นั้นกลับบอกเป็นัยว่าเขาอาจรับรู้บางอย่างความเงียบที่เกิดขึ้นหลังคำพูดของเขาทำให้นางสนใจขึ้นอย่างประหลาด นางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อจับสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงดวงตาของเยว่อู่เสียที่นิ่งสงบ แต่ฉายประกายลึกล้ำเพียงพริบตาก่อนจะหายวับไปความเชื่อมโยงบางอย่างทำให้นางรู้สึกว่าคำว่า "บังเอิญ"นั้นไม่อาจใช้ได้กับสถานการณ์นี้ สายลมเอื่อยพัดผ่านแม่น้ำลั่วสุ่ยเสียงน้ำกระทบโขดหินดังเบา ๆ เป็จังหวะสายหมอกยังคงลอยคลุมดั่งม่านบางที่กั้นสองฝั่งไว้
‘บัดสบ!’ เสียงสบถดังก้องในความคิดเด็กทารกในอ้อมแขนของเยว่อู่เสียรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งความคิดที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองแฝงไว้ด้วยความสับสนดวงตาคู่เล็กที่ยังมองเห็นเพียงเงาราง ๆ กระพริบอย่างช้า ๆเพื่อพยายามปรับตัวกับแสงรำไรที่ลอดผ่านเข้ามา แม้จะไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนแต่ััรอบตัวกลับชัดเจนเกินกว่าความรู้สึกของทารกธรรมดา
เนื้อผ้าอ่อนนุ่มของชุดที่ห่อตัวบวกกับความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเยว่อู่เสีย บอกให้เขารู้ว่าตนเองอยู่ในที่ปลอดภัยกลิ่นหอมจาง ๆ จากเรือนกายของนางลอยมาประโลมให้ความรู้สึกสงบเขารับรู้ถึงการเคลื่อนไหวช้า ๆ ที่เกิดจากจังหวะการลมหายใจของนาง และการไกวตัวเบาๆ ที่ทำให้อารมณ์อันขุ่นมัวนั้นค่อย ๆ สงบลง
ทารกชายร่างเล็กในอ้อมแขนของเยว่อู่เสียมีผิวพรรณที่อ่อนนุ่มและสดใสจนแทบเห็นเส้นเืใต้ิัร่างกายเล็กจ้อยของเขายังอ่อนเปราะลำแขนลำขาที่เล็กกว่าฝ่ามือของผู้ใหญ่เคลื่อนไหวอย่างเก้กังใบหน้าของเขามีเค้าลางของความงดงามที่ยังไม่ปรากฏชัด แก้มกลมแดงระเรื่อราวกับลูกพีชอ่อนดวงตาเรียวเล็กแต่มีประกายราวกับบอกถึงจิติญญาที่ไม่ธรรมดา
ริมฝีปากของเด็กชายขยับเบา ๆ คล้ายจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นอกจากลมหายใจที่ยังคงนุ่มนวลและสม่ำเสมอเขาไม่อาจส่งเสียงหรือแสดงท่าทีใดออกมาได้มากกว่านี้
จิติญญาของเด็กชาย คล้ายกับถูกดึงกลับมาจากความว่างเปล่าอีกครั้งความว่างเวิ้งที่เย็นเยียบและไร้ขอบเขตซึ่งเขาเคยจมอยู่ในห้วงลึกนั้นพลันสลายหายไป ราวกับถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็จริงจังหวะหัวใจที่เต้นแ่เบากลับมาเป็ปกติลมหายใจที่อบอุ่นสม่ำเสมอในอ้อมอกของเยว่อู่เสียช่วยคลายความหนักหน่วงที่เกาะกุมจิตใจเขา
สถานการณ์โดยรอบพลันเปลี่ยนไป ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นไม่เคยมีอยู่จริงเสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่เคยก้องไปทั่วบ้านเงียบหายไปอย่างสิ้นเชิงพร้อมกับบรรยากาศที่กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง เสียงนกร้องเพลงจากภายนอก ลมพัดเบา ๆผ่านใบไม้เขียวชอุ่ม เสียงหัวเราะสดใสของเด็กชายวัยสี่ขวบดังแทรกขึ้นมาขณะที่เขายังคงวิ่งไล่จับตั๊กแตนตัวหนึ่งในลานบ้าน
จากในครัว เสียงจานชามกระทบกันเป็จังหวะเป็เสียงที่มาจากเด็กหญิงวัยเก้าขวบที่กำลังล้างจานอย่างคล่องแคล่วแม้จะมีคราบเปื้อนอยู่บนใบหน้าของนางแต่รอยยิ้มที่ฉายบนแก้มทั้งสองข้างกลับเติมเต็มความสดใสให้บ้านหลังนี้
เยว่อู่เสีย ยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิม ใบหน้าของนางสงบนิ่งมือของนางลูบศีรษะของเด็กทารกในอ้อมอกด้วยความอ่อนโยนราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดจากริมฝีปากของนางมีเพียงแววตานิ่งลึกที่ทอดมองเด็กในอ้อมแขน พร้อมความอ่อนโยนที่ไม่เปลี่ยนแปลง
สายลมพัดเอื่อยผ่านแม่น้ำลั่วสุ่ยหมอกบางเบาคลี่คลุมทิวทัศน์ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบสงบเสมือนทุกสิ่งกำลังรอคอยการเคลื่อนไหวครั้งใหม่ของโชคชะตา และในห้วงเวลานั้นเองทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง... ราวกับไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้น
680
