ตอนที่ 9
เข้าใจ
“พี่หลินเอาไปเถอะขอรับ”หนิงหลงมองกระบี่อยู่ครู่หนึ่งก็หันไปมองหลินฟานแล้วบอกให้หลินฟานนำกระบี่ไปอย่างง่ายดาย
“ศิษย์พี่ อาวุธระดับนี้.....”
“ข้าเข้าใจขอรับว่ามันเป็อาวุธที่มีค่ามากมีคนมากมายมาที่หน้าบ้าน แล้วคุกเข่าขอร้องเพื่อให้อาจารย์สร้างอาวุธระดับต่ำกว่านี้มากอยู่ทุกวันข้าเลยเข้าใจว่ามันมีค่าขนาดไหนแต่ข้าก็ยังอยากจะให้พี่หลินเอากระบี่เล่มนี้ไปขอรับ”หนิงหลงตอบออกมาด้วยท่าทีมั่นใจพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตา
“อีกอย่างข้าไม่ได้อยากเป็มือกระบี่เสียหน่อย ข้าอยากจะเป็ช่างตีเหล็กเหมือนกับอาจารย์ต่างหาก”หนิงหลงว่าพลางมองไปทางาุโิซานที่อยู่ข้างๆแม้าุโิซานจะไม่เคยสั่งให้หนิงหลงเป็ช่างตีเหล็กแต่หนิงหลงก็อยากจะเป็ช่างตีเหล็กด้วยตัวเองมาตั้งนานแล้วเื่นี้หลินฟานเองก็ััได้เพราะความอยากเรียนระหว่างวิชากระบี่กับจำตำราวิชาตีเหล็กของหนิงหลงต่างกันเหลือเกิน
“แต่ว่า.....”หลินฟานยังคงมีท่าทีอ้ำอึ้งเพราะกระบี่เล่มนี้มันมีค่าเกินไปการจะรับมันมาฟรีๆแบบนี้มันออกจะทำใจยากไปหน่อย
“ไม่ต้องห่วงขอรับข้าจะเป็ช่างตีเหล็กที่สามารถสร้างอาวุธระดับเซียนได้ด้วยตัวเองเพราะงั้นแค่อาวุธระดับเซียนชิ้นเดียวท่านไม่ต้องคิดมากหรอก”หนิงหลงว่าพลางยิ้มกว้างออกมาด้วยท่าทีมั่นใจเสียอย่างนั้น
“ท่านเองก็โอ้อวดเป็เหมือนกันนะขอรับศิษย์พี่”หลินฟานหัวเราะกับท่าทีมั่นใจของหนิงหลงเสียเหลือเกินแต่ในใจหลินฟานกลับแอบเชื่อว่าหนิงหลงจะต้องสร้างอาวุธระดับเซียนขึ้นมาได้จริงๆแน่
“ั้แ่เมื่อไหร่.....”ระหว่างกำลังบังคับให้หลินฟานเอากระบี่ไปอยู่นั้นอยู่ๆาุโิซานก็เอ่ยปากถามหนิงหลงด้วยท่าทีประหลาดใจ
“อะไรหรือขอรับอาจารย์”หนิงหลงได้ยินอาจารย์ถามเช่นนั้นก็ทำหน้างงออกมาคำถามมันคลุมเครือเกินไป เลยไม่ทราบว่าท่าน้าถามอะไรกันแน่
“เ้าอยากเป็ช่างตีเหล็กั้แ่เมื่อไหร่”าุโิซานถามด้วยท่าทีประหลาดใจ แต่เดิมที่สอนวิชาให้หนิงหลงเป็เพราะตนเองไม่มีอย่างอื่นจะสอนให้หนิงหลงเท่านั้นก็แค่คิดว่าถ้าหนิงหลงมีวิชาตีเหล็กติดตัวสักหน่อยก็คงสามารถเลี้ยงชีพต่อไปได้ไม่อดตายเท่านั้นไม่คิดว่าหนิงหลงจะอยากเป็ช่างตีเหล็กขนาดนี้
“ั้แ่เริ่มมีคนมาขอร้องให้อาจารย์สร้างอาวุธให้ขอรับ”หนิงหลงตอบออกมาด้วยท่าทีเขินๆมันน่าอายนิดหน่อยเพราะเหตุผลที่หนิงหลงอยากสร้างอาวุธขึ้นมามันบังเอิญไปหน่อย
“คนพวกนั้นลงทุนเดินทางไกลมาเพื่อขอร้องอาจารย์แต่เพราะอาจารย์สร้างอาวุธไม่ได้แล้วพวกเขาก็เลยได้แต่ผิดหวังกลับไปแต่ระหว่างที่พวกเขาอยู่ที่นี่ข้าได้พูดคุยกับพวกเขาหลายคนเลยขอรับบางคน้าอาวุธของอาจารย์ไปเพื่อแก้แค้น บางคนก็เพื่อผ่านการทดสอบสำคัญหรือแม้แต่นำไปมอบให้กับผู้ที่พวกเขาเคารพแต่ละคนที่มาที่นี่มีเหตุผลหลากหลายมากขอรับข้าก็เลยรู้สึกว่าถ้าข้าสร้างอาวุธให้พวกเขาแทนอาจารย์ได้พวกเขาคงจะได้สมหวังกันเท่านั้นเอง”หนิงหลงตอบพลางนึกถึงคนก่อนหน้านี้ที่มาขอร้องให้อาจารย์สร้างอาวุธให้แต่ละคนมีเื่ราวของตนเอง มีความจำเป็ของตัวเองกันหมดการที่เห็นพวกเขากลับไปพร้อมใบหน้าผิดหวังนั้นเป็สิ่งที่รบกวนจิตใจของหนิงหลงอย่างมากบางทีนั่นอาจจะเป็จุดเริ่มต้นที่ทำให้หนิงหลงตั้งใจศึกษาวิชาตีเหล็กจากอาจารย์ก็ได้
“อย่างนี้นี่เอง”าุโิซานได้ยินเหตุผลของหนิงหลงก็มองไปทางเด็กชายด้วยท่าทียินดีแม้ปากจะบอกว่าอยากให้หนิงหลงเลือกเส้นทางด้วยตัวเองแต่าุโิซานก็แอบคิดจะให้หนิงหลงมาสืบทอดวิชาของตนอยู่เหมือนกันแต่เพราะคำขอร้องของสหายเก่าทำให้าุโิซานไม่กล้าบังคับหนิงหลงแต่ถ้าหนิงหลง้าด้วยตัวเองก็ไม่ผิดต่อสหายและยังได้สืบทอดวิชาให้หนิงหลงอย่างจริงจังอีกต่างหาก
“หลินฟานเ้าเอากระบี่เล่มนี้ไปซะส่วนอาวุธของหนิงหลงข้าจะสอนให้เขาสร้างมันเอง”าุโิซานว่าพลางยิ้มกว้างด้วยท่าทีดีใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทำเอาทั้งหนิงหลงทั้งหลินฟานต่างพากันใกันทั้งคู่
.
.
.
“เื่มันกลายเป็แบบนี้ไปซะแล้วข้าเสียดายนะขอรับที่ไม่ได้อยู่ที่นี่จนสร้างอาวุธระดับราชันได้ด้วยตนเอง”หลินฟานเดินออกมาที่หน้าบ้านของาุโิซานพร้อมกับหนิงหลงที่เดินออกมาส่งยามนี้หลินฟานถือกระบี่ระดับราชันกลับไปต่อให้อีกฝ่ายยกข้ออ้างอะไรออกมากดดันก็คงไม่อาจเถียงอะไรหลินฟานได้แล้วเื่ของตระกูลหลินนับว่าคลี่คลายไปแล้วก็ไม่ผิด
“จริงสิข้าเคยถามพี่หลินไปนี่ขอรับว่าท่านอยากได้อาวุธแบบไหนท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลยนะขอรับ”หนิงหลงที่เดินมาส่งหลินฟานมีท่าทีเศร้าๆให้เห็นได้อย่างชัดเจนเขาสนิทกับหลินฟานมากทีเดียวพอหลินฟานต้องเดินทางกลับไปแล้วเช่นนี้ก็อดเหงาขึ้นมาไม่ได้
“จริงสินะขอรับ แต่ข้าได้อาวุธที่ข้า้ามาแล้วซะด้วยสิ”หลินฟานหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะมองไปยังกล่องกระบี่ที่แขวนเอาไว้ด้านหลังตอนนี้กระบี่สลักชื่อหนิงหลงนอนสงบอยู่ในกล่องไม้พิเศษที่าุโิซานสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังพลังของกระบี่คนภายนอกไม่สามารถััได้เลยว่าในกล่องเป็กระบี่ระดับใด
“ข้าถามคำถามนี้กับคนที่มาขอร้องอาจารย์เสมอเลยขอรับพอข้าเก่งพอแล้วข้าจะสร้างอาวุธที่พวกเขา้าแล้ววันหนึ่งหากได้เจอพวกเขาข้าจะมอบมันให้พวกเขาขอรับ”หนิงหลงหัวเราะเขินๆออกมากับความตั้งใจแบบเด็กๆของตนแต่หลินฟานที่ได้ยินกลับชะงักไป ที่แท้ตอนศิษย์พี่ถามเื่อาวุธที่อยากได้กับตนก็เพราะเหตุผลเช่นนี้เองหากคนที่เคยมาขอร้องท่านาุโทราบคงจะซึ้งใจกันถ้วนหน้าแน่ๆ
“ข้าเองมีอาวุธประจำตำแหน่งอยู่แล้วคงเปลี่ยนอาวุธไม่ได้”หลินฟานพูดออกมาด้วยท่าทีเสียดายก่อนจะนำกระบี่ลิ้นัออกมาจากกำไลข้อมือกระบี่เล่มนี้ไม่ใช่แค่กระบี่ระดับราชันขั้นที่ 5 เท่านั้นแต่ยังเป็เครื่องหมายบ่งบอกถึงความเป็องครักษ์หลวงของหลินฟานอีกด้วยและตระกูลหลินเองก็รับตำแหน่งองครักษ์หลวงมาหลายต่อหลายรุ่นทำให้กระบี่เล่มนี้เหมือนเป็เครื่องหมายของตระกูลหลินไปเสียแล้วหลินฟานต่อจากนี้จนกว่าจะส่งต่อกระบี่เล่มนี้ให้ผู้สืบทอดก็ไม่คิดจะเปลี่ยนอาวุธแต่อย่างไร
“แต่ข้าอยากได้ทวนเล่มหนึ่งขอรับศิษย์พี่ข้าขอสั่งทำทวนล่วงหน้าได้หรือไม่”หลินฟานถามพลางยิ้มออกมาด้วยท่าทีอ่อนโยนในตระกูลหลินมีพี่น้องของหลินฟานอยู่ด้วย ในเหล่าพี่น้องของหลินฟานนั้นมีเด็กคนหนึ่งฝึกวิชาทวนอยู่หลินฟานก็เลยอยากจะได้ทวนเล่มหนึ่งไปมอบให้เด็กคนนั้น
“ได้แน่นอนขอรับข้าจะสร้างให้สุดฝีมือเลย”หนิงหลงยิ้มพลางยืดอกอย่างมั่นใจแต่จะไม่ให้เขามั่นใจเสียหน่อยได้อย่างไรหนิงหลงเป็ศิษย์ของาุโิซานช่างตีเหล็กในตำนานที่สร้างอาวุธระดับเซียนได้ถึง2 เล่ม แถมร่างของหนิงหลงตอนนี้ยังผ่านการชำระกระดูกและผสานกล้ามเนื้อมาแล้วไหนจะเส้นชีพจรที่น่าเหลือเชื่อและเคล็ดวิชาร่างเซียนสถิตอีกหากจะมีคนก้าวข้ามาุโิซานขึ้นไปนั้นก็คงมีเพียงหนิงหลงผู้นี้ไม่ผิดแน่
“งั้น.....สิ่งนี้ถือเป็เงินมัดจำก็แล้วกันขอรับ”หลินฟานถอดกำไลมิติที่มือซ้ายออกมาก่อนจะยื่นมันให้หนิงหลงทั้งๆแบบนั้นนี่คือเหตุผลที่หลินฟานแบกกระบี่หนิงหลงเอาไว้บนหลังไม่ได้เก็บเข้าไปด้านในแถมยังเอากระบี่ลิ้นัออกมาอีกต่างหาก
“ข้าเห็นศิษย์พี่สนใจก็เลยอยากจะมอบให้ภายในยังเหลือของที่ใช้ได้อยู่นิดหน่อยข้ายกให้ศิษย์พี่ก็แล้วกันขอรับ”หลินฟานว่าพลางนำกำไลมิติยัดใส่มือหนิงหลงแกมบังคับเสียอย่างนั้น
“แต่ว่า นี่มัน....”
“อ๋า....ของส่วนตัวข้าเอาออกมาหมดแล้วขอรับท่านไม่ต้องห่วงหรอก”หลินฟานพูดด้วยท่าทีติดตลกเพื่อตัดบทเกรงใจของหนิงหลงทิ้งไปจะมาเกรงใจกับอีแค่กำไลมิติกัน ท่านมอบกระบี่ระดับเซียนให้ข้าเชียวนะมันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“จริงสิถ้าศิษย์พี่ว่างก็แวะไปหาข้าบ้างนะขอรับ ในนี้มีตราของตระกูลหลินด้วย ขอเพียงท่านแสดงมันให้ทหารในเมืองหลวงของอาณาจักรัครามเห็นพวกเขาจะต้อนรับท่านแน่นอน”หลินฟานกล่าวเช่นนี้เหมือนเป็บทสั่งลาก่อนจะจากกันเลยซึ่งมันก็เป็เช่นนั้นจริงๆหลังจากนี้หลินฟานก็คงต้องกลับไปรับตำแหน่งแม้จะแอบคิดว่าอยากจะมาอยู่ที่นี่แต่สุดท้ายก็คงไม่อาจทิ้งบ้านเมืองหรือตระกูลมาได้จริงๆหรอก
“แน่นอนขอรับข้ายังต้องไปเก็บค่าทวนที่เหลือนี่ขอรับ”หนิงหลงยิ้มรับก่อนจะมองหลินฟานด้วยสีหน้าเศร้าๆแต่ตอนนี้หลินฟานก็ต้องจากไปจริงๆแล้ว หลังจากล่ำลากันจนยืดยาวในที่สุดหลินฟานก็ก้มลงประสานมือคารวะครั้งหนึ่งก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เคร๊ง......เคร๊ง........
หลินฟานเดินจากไปได้ไม่เท่าไหร่อยู่ๆหนิงหลงก็ได้ยินเสียงค้อนดังมาจากภายในบ้านเสียงเช่นนี้เป็น้ำหนักค้อนของอาจารย์ไม่ผิดแน่แต่วันนี้ไม่มีคนในหมู่บ้านสั่งทำอะไรเลยนี่นา
“อาจารย์ท่านทำอะไรหรือขอรับ”หนิงหลงเดินกลับเข้ามาก่อนจะมองไปทางโรงตีเหล็กหลังบ้านยามนี้าุโิซานกำลังทุบค้อนลงไปบนก้อนโลหะอย่างหนักหน่วงจนแผ่นโลหะเปลี่ยนรูป แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรมันก็ไม่ใช่มีดทำครัวหรือจอบเสียมแน่ๆ แต่มันกลับเป็ทรงของกระบี่ไม่ใช่หรืออย่างไร
“ข้าจะสอนเ้าสร้างอาวุธ ข้าเองก็ต้องกลับมาทบทวนเหมือนกันไม่อย่างนั้นคงสอนเ้าได้ไม่เต็มที่”าุโิซานว่าพลางทุบค้อนในมืออย่างต่อเนื่องนานมากแล้วที่าุโิซานไม่ได้สร้างอาวุธเลยแม้แต่ชิ้นเดียวนั่นเพราะเขาทนรับความเ็ปที่ตนไม่สามารถสร้างอาวุธชั้นเลิศได้อีกแล้วแต่ตอนนี้เขาไม่สนมันอีกแล้ว เพื่อจะสอนหนิงหลงเขาต้องฟื้นคืนความสามารถกลับมาไม่อย่างนั้นจะทำตัวอย่างเพื่อสอนหนิงหลงได้อย่างไร
“มานั่งตรงนี้ แล้วดูข้าให้ดี”าุโิซานว่าพลางสั่งให้หนิงหลงมานั่งข้างๆเสียในเมื่อจะเป็ช่างตีเหล็กแล้วก็ต้องตั้งใจเรียนรู้การได้ดูยอดฝีมือสร้างอาวุธใกล้ๆเป็เื่ที่มีค่ามากทำให้หนิงหลงรีบเข้าไปนั่งข้างๆตัวาุโก่อนจะจดจ้องค้อนของาุโิซานอย่างไม่วางตาเพื่อจะสร้างอาวุธให้เหล่าผู้คนเขาจะต้องเรียนรู้ให้มากๆและพัฒนาฝีมือขึ้นไปให้ได้
![Moonlight of Darkness: ผมคือจิ้งจอก แห่งแดนสนธยา [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574420750_21656090.webp)
5K
