โหลวฉางซีในเครื่องแต่งกายสวยงามนั่งรับประทานอาหารเลิศรสประจันหน้ากับเ้าของโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินสายตาของเขาทำเอานางนึกอยากจะลุกขึ้นต่อยหน้าสักหมัด ไฉซีฮันผู้นี้ทั้งยียวนและกวนโมโหยิ่งนัก
“คุณหนูสี่ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ข้ากำลังอยู่ในการอารักขาของมือปราบ ดูท่านสิ! ทั้งงดงามและเจริญตายิ่งนักทั่วทั้งแคว้นิคงไม่มีมือปราบอำเภอไหนงดงามเท่าที่นี่อีกแล้ว”
เขาพูดพลางคีบอาหารให้นางอย่างเอาอกเอาใจโหลวฉางซีเคยพบบุรุษที่มาก้อร้อก้อติกกับนางหลายครานางจึงพอมองออกว่าบุรุษตรงหน้าเสแสร้งยิ่งภายใต้ท่าทางดูเหมือนจะประจบประแจงราวกับพยายามซ่อนบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
“เถ้าแก่ขอรับ! มีคนมาขอพบคุณหนูสี่”
“ให้เข้ามาได้”
สาวใช้ประจำเรือนนอนของโหลวฉางซีทำหน้าอึกอักยิ่งเห็นคุณหนูของตนสวมชุดสีเขียวอ่อนงดงามหน้าก็ยิ่งหน้าเสีย
“มีเื่อะไรเกิดขึ้นที่จวนหรือ?”
“ไม่มีเ้าค่ะ”
“อ้าว!ข้าเรียนให้ท่านแม่ใหญ่กับพี่ใหญ่รู้เื่มาทำงานที่นี่แล้วนี่?ข้าก็บอกแล้วว่าไม่ต้องให้คนตามมา”
“แต่ว่า...ข้าน้อยเห็นคุณหนูสวมชุดนี้จึงได้เอาของมาส่งเ้าค่ะ”
“ของ....”โหลวฉางซีขมวดคิ้ว “ของอะไรหรือ?”
สาวใช้ควักถุงปักลายดอกโบตั๋นออกมาจากอกเข้าไปยื่นให้คุณหนูของตนต่อหน้าสาวใช้คนสนิทของโหลวฉางซีอึกอักอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจพูดจากให้คลุมเครือ
“นี่เ้าค่ะ ต่างหูเข้าชุดของคุณหนูพอดีหล่นอยู่ในชุดที่สวมวันก่อน”ชุดที่นางเอาของคุณหนูไปส่งโรงซักก็คือชุดดำที่คุณหนูใส่ออกไป
“เอ๋? นี่มัน....”มือของเถ้าแก่ไฉฉวยเอาถุงผ้าอันเล็กออกมาเทใส่อีกมือ “ต่างหูของท่านแม่ของข้านี่?”
โหลวฉางซีหน้าซีด ไฉซีฮันแสร้งโบกมือไล่ให้บ่าวรับใช้ของตนกับสาวใช้ของนางออกไปข้างนอกเมื่อประตูถูกปิดลงเขาก็หันมาแสยะยิ้มให้กับสตรีชุดเขียวที่นั่งนิ่งอยู่
“ที่แท้....โจรที่บุกเข้ามาในห้องของข้าเมื่อวานก็คือเ้า!”
“มะ ไม่ใช่ข้า!เื่นี้ต้องเกิดความเข้าใจผิดเป็แน่” นางรีบวางตะเกียบยกมือขึ้นโบกปฏิเสธพัลวัน
ชายหนุ่มยื่นต่างหูหยกสีเขียวออกมาตรงหน้านาง“นี่น่ะหรือ? ที่ท่านว่าไม่เกี่ยวข้องจะให้ข้าเรียกจู่จิ๋นอิ่งกับยงฟูหลิวคนสนิทของข้ามายืนยันดีหรือไม่?ต่างหูที่ท่านแม่ของข้าให้ไว้เพื่อมอบให้สตรีอันเป็ที่รักเป็ของมีค่าหายากที่ได้มาจากแคว้นเหลียน แต่คุณหนูสี่...ท่านแอบย่องเข้ามาขโมยไปไหนว่าท่านเป็มือปราบเลื่องชื่อของเชียนเยาเหตุใดเื้ัจึงเป็โจรย่องเบาเสียเล่า?”
โหลวฉางซีอึกอัก ใบหน้าซีดเผือด นางแอบเข้ามาในห้องของเขาจริงแต่มิได้หยิบฉวยสิ่งใดติดมือออกไปด้วยแล้วต่างหูคู่นี้ติดไปในชุดของนางได้อย่างไรกัน?
“คุณหนูสี่! ท่านไม่มีคำจะแก้ตัวแล้วหรือ?”ท่าทางคุกคามของไฉซีฮันทำเอานางผงะ
ชายหนุ่มใส่ต่างหูคืนไปในถุงผ้าเล็กๆแล้ววางลงบนโต๊ะ สองมือของเขายึดที่เท้าแขนเก้าอี้ของนางเอาไว้
“ว่าอย่างไรล่ะ?ท่านจะให้ข้าแจ้งความจับมือปราบที่แอบเข้ามาขโมยของในห้องหรือไม่?”
“มะไม่นะ! อย่าแจ้งเลย! ขอร้องล่ะ!”โหลวฉางซีได้ยินก็รีบยึดข้อมือของเขาไว้ทั้งสองข้าง
ไฉซีฮันจ้องตานางเขม็ง“ถ้าไม่ให้ข้าแจ้งความ เห็นทีพวกเราต้องมา ตกลงบางอย่างกันแล้วล่ะ”
“ตะตกลงอะไรหรือ?”
“คุณหนูจะต้องมาอารักขาข้าที่นี่ทุกวันเป็เวลาสามเดือนข้าจึงจะถือว่าคดีนี้เป็โมฆะ”
“เอ๋?อารักขาท่านสามเดือน!”
“ใช่! พูดง่ายๆว่าเ้าต้องมาเฝ้าข้าที่นี่สามเดือน”
โหลวฉางซีถึงกับผงะ“จะให้ข้ามาเฝ้าท่านที่นี่สามเดือน จะบ้าหรือไร?หากไม่มีเหตุผลอันควรผู้คนก็คงได้ลือผิดๆ กันทั้งเมืองแน่!”
“เหตุผลน่ะมีอยู่แล้ว!แค่ต่างหูคู่เดียวก็เป็เหตุผลที่สำคัญมากพอแล้ว ถ้าท่านไม่เต็มใจข้าก็ไม่บังคับท่านนะ”
เขาถอยไปยืนกอดอกจ้องหน้านางนิ่งๆโหลวฉางซีรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆนอกจากนางจะไม่อาจสร้างผลงานกลับจะต้องมากลายเป็ผู้ต้องหาคดีลักขโมยไปเสียอีก
“ไม่ได้นะ!”
“ถ้าไม่ได้! ท่านก็ต้องรับปากข้า!”
โหลวฉางซีรู้สึกว่าไม่อาจจะต่อรองกับผู้ชายตรงหน้าได้จึงจำต้องพยักหน้า“ข้ารับปาก!ขอแค่ท่านสัญญาก่อนว่าจะรักษาคำพูด”
เขาหัวเราะร่า“เข้ามาได้!”
บุรุษสองคนหน้าตาถมึงทึงเดินเข้ามาในห้องโหลวฉางซีจำได้ว่าพวกเขาคือคนที่คอยติดตามเถ้าแก่ไฉน่าแปลกที่คืนก่อนนางไม่เห็นพวกเขา ทำให้นางแอบเข้ามาในห้องของไฉซีฮันได้สะดวก
“พวกเราเป็พยานให้ขอรับ!”
“ดีมาก! จู่จิ๋นอิ่ง! ยงฟูหลิว! คุณหนูสี่รับปากแล้วว่าจะมาอารักขาข้าที่นี่สามเดือน”
“หมายความว่าคุณหนูสี่จะมาพักห้องข้างๆที่อยู่ติดกับเถ้าแก่สามเดือนเลยหรือขอรับ?”
“ใช่! ข้าไม่สนใจว่านางจะใช้ข้ออ้างใด?แต่นางจะต้องทำตามสัญญาให้สำเร็จ จึงจะถือว่านางกับข้าบรรลุข้อตกลง”
คุณหนูโหลวจ้องหน้าเถ้าแก่ไฉอย่างเอาเป็เอาตายเมื่อเขาบอกเื่ของนางกับผู้ติดตามทั้งสอง
“คุณหนูสี่ตอนนี้เราสองคนนับว่าเป็พวกเดียวกันแล้ว อย่าทำสายตาเช่นนั้นกับข้าเลยเรามาดื่มสุรากันอย่างสงบสันติจะดีกว่า”
ชายหนุ่มผายมือเชิญให้นางนั่งลงพร้อมทั้งรินสุราใส่จอกมาวางตรงหน้า “เื่เมื่อครู่ข้าอาจจะเสียมารยาทแต่หากท่านไม่คิดจะเข้ามาขโมยของในห้องของข้าเราสองคนก็คงไม่ต้องมาตกลงเงื่อนไขนี้กันหรอก จริงหรือไม่?”
โหลวฉางซีโมโหจนคว้าจอกสุราขึ้นมากระดก“ก็ได้ๆ ถือว่าเป็ความผิดของข้าเองแต่ข้ายืนยันว่าข้าไม่ได้ขโมยต่างหูของท่านแม่ท่านจริงๆ”
“เอาเถิด!ในเมื่อคุณหนูสี่รับปากว่าจะมาอารักขาข้า เพื่อเป็การปลอบโยนจิตใจท่านข้าขอมอบต่างหูคู่นี้ให้ท่านเลยก็แล้วกัน”
“เอ๋?”
***********************
1K
![RINGER [ริงเกอร์: สงครามแหวนมนตรา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588630049_23434104.webp)
