นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        “ม้วนคัมภีร์สายฟ้าระดับพิเศษห้าม้วน แม้กระทั่งนักรบเผ่าสัตว์กลายร่างยังทนมิไหว เจ้านี่ไม่ถูกไฟดูดตาย กลับทำให้ข้าได้ประโยชน์เสียแล้ว”

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อดึงลวดโลหะออกมา พันรอบข้อมือโม่จ้านสองรอบก่อนออกแรงดึงให้แน่น ตามด้วยผูกปมอย่างช่ำชอง

       “ไม่รู้ว่าโม่เจ๋อเอ่อร์มีตำแหน่งทางการทหารใดในกองทัพเผ่าปีศาจ นึกมิถึงว่ากระทั่งผู้บัญชาการกองพลที่สองยัง --- หืม?”

       ไม่รู้ว่าตนเข้าใจผิดไปเองหรือไม่ จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อคล้ายจะเห็นนิ้วหัวแม่มือของโม่จ้านขยับเล็กน้อย สัญชาตญาณของนักรบกระตุ้นให้สมองตื่นตัวทันใด มือข้างซ้ายของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อกำข้อมือทั้งสองข้างของโม่จ้านเอาไว้ มือข้างขวาบีบท้ายทอยของอีกฝ่ายกดโม่จ้านลงกับพื้นอย่างแน่นหนามิต่างกับซีนั่ว

       “จิ๊ ฟื้นแล้วงั้นรึ? เพียงแต่มิเป็นอันใด ยอมถูกจับเสียแต่โดยดีเถิด”

       “...แค่ก ท่านจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อ ข้าต้องการแก้ไขข้อผิดพลาดเล็กๆ ในคำพูดของเจ้า”

       หน้าผากของโม่จ้านแนบชิดลงกับพื้นเย็น น้ำเสียงค่อนข้างอู้อี้ หากแต่ยังคงมีน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเริ่มระแวดระวังมากขึ้น แขนทั้งสองข้างเพิ่มกำลังขึ้นหลายส่วน จับจ้องทุกการกระทำของโม่จ้านอย่างระมัดระวัง

       อย่างไรก็ตาม หลังผ่านไปครึ่งนาที โม่จ้านกลับมิเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ถึงขั้นไม่แม้แต่จะขัดขืนใดๆ แม้ว่ากล้ามเนื้อจะแข็งแรงไม่ต่างกัน ทว่ารูปร่างของโม่จ้านเล็กกว่าของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อหนึ่งรอบ มิอาจขยับเขยื้อนภายใต้แรงกดของผู้ที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเผยสีหน้าเย้ยหยันออกมา แม้แต่ยอดฝีมือในกิลด์นักรบเหล่านั้น หากถูกตนจับไว้ได้ระหว่างการต่อสู้เจียระไนความรู้ก็ทำได้เพียงร้องตะโกนและยอมรับความพ่ายแพ้ กระนั้นเหตุใดเพียงจัดการกับคนตัวเล็กที่เพิ่งตื่นตนกลับเริ่มห่วงหน้าพะวงหลังขึ้นมาเสียแล้ว?

       “เหอะ เรี่ยวแรงมิเลวทีเดียว เช่นนั้น คงเหลือเพียงความปากแข็งเสียแล้ว..."

       “……?!”

       ทันใดนั้น จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อพลันสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นแปลกประหลาดพัดจู่โจมเข้ามาจากทางด้านหลัง ด้วยความรีบร้อนพลันคว้าตัวโม่จ้านมากำบังไว้ตรงหน้า มุมปากของโม่จ้านหยักยกขึ้นเล็กน้อย มือของตนที่ถูกมัดไว้ด้านหลังด้วยสายโลหะพลันคว้าขึ้นด้านบนอย่างแรง

       “อ๊ากกกกกกกกกก---!!!”

       “ไม่ได้การแล้ว!!! ท่านหัวหน้า---อึกอั่กกก!!!”

       เสียงกรีดร้องโหยหวนของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อดังก้องทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ชวนให้ผู้คนขนพองสยองเกล้า เมื่อเห็นว่าหัวหน้าได้รับบาดเจ็บสาหัส เคอเอินกับหลู่เต๋อซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดจึงรีบรุดพุ่งเข้าไปทันที ทว่าภายในเวลาไม่ช้าไม่เร็ว เงาสีดำประหลาดพลันพุ่งเข้าหาคนทั้งสองโดยมิรู้ตำแหน่งที่มา เคอเอินไม่สามารถหลบเลี่ยงจึงถูกตบกระเด็นออกไป เจ้าตัวใหญ่หลู่เต๋อยกแขนทั้งสองข้าขึ้นกำบัง กระนั้นกลับยังถูกดันให้ถอยไปหกเจ็ดก้าวกว่าจะสามารถหยุดลง

       “นี่มันเรื่องอันใดกัน?! เจ้าหมอนี่ทำอันใดกับท่านหัวหน้า?!”

       ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงส่งมาจากท่อนแขน หลู่เต๋อกัดฟันพุ่งตัวไปด้านหน้าอีกครั้ง ดึงเอาขวานขนาดใหญ่ด้านหลังของตนออกมาฟาดฟันไปทางโม่จ้าน โม่จ้านเลิกคิ้วเล็กน้อย เบี่ยงกายไปด้านข้างเพื่อหลบเลี่ยงลมจากปลายคมขวาน คว้าหีบขึ้นมาอย่างง่ายดายพร้อมทั้งกระโดดออกจากระยะการโจมตี เคลื่อนย้ายไปอยู่ข้างกายซีนั่วภายในไม่กี่ก้าว

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อที่เหงื่อผุดเต็มใบหน้าคุกเข่าลงบนพื้น กัดฟันแน่น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ หอบหายใจด้วยความเจ็บปวด—ตนคาดไม่ถึงแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันก็ยังมิอาจเข้าใจแม้สักนิดว่าภายใต้สถานการณ์ที่ถูกควบคุมทั้งร่าง กลับยังสามารถโจมตีหว่างขาของตนได้อย่างแม่นยำ

       แต่ไหนแต่ไรมา ตนภาคภูมิใจในร่างกายกำยำและกล้ามเนื้อแข็งแกร่งมิต่างกับเสื้อเกราะมาโดยตลอด กระนั้นแม้ว่าร่างกายจะแข็งแกร่งมากเพียงใดก็ยังมิอาจรอบคอบไปเสียทุกด้าน --- การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ชั่วร้ายอำมหิตอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงว่าจะสามารถทะลวงผ่านเกราะป้องกันที่ตนสวมเอาไว้ เข้าไปโจมตีส่วนเปราะบางด้านในอย่างรุนแรง

       “การวิเคราะห์จุดอ่อนของท่านหัวหน้ากิลด์จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อถูกต้องแม่นยำอย่างยิ่ง โม่เจ๋อเอ่อร์เลื่อมใสยิ่งนัก หากสามารถจัดการข้าได้ในกระบวนท่าเดียว ข้าก็ไร้หนทางโต้กลับโดยแท้”

       โม่จ้านปลดลวดโลหะบนกายของซีนั่วอย่างง่ายดาย พร้อมกับใช้หางตาเหลือบมองเหล่าทหารรับจ้างที่เข้ามารวมตัวกันสิบกว่าคน

       “หากแต่พลังใน ‘หนึ่งการโจมตี’ ของท่านยังน้อยเกินไป เพียงแค่คัมภีร์สายฟ้าไม่กี่ม้วนก็คิดจะโค่นคุณชายน้อยเช่นข้าแล้วงั้นหรือ?”

       “....ท่านมิได้เอ่ยว่ามีศักดิ์เท่าเทียมกับองค์ราชาปีศาจเช่นนั้นหรือ?”

       เมื่อซีนั่วซึ่งยังอยู่ในสภาพงุนงงได้ยินคำพูดของโม่จ้าน นึกมิถึงว่าปฏิกิริยาแรกภายในใจจะเป็นการอยากเอ่ยแขวะออกมา

       มังกรกึ่งมนุษย์ส่ายหัวอย่างแรง มองดูชายหนุ่มตรงหน้าปลดพันธนาการบนกายของตนอย่างช่ำชองจนอดที่จะรู้สึกละอายใจในความคิดชั่ววูบของตนมิได้—ยามที่ได้ยินว่าจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อพยายามใช้อำนาจซื้อใจโม่เจ๋อเอ่อร์ และในยามที่นึกมิถึงว่าโม่เจ๋อเอ่อร์จะ ‘หวั่นไหว’ เสียแล้ว ตนเกือบจะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะเปลี่ยนไปอยู่ฝ่ายศัตรู

       เพราะมีเรื่องยุ่งเหยิงก่อกวนใจเป็นเวลานาน สงครามครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน ทำให้ตนอ่อนไหวมากจนเกินไปแล้วจริงๆ...

       ซีนั่วถอนหายใจ ก้มหัวให้โม่จ้านที่กำลังโยนลวดโลหะทิ้งและสารภาพความคิดในใจของตนต่อผู้นำในอนาคตของเผ่าปีศาจท่านนี้

       “ขออภัย นายท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ นึกไม่ถึงว่าข้าจะสงสัยในความภักดี---เอ่อ มิใช่ มิตรภาพที่ท่านมีต่อองค์ราชาปีศาจ”

       “ข้าไม่คิดถือสาเรื่องนั้นแม้แต่น้อย เพียงแต่ว่า เจ้าไม่ซ่อนตัวให้ดีตามคำสั่ง ไม่กี่หมัดนั้นที่ถูกจี๋เอ่อร์ป๋อเท่ออัด เจ้าก็จงรับเอาไว้เองเถิด”

        น้ำเสียงของโม่จ้านเฉยเมยนัก สายตาทอดมองออกไปไกลพลางโบกมือไปมา ซีนั่วพยักหน้าก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนอยู่ด้านข้างด้วยความนอบน้อม

       “คล้ายว่าข้าจะเดาไม่ผิด เบื้องหลังของเจ้ามีเงาของสันตะสำนักอยู่จริงๆ สินะ หัวหน้ากิลด์จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อ”

       โม่จ้านลองชั่งน้ำหนักสิ่งที่อยู่ในหีบ ก่อนจะคลี่ยิ้มพร้อมกับเดินไปทางจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อที่พยายามฝืนลุกขึ้นมาได้ภายใต้การพยุงของคนหลายคน

       หากปล่อยไว้โดยไม่จัดการ ความเสียหายที่ม้วนคัมภีร์สายฟ้าระดับพิเศษส่งผลต่อร่างกายจะไม่น้อยไปกว่าที่ส่งผลต่อคนธรรมดา ทั้งยังรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยอมทำข้อตกลงกับฝ่ายที่เป็นรองทางอำนาจเช่นตน ดังนั้นจึงได้เตรียมป้องกันเอาไว้เสียแต่ต้น ทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังเวทธาตุไฟฟ้า ตนจึงได้เริ่มรวบรวมพลังธาตุรอบกายทันที ก่อตัวเป็น ‘รั้วไฟฟ้า’ ปกคลุมเหนือร่างกายหนึ่งชั้น จัดการลดความรุนแรงของคัมภีร์เวทบนศรสายฟ้าลงโดยไม่กระทบต่อ ‘วิสัยทัศน์ในการมองเห็น’

       ตนทำเพื่อล้วงข้อมูล มิอาจไม่แสร้งทำทีเป็นถูกไฟฟ้าช็อตจนหมดสติ เพราะถึงอย่างไรจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อก็เป็นสุนัขจิ้งจอกเฒ่า จะยอมวางใจก็ต่อเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่เป็นได้เปรียบอย่างแท้จริง สำหรับตนแล้ว คำถามในยามนี้คือทำอย่างไรจึงจะออกไปได้เร็วที่สุด

       “เหอะ เป็นข้าที่โง่เขลาเอง เพียงแต่ พวกเรามิได้พ่ายแพ้...”

       “ปัง---!!”

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อยิ้มเยาะพลางดีดนิ้ว ออกแรงโบกมือขึ้นไปบนฟ้า วงเวทย์ที่ซ่อนอยู่กลางฝ่ามือของตนพลันขยายออก บนพื้นดินกินอาณาเขตหลายเมตรใต้ฝ่าเท้าของพวกโม่จ้านสองคนเกิดเปลวไฟลุกโชนในชั่วพริบตา จัดการกักขังคนทั้งสองไว้ตรงกลาง ที่แท้ก่อนหน้าที่จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อถูกพยุงให้ลุกขึ้นนั้นได้อดกลั้นความเจ็บปวดเตรียมเวทมนตร์ขั้นสูงอย่างเงียบเชียบจนสำเร็จเสียแล้ว

        ขณะมองเปลวไฟลุกโชนสูงประมาณอาคารสามชั้น จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเผยหนึ่งรอยยิ้มราวกับปลดภาระอันหนักอึ้ง เจ้าป้องกันคัมภีร์เวทสายฟ้าได้ ทว่ายังจะป้องกันเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูงได้อีกเช่นนั้นหรือ?  มังกรกึ่งมนุษย์รู้เพียงเวทธาตุลม  มิอาจนำมาใช้ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกเปลวเพลิงโอบล้อมได้แม้แต่น้อย

        ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่วินาที หัวหน้ากิลด์ทหารรับจ้างผู้มีความรู้กว้างขวางกลับถูกความเป็นจริงตบหน้าเสียแล้ว

       จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อมองเงาร่างคนทั้งสองที่ย่ำอากาศทะยานขึ้นฟ้าภายในวงล้อมเปลวเพลิงพลันเบิกตาอ้าปากค้าง—ในขณะที่ลมโหมไฟ ซีนั่วพยุงโม่เจ๋อเอ่อร์พุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ ถึงขั้นที่ว่ายังนำพาเปลวเพลิงเผาไหม้ลอยมาตามท้าย ก่อนจะสลายหายไปกลางอากาศ ทว่าราวกับเปลวเพลิงสูงเทียมฟ้าจะถูกบางสิ่งที่ไร้รูปกีดขวางไว้ด้านนอก กระทั่งชายอาภรณ์ยังไม่มีแม้แต่รอยเผาไหม้ คนทั้งสองพลันโปรยกายลงสู่พื้นดินอย่างปลอดภัยไร้ความเสียหายเสียแล้ว