ดินแดนแคว้นเป่ยเหลียงรัชสมัยเจี้ยนซีที่สามวันนี้ขึ้นห้าค่ำเดือนที่ห้าเทศกาลตวนอู่บนท้องถนนคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมายที่ออกมาร่วมงานเทศกาลทั่วทุกบ้านต่างติดภาพเทพเ้าจงขุยไว้หน้าประตูเพื่อปัดเป่าปีศาจร้ายและสิ่งอัปมงคล ที่สะพานกลางเมืองมีการแข่งเรื่อัชาวบ้านต่างนำเหล้าสงหวงที่เป็เหล้าประจำเทศกาลออกมาดื่มเหล้านี้เชื่อกันว่าสามารถขับไล่ปีศาจร้ายได้ดังเช่นในตำนานปีศาจงูขาวสำหรับหญิงสาวเทศกาลนี้ยังนับเป็วันนัดพบกับชายคนรักเพื่อมอบถุงหอมหรือเป็โอกาสที่ดีในการมองหาชายหนุ่มที่ตนหมายปอง
ชานเมืองเว่ยภายในบ้านกลางเก่ากลางใหม่หลังหนึ่งหญิงสาวร่างบางใบหน้ารูปไข่เกล้าผมอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้วนั่งมองเงาตนเองหน้ากระจกความคิดล่องลอยไปถึงอดีตที่ตนเองได้ก้าวผ่านมาในชีวิตหนึ่ง..ใช่ในชีวิตหนึ่งที่นางหลิวอี้เฟยเคยสิ้นลมหายใจด้วยความทรมานอย่างอ้างว้างและขมขื่นเพราะความโง่งมในรักท่ามกลางหิมะเหน็บหนาวพร้อมลูกน้อยอายุเพียงขวบเศษ! ใครจะคาดคิดว่านางจะมีโอกาสย้อนกลับมาอีกครั้งในวันที่ตนแต่งเข้าสกุลกงกับสามีนามกงชิงหยางมาแล้วหนึ่งปี สามีที่ทอดทิ้งนางและบุตรในท้องเพื่อรักครั้งเก่าของตนอย่างใจร้ายและเืเย็น
“ฮูหยินได้เวลาแล้วเ้าคะ"อี้ซูเม่ยสาวใช้ประจำตัวเรียกผู้เป็เ้านายเมื่อเห็นว่าคนในห้องเงียบไปนานกว่าปรกติเมื่อยังคงไร้เสียงตอบสาวใช้จึงเปิดประตุเข้ามาและพบว่าหลิวอี้เฟยยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกราวรูปสลัก
“ฮูหยิน”
“หืม..มีเื่อะไรซูเม่ย” ร่างบางพลันได้สติเมื่อถูกเรียกอีกครั้ง นี่นางใจลอยนึกถึงอดีตอีกแล้วหรือเฮ้อ!!
“นายท่านให้บ่าวมาเรียนฮูหยินว่าได้เวลาออกเดินทางแล้วเ้าคะหากช้ากว่านี้เกรงว่าอากาศจะร้อน”
“อ้อ ข้ารู้แล้ว” พูดจบร่างบางก็ลุกขึ้นก้าวเท้าออกจากห้องไปยังรถม้าที่จอดรอหน้าประตูใหญ่หน้ารถม้ามีบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่เขาสามเสื้อตัวในสีม่วงเข้มคาดทับด้วยผ้าผูกเอวสีเดียวกันทับด้วยเสื้อตัวนอกสีม่วงอ่อนบนศรีษะสวมกวานเงินดูโดดเด่นองคาพยัพทั้งห้าบนหน้าล้วนเสริมให้บุรุษผู้นี้ดูหล่อเหลายิ่งบนใบหน้าของเขาไม่เคยไร้รอยยิ้มประดับเลยยิ่งทำให้เขาดูน่ามองมากยิ่งขึ้น
“ขออภัยท่านพี่ข้าทำให้ท่านรอนานแล้ว” หลิวอี้เฟยยอบกายแช่มช้อยคาราวะผู้เป็สามีทันทีที่มาถึง
“ไม่เป็ไรข้าไม่ได้รีบร้อน ไปกันเถิด"กงชิงหยางพยักหน้ารับคำยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปิดรถม้าให้นางขึ้นไป
“เ้าค่ะ"
รถม้าเคลื่อนออกจากลานบ้านหน้าประตูใหญ่สกุลกงเป็ตระกูลพ่อค้าฐานะไม่นับว่าร่ำรวยแค่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้างเท่านั้นกงชิงหยางเป็ผู้นำตระกูลสายรองเขามีน้องชายร่วมมารดาหนึ่งคนและพี่ชายพี่สาวต่างมารดาสองคนชายหนุ่มผ่านการแต่งงานมาแล้วก่อนรับหลิวอี้เฟยเป็ภรรยาและมีบุตรชายกับอดีตภรรยาสองคน บุตรชายคนโตอายุแปดหนาวนามกงลู่ิ บุตรชายคนรองอายุสี่หนาวนามกงมู่หาน ในวันที่นางแต่งเข้าสกุลกงนางจึงรับหน้าที่เลี้ยงดูบุตรชายของเขาทั้งสองที่ไร้มารดานับแต่นั้น วันนี้เป็เทศกาลตวนอู่นางและสามีต้องเดินทางไปวัดหลงหู่เพื่อขอพรให้ครอบครัวมีความสุขกิจการค้าขายราบรื่น วันนี้อีกเช่นกันที่หลิวอี้เฟยจะได้พบกับสตรีผู้เป็รักแรกของกงชิงหยางสตรีที่เป็มารดาของลูกเลี้ยงทั้งสองสตรีที่่ชิงทุกสิ่งไปจากนางในชีวิตก่อน หลิวอี้เฟยผินหน้ามองทัศนียภาพนอกรถม้าบนมุมปากกดรอยยิ้มลึกน้อยน้อยปากอวบอิ่มรูปกระจับขยับไปพูดกับตัวเองแ่เบา
“ยินดีที่ได้พบอีกครั้งหลินซุนลี่ครานี้สิ่งดีดีที่ข้าได้รับจากเ้าในกาลก่อนข้าจะตอบแท
นให้เ้าอย่างสาสมเอง”
310
