“เ้าคือผู้ที่อ้างว่าตกลงมาจากหน้าผารึ?”
น้ำเสียงที่เอ่ยถามนั้นทุ้มต่ำ และทรงพลัง แม้จะไม่ได้ดังมาก แต่กลับก้องกังวานไปทั่วกระโจม
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ” เหล่าหยวนประสานมือคารวะ ตอบด้วยความนอบน้อมแต่ไม่ไม่โค้งคำนับประจบประแจง
“นามของเ้า?”
“ข้าน้อยแซ่หยวนขอรับ”
“แซ่หยวน...” แม่ทัพเฉิงทวนคำช้าๆ สายตาจับจ้องเหล่าหยวนเขม็ง ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิติญญา
“เล่าเื่ของเ้ามาทั้งหมด อย่าได้ปิดบังแม้แต่น้อย หากข้าจับได้ว่าเ้าโป้ปดแม้เพียงครึ่งคำ...” แม่ทัพเฒ่าไม่ได้กล่าวต่อ แต่ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
เหล่าหยวนสูดลมหายใจลึก รวบรวมสมาธิ แล้วจึงเริ่มเล่าเื่ราวทั้งหมดอีกครั้งอย่างละเอียด ั้แ่การเดินทางออกจากเมืองหลวงพร้อมนายน้อย และบ่าวอีกสองคน การถูกซุ่มโจมตีกลางทางอย่างอุกอาจ
รถม้าที่เสียหลักเพราะม้าตื่นตระหนกจนพลัดตกเหว การรอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์เพราะเถาวัลย์ การหาที่พักพิงในถ้ำ การป่วยไข้ของบ่าวสาวใช้ และการตัดสินใจออกมาหาความช่วยเหลือเมื่อได้ยินเสียงฝึกทหาร เขายังคงเลี่ยงที่จะเอ่ยถึง
“ความจำเสื่อม” ของนายน้อย เพียงกล่าวว่าเป็คุณชายที่ยังเยาว์วัยและบอบบาง
แม่ทัพเฉิงเหยาจินนั่งฟังอย่างสงบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า แต่ดวงตาคู่คมนั้นไม่ละไปจากเหล่าหยวนเลยแม้แต่วินาทีเดียว เมื่อเหล่าหยวนเล่าจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมกระโจมอีกครั้ง มีเพียงเสียงคบไฟที่ลุกไหม้เบาๆ
“เื่ที่เ้าเล่ามานั้นเหลือเชื่อยิ่งนัก” แม่ทัพเฒ่ากล่าวในที่สุด
“การรอดชีวิตจากการตกเหวแห่งนี้แทบเป็ไปไม่ได้ และการที่พวกเ้ามาปรากฏตัวใกล้กับค่ายลับของข้า... มันบังเอิญเกินไป”
“ข้าน้อยทราบดีว่าเื่นี้เหลือเชื่อ แต่ทุกคำที่กล่าวล้วนเป็สัตย์จริง โปรดท่านแม่ทัพโปรดพิจารณาด้วยเถิดขอรับ” เหล่าหยวนยืนกราน
“เ้าอ้างว่าเป็เพียงคนเดินทาง แต่ท่าทาง การยืน การตอบคำถามของเ้า บ่งบอกว่าเ้าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป” สายตาของเฉิงเหยาจินหรี่ลง “เ้าเป็ใครกันแน่ คนแซ่หยวน?”
เหล่าหยวนนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ เขารู้ดีว่าหากไม่สามารถทำให้แม่ทัพเฒ่าผู้นี้เชื่อใจได้ ชะตากรรมของพวกเขาก็คงไม่ต่างจากเดิม เขาตัดสินใจแล้ว...
“ข้าน้อยมิได้มีเจตนาปิดบัง” เขากล่าวเสียงหนักแน่น
“แต่สถานการณ์บังคับ ข้าน้อยจำต้องปกป้องนายน้อยให้ถึงที่สุด ข้าน้อยอาจเป็เพียง 'คนแซ่หยวน' ในยามนี้ แต่ในอดีต ข้าน้อยเคยมีเกียรติได้รับใช้ใต้เบื้องพระยุคลบาทองค์จักรพรรดิพระองค์ก่อน ในฐานะ...”
เขากล่าวพลางค่อยๆ พับแขนเสื้อข้างซ้ายขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนื้อบริเวณต้นแขนด้านใน และที่นั่นเอง ปรากฏรอยตราประทับสีแดงคล้ำจางๆ แต่ยังคงเห็นได้อย่างชัดเจน เป็รูปอักษรโบราณคำว่า “ฉิน” ล้อมรอบด้วยลายมงคลเมฆาอันเป็เอกลักษณ์!
รอยประทับตราประจำพระองค์ของฉินอ๋องหลี่ซื่อหมิน ในยามที่พระองค์ยังไม่ได้เสด็จขึ้นครองราชย์! ตราประทับที่มอบให้แก่เหล่าทหารหาญผู้ภักดี และใกล้ชิดที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหล่าทหารในหน่วย “อาชาเกราะทมิฬ”!
วินาทีที่สายตาของแม่ทัพเฉิงเหยาจินมองเห็นตราประทับนั้น! แววตาที่เคยแข็งกร้าว และเคลือบแคลงพลันเปลี่ยนเป็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง! ความทรงจำในอดีตสมัยที่เขายังเป็ขุนศึกหนุ่ม เคียงบ่าเคียงไหล่กับองค์ฉินอ๋อง และเหล่าทหารกล้าหน่วยอาชาเกราะทมิฬในการกรำศึกสร้างชาติ ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง! รอยตรานี้... เขาจำมันได้แม่นยำ!
“เ้า... เ้าคือทหารหน่วยอาชาเกราะทมิฬ!” เสียงของแม่ทัพเฒ่าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความแข็งกร้าวกลายเป็ความตื่นเต้นระคนความเหลือเชื่อ
เหล่าหยวนก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ขอรับ ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยเคยเป็เพียงพลทหารม้าเล็กๆ นายหนึ่งในหน่วยนั้นเมื่อหลายสิบปีก่อน”
ทันใดนั้น..!
แม่ทัพเฉินเหยาจินก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้! เขาก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหาเหล่าหยวนอย่างรวดเร็ว กิริยาที่เปลี่ยนไปทำให้ทหารยามที่คุมตัวอยู่ต่างใ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขยับ
“อาชาเกราะทมิฬ! ฮ่าๆๆ! ไม่นึกเลยว่าข้าจะได้พบเจอสหายร่วมรบเก่า ณ สถานที่เช่นนี้!”
แม่ทัพเฒ่าหัวเราะเสียงดังอย่างที่ไม่เคยมีใครในค่ายนี้ได้ยินมาก่อน เขายื่นมืออันหยาบกร้านแต่แข็งแรงมาตบไหล่เหล่าหยวนอย่างแรงสองสามครั้ง ก่อนจะประคองร่างของเหล่าหยวนให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ อย่างให้เกียรติ
“นั่งลงก่อน สหาย!” คำว่า “สหาย” ที่หลุดออกมาจากปากแม่ทัพใหญ่ ทำให้เหล่าทหารยามยิ่งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“ขอบพระคุณ ท่านแม่ทัพ” เหล่าหยวนกล่าว รู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่ต้องมากพิธี!” เฉิงเหยาจินโบกมือ
“ในเมื่อเ้าคือหนึ่งในอาชาเกราะทมิฬ ก็เท่ากับเป็พี่น้องร่วมตายกับข้ามาแล้ว เื่อื่นใดถือเป็เื่เล็กน้อย!” เขากลับไปนั่งที่เดิม แต่แววตาและท่าทีเปลี่ยนไปเป็มิตรอย่างสิ้นเชิง
“เอาล่ะ สหายหยวน เล่ามาตามตรงเถิด เกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่ เหตุใดเ้าและนายน้อยของเ้าจึงต้องมาตกทุกข์ได้ยากถึงเพียงนี้?”
บรรยากาศในกระโจมพลันเปลี่ยนไป ความตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกของสหายเก่าที่ได้กลับมาพบกันในสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน เหล่าหยวนรู้ดีว่า บัดนี้ประตูแห่งความช่วยเหลือได้เปิดออกแล้ว...
….
เหล่าหยวนสูดลมหายใจลึก รู้ดีว่าถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด แม้จะเป็เื่ที่ละเอียดอ่อน และน่าสลดใจเพียงใดก็ตาม เขาประสานมือขึ้นอีกครั้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง และแฝงความเคารพยิ่งกว่าเดิม
"ท่านแม่ทัพ... ที่ข้าน้อยต้องรบกวนท่านถึงเพียงนี้ เป็เพราะนายน้อยที่ข้าน้อยมีหน้าที่ติดตามคุ้มครองนั้น... แท้จริงแล้วคือ คุณชายจ้าวมู่เฉิน บุตรชายของท่านรองจ้าวกรมพิธีการขอรับ"
ชื่อของจ้าวมู่เฉิน ทำให้แม่ทัพเฉินเลิกคิ้วเล็กน้อย นามนี้เขาย่อมเคยได้ยินผ่านหูมาบ้าง ในฐานะบุตรชายของขุนนางในราชสำนัก แต่สิ่งที่เหล่าหยวนกล่าวต่อไปนั้น ทำให้แม่ทัพเฒ่าต้องนิ่งฟังอย่างตั้งใจยิ่งขึ้น
“...และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... คุณชายจ้าวมู่เฉิน คือคู่หมั้นหมายตามพระราชโองการของหลานสาวท่าน... คุณหนูเฉินซูเหริน ขอรับ”
คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจแม่ทัพเฒ่า! “คู่หมั้นของซูเหริน!” เขาอุทานเสียงเบา ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย จ้องมองเหล่าหยวนอย่างไม่อยากเชื่อหู นี่คือว่าที่หลานเขยที่เขารู้จักแต่เพียงชื่อ และไม่เคยคาดคิดว่าจะมาพบเจอในสภาพเช่นนี้!
เหล่าหยวนก้มหน้าลงเล็กน้อย กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่สลดลง
“แต่โชคร้ายเหลือประมาณ... ระหว่างการแข่งขันตีคลี คุณชายประสบเหตุร้าย จนตกม้าศีรษะกระแทก…สูญเสียความทรงจำไปสิ้นเชิง สติปัญญาและความคิดอ่านของท่านไม่ต่างอันใดกับ เด็กน้อยอายุเพียงห้าหกขวบเท่านั้น ซ้ำร้ายยังถูกลอบสังหาร ทำให้ตกเหวจนข้าได้มาพบกับท่านที่นี้ ”
คราวนี้ แม่ทัพเฉินเหยาจินถึงกับนิ่งอึ้งไปอย่างแท้จริง ความประหลาดใจ ความสงสาร ความโกรธแค้นผู้ที่ลงมือทำร้าย ระคนปนเปอยู่ในแววตาคู่นั้น เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“รอดจากเหวลึก... มาตกอยู่หน้าค่ายข้า... ในสภาพเช่นนี้... หรือนี่คือชะตาฟ้าลิขิตจริงๆ...”
เหล่าหยวนเห็นท่าทีของแม่ทัพเฒ่า ก็รีบกล่าวเสริมด้วยความร้อนใจทันที
“บัดนี้ ข้าน้อยออกมาจากที่ซ่อนนานโขแล้ว ท่านแม่ทัพ โปรดทราบเถิดว่านายน้อยในสภาพเช่นนี้ กับบ่าวรับใช้อีกสองคน สตรีหนึ่ง บุรุษหนึ่ง กำลังรอคอยอย่างหวาดหวั่น พวกเขาไม่คุ้นเคยกับป่าเขา อาจกำลังหวาดกลัว หรืออาจมีภยันตรายอื่นใดเกิดขึ้นก็สุดจะคาดเดาได้” เขาก้มศีรษะลงอีกครั้ง
“ข้าน้อยจึงจำต้องมารบกวนท่านแม่ทัพ ขอความกรุณาโปรดส่งกำลังทหารฝีมือดีสักสามสี่นาย ติดตามข้าน้อยกลับไปช่วยพวกเขาทั้งสามออกมาโดยเร็วที่สุดเถิดขอรับ! ทุกวินาทีอาจมีความหมาย!”
ความลังเลทั้งหลายมลายหายไปจากใจของเฉินเหยาจินทันที! ความปลอดภัยของว่าที่สามีหลานสาว และความรับผิดชอบในฐานะเ้าบ้าน แม้จะเป็ฐานทัพลับ บัดนี้สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด!
“หลี่เว่ย!” แม่ทัพเฒ่าตวาดเรียกชื่อนายทหารที่เคยนำตัวเหล่าหยวนเข้ามา เสียงดังกังวานสะท้อนอำนาจ
นายทหารผู้นั้นปรากฏกายขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเงา “ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”
“เ้า! นำทหารหน่วยพยัคฆ์ซุ่มฝีมือดีที่สุดสี่นาย!” เฉิงเหยาจินสั่งการอย่างเฉียบขาด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเร่งด่วน
“จัดเตรียมเปลหามและเครื่องปฐมพยาบาล! ติดตามสหายข้า แซ่หยวนผู้นี้ กลับไปยังที่ซ่อนของพวกเขาทันที! ไปรับตัวคุณชายจ้าวและผู้ติดตามอีกสองคนมายังค่ายนี้โดยพลัน! ให้พักที่เรือนรับรองท้ายค่าย! ดูแลความปลอดภัยให้ดีที่สุด! เร่งมือเข้า! หากเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ข้าจะลงโทษพวกเ้าอย่างหนัก!”
“รับบัญชา!” นายทหารหลี่เว่ยรับคำอย่างหนักแน่น ก่อนจะรีบออกไปปฏิบัติตามคำสั่งทันที
เหล่าหยวนทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ก้มศีรษะลงจรดพื้น
“ท่านแม่ทัพ! ขอบพระคุณในความเมตตา! ข้าน้อยแซ่หยวน ขอจารึกบุญคุณครั้งนี้ไว้ชั่วชีวิต!” ความโล่งใจ และความตื้นตันถาโถมเข้าใส่จนแทบพูดไม่ออก
“ลุกขึ้นเถิด สหาย” เฉินเหยาจินกล่าวเสียงอ่อนลง
“หน้าที่ของทหาร คือปกป้องอาณาประชาราษฎร์ โดยเฉพาะผู้ที่ภักดีต่อต้าถังเช่นเ้าและ... ว่าที่หลานเขยของข้า รีบไปเถิด อย่าให้พวกเขาต้องรอนาน”
เพียงครู่เดียว นายทหารหลี่เว่ยก็กลับมารายงานพร้อมกับทหารร่างกำยำอีกสี่นาย ทุกคนอยู่ในชุดพร้อมรบ มีอาวุธครบมือ และมีนายทหารคนหนึ่งแบกเปลหามพับได้กับห่อยาเตรียมพร้อม
เหล่าหยวนลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้แม่ทัพเฉินเหยาจินเป็ครั้งสุดท้ายด้วยความเคารพสุดหัวใจ ก่อนจะหันไปทางนายทหารหลี่เว่ย
“นำทางข้าไปเถิด ท่านหัวหน้าหลี่ พวกเขารออยู่”
แล้วร่างของอดีตทหารอาชาเกราะทมิฬ พร้อมด้วยหน่วยกู้ภัยชั้นยอด ก็เคลื่อนตัวออกจากกระโจมบัญชาการอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับเข้าไปในป่าทึบและหุบเขาอันซับซ้อนอีกครั้ง แต่คราวนี้ หาใช่ไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว และสิ้นหวังไม่ หากแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังที่ถูกจุดขึ้นใหม่ และความมุ่งมั่นที่จะนำพาเ้านาย และสหายร่วมชะตากรรมกลับสู่ที่ปลอดภัยให้จงได้...
5K
