ตอนที่ 2
คืนชีพ
จางมู่หลินรู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงร้องไห้คร่ำครวญของสตรีที่ดังไม่หยุด เขาจำได้ว่าตนเองถูกผู้บำเพ็ญเพียรหลายกลุ่มไล่ล่าสังหาร เพราะ้าชิงของวิเศษที่ได้มาโดยบังเอิญ ตอนเข้าไปสำรวจแดนลี้ลับที่ปรากฏขึ้นในรอบพันปี
เขาเพิ่งมารู้เอาตอนที่กำลังจะตายว่าจักจั่นหยกที่ตนได้มา คือจักจั่นหยกที่เป็อาวุธเซียนในตำนาน ต่อให้โดนสังหารกี่ครั้งกี่หน ถ้าิญญายังอยู่ก็จะสามารถกลับเข้าร่างและฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ การได้ของวิเศษเช่นนี้ถือเป็โชคดีมหาศาล เพราะไม่ต่างอะไรกับการมีชีวิตเป็ะ
แต่เขาดันโชคร้ายที่ร่างกายโดนศัตรูรุมสังหารจนร่างแหลกเป็ผุยผง จึงไม่สามารถฟื้นคืนชีพขึ้นในร่างเดิมได้ จักจั่นหยกจึงรักษาดวงิญญาเขาเอาไว้และเสาะหากายเนื้อที่เพิ่งตายได้ไม่นาน หรือร่างกลวงเปล่าไร้ิญญาที่เข้ากันได้กับิญญาของเขา เพื่อคืนชีพขึ้นมาใหม่
“คุณชายช่างน่าสงสารนัก...เป็ความผิดของบ่าวเองเ้าค่ะ ถ้าบ่าวไม่เล่าเื่ทั้งหมดให้ฟัง คุณชายก็คงไม่…”
เสียงของสตรีวัยกลางคนคร่ำครวญและร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมทั้งระบายเื่ราวออกมาไม่หยุด ก่อนจะมีเสียงของเด็กผู้ชายวัยกำลังโตดังขึ้นด้านข้าง
“ท่านแม่ อย่าเสียใจไปเลยขอรับ ไม่ใช่ความผิดของท่าน คุณชายต้องไม่เป็อะไร…”
เสียงเด็กชายปลอบอยู่ได้สักพัก ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจไม่ต่างกัน
จางมู่หลินที่รู้สึกตัวแล้วแต่ไม่ได้ลืมตา พยายามจับใจความจากที่ทั้งสองคนคุยกัน ทำให้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองน่าจะอยู่ในร่างของคุณชายตระกูลจางที่ร่างกายอ่อนแอ ถูกส่งมาพักรักษาตัวที่หมู่บ้านชนบทได้สามปีแล้ว สองคนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ด้านข้าง คือแม่นมหวังกับบุตรชายที่คอยดูแลมาตลอด
ก่อนหน้านี้เ้าของร่างได้ฟังเื่ราวจากปากของแม่นมหวัง เื่ที่มารดาไม่ได้ป่วยตาย แต่โดนวางยาพิษ ส่วนใต้เท้าจางผู้เป็บิดาก็ไม่สนใจไยดี ซ้ำยังเชื่อฟังคำของภรรยาเอกคนใหม่ ส่งตัวบุตรชายมาอยู่ที่ชนบท โดยใช้ข้ออ้างว่าให้พักรักษาตัว
เพราะได้รับความะเืใจจากเื่ของมารดา บวกกับร่างกายที่อ่อนแอเป็ทุนเดิม ทำให้เ้าของร่างอาการทรุดหนัก และเป็ไปได้ว่าคงเสียชีวิตไปแล้ว ไม่เช่นนั้นิญญาของจางมู่หลินคงไม่สามารถยืมร่างคืนิญญาได้
ที่เป็เื่บังเอิญคือ เ้าของร่างนี้ก็ชื่อ “จางมู่หลิน” เช่นกัน
“นะ…น้ำ” พอเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้อง จางมู่หลินจึงส่งเสียงเพื่อให้พวกเขารู้สึกตัว
“คุณชาย!” พอเห็นว่าคุณชายรู้สึกตัวแล้ว แม่นมหวังกับบุตรชายก็ะโออกมาด้วยความดีใจ ก่อนที่เสี่ยวเฉินผู้เป็บุตรชายจะกุลีกุจอรินน้ำให้ดื่ม
“ในที่สุดคุณชายก็ฟื้นแล้ว ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอบคุณฮูหยินที่อยู่บน์!” แม่นมหวังปาดน้ำตาพลางโขกศีรษะคำนับด้วยความซาบซึ้ง
จางมู่หลินดื่มน้ำเข้าไปแล้วค่อยรู้สึกดีขึ้น เขาพยายามทบทวนเื่ราวทุกอย่าง แต่ก็จำได้แค่เื่ราวในชีวิตก่อน ส่วนความทรงจำของร่างนี้ไม่มีเหลืออยู่ มีแค่ความรู้สึกโศกเศร้าและโกรธแค้นที่ตกค้างก่อนเสียชีวิตเท่านั้น
เขารู้สึกว่าร่างกายตอนนี้อ่อนแอมาก แม้แต่จะลุกขึ้นนั่งยังแทบไม่มีแรง จึงพยายามโคจรพลังเพื่อซึมซับปราณวิเศษเข้าร่าง แต่แล้วก็ต้องใ เมื่อไม่สามารถััได้ถึงปราณวิเศษ
ปกติแล้วในแดนบำเพ็ญ ต่อให้เป็ดินแดนของมนุษย์ธรรมดา หรือสถานที่ที่มีปราณวิเศษเบาบางแค่ไหน แต่อย่างน้อยก็ยังพอััได้ แต่ตอนนี้เขากลับััไม่ได้เลย
ที่นี่ไม่มีปราณวิเศษ!?
ตอนแรกจางมู่หลินคิดว่าิญญาตัวเองมาเข้าร่างของมนุษย์ธรรมดาที่ร่างกายอ่อนแอในดินแดนบำเพ็ญเพียร แต่พอััปราณวิเศษไม่ได้ จึงเริ่มไม่มั่นใจว่าความคิดของตัวเองถูกต้อง
เื่โลกที่มีอยู่มากมายหลายพันใบ ล้วนเป็เื่เล่าและตำนานในดินแดนบำเพ็ญเพียร แต่เพราะเขาเป็ศิษย์สำนักใหญ่ และบังเอิญได้อ่านคัมภีร์โบราณในเขตหวงห้ามของหอคัมภีร์ ทำให้รู้ว่ามีโลกมากมายหลายพันใบอยู่จริง และแบ่งออกเป็สามระดับ หนึ่งคือโลกเบื้องล่างที่มีอยู่มากมายหลายร้อยหลายพัน มนุษย์ไม่มีพลังวิเศษ และไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ สองคือแดนบำเพ็ญเพียรหรือโลกที่มีพลังวิเศษ มีอยู่หลักร้อย และสุดท้ายที่มีอยู่หนึ่งเดียว คือแดน์หรือแดนเซียน
เขาจึงเริ่มคาดเดาว่าิญญาตัวเองอาจจะถูกส่งมายังโลกมนุษย์ธรรมดา ที่ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ
จางมู่หลินวางเื่ที่คาใจลงก่อน แล้วเริ่มเพ่งกระแสจิตโคจรพลังในร่างกาย ถึงจะไม่มีปราณวิเศษให้ดูดซับ แต่การโคจรพลังเหมือนเวลาบำเพ็ญเพียรในชีวิตที่แล้ว ก็สามารถกรุยทางชีพจรให้ลมปราณไหลเวียนไปทั่วร่างและสามารถช่วยฟื้นฟูร่างกายได้
แต่พอโคจรพลังลมปราณในร่าง ก็พบว่าที่จริงร่างนี้ไม่ได้อ่อนแอเพราะเจ็บป่วย แต่เป็เพราะในร่างกายมีพิษสะสมอยู่!
พอนำเื่ราวที่ได้ยินแม่นมหวังกับบุตรชายคร่ำครวญก่อนหน้านี้มารวมเข้ากับเื่พิษ จึงคาดเดาได้ว่าชีวิตของร่างนี้น่าคงจะน่าสงสารไม่น้อย มารดาถูกพิษจนตาย ถูกบิดาขับไล่ไสส่งมาอยู่ชนบท แถมในร่างยังมีพิษสะสมอยู่โดยที่ไม่มีใครระแคะระคาย แม้แต่เ้าตัวเอง
ดูท่าว่าชีวิตในร่างใหม่คงไม่ราบรื่นเท่าใดนัก แต่จางมู่หลินก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ยังโชคดีที่มีชีวิตอยู่
เขาโคจรพลังเพื่อขับพิษในร่างออกอย่างเงียบ ๆ รอให้ร่างกายฟื้นพลังและมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก่อน ค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป…
โปรดติดตามตอนต่อไป
พล็อตแนวเกิดใหม่ หรือทะลุมิติไปเข้าร่างที่มีชะตาอาภัพ แม่ตาย พ่อไม่รัก แม่เลี้ยงรังแก หาข้ออ้างส่งไปอยู่ชนบทหรือวัดวาอาราม แล้วตัวเอกค่อยกลับมาแก้แค้นเอาคืน หรือค่อยๆ สร้างกิจการร้านค้าของตัวเอง เป็พล็อตนิยายจีนโบราณที่พบเห็นได้บ่อย โดยเฉพาะนิยายชายหญิง ถ้าเกิดนักอ่านท่านไหนอ่านแล้วเห็นว่าเริ่มต้นมาแล้วพล็อตคุ้น ๆ อยากแจ้งไว้ก่อนว่าไม่ใช่เพราะลอกเื่อื่นมานะคะ แต่มันเป็พล็อตยอดฮิตเท่านั้นเอง ยังไงก็ลองอ่านดูก่อนน้า
299
