the choice

[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 1 อาชีพ ผู้หมอบคลาน][พลังชีวิต 29][พลังโจมตี 1 (+5) ][พลังป้องกัน 0][สกิล นายแห่งอัสนี, ไนท์วิชชั่น, รักษาระดับสูง, ต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด]
เมื่อวินนี่เห็นแบบนั้นแล้ว สายตาของเธอก็เบนกลับมาจ้องมองไปที่มีดพร้าในมือของเจมส์
‘ถ้าจำไม่ผิด สเตตัสพลังโจมตีเขามี +10 นี่นา’
'มันคงจะเป็นพร้าเล่มนี้สินะ' เธอมองอาวุธที่ถูกกำแน่นด้วยความเข้าใจ
ในขณะนี้เจมส์กำลังพยายามฟังเสียง พร้อมกับกวาดสายตาหาซอมบี้ที่อาจจะหลบซ่อนอยู่รอบ ๆ และเมื่อเขาดูจนแน่ใจว่าไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียวก็รีบกลับเข้ามาอยู่ประชิดตัววินนี่อีกครั้ง
"ผมจะไปช่วยเพื่อน" เจมส์พูดเสียงแข็ง
"ที่ไหนเหรอคะ? " เธอหันกลับมาสบตาและถามด้วยน้ำเสียงที่ดูอยากรู้
"หอพักข้างมหา’ลัยน่ะ ถัดไปประมาณสองซอยจากตรงนี้" เขาพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ประตูทางออกใหญ่ ซึ่งเป็นทางที่จะทำให้ไปซอยของหอพักนั้นได้
พอวินนี่เห็นทางด้านหน้าแล้วก็ได้สูดหายใจเข้าลึก ๆ และหายใจออกมายาว ๆ บ่งบอกได้ชัดว่าเธอกังวล มือเรียวทั้งสองข้างสอดประสานกันกุมมีดในมือแน่น สายตาหวานสวยมองไปยังทางออกด้วยความแน่วแน่
"โอเคค่ะ ฉันพร้อมแล้ว" เธอพูดพลางหันไปมองหน้าเจมส์
เขามองเธอด้วยความประหลาดใจ เพราะตอนนี้หน้าตาที่ดูซีดเซียวของเธอดูมันแสดงออกชัดเจนว่าเธอกำลังกลัวอยู่ มือสั่น ๆ ของเธอยิ่งบ่งบอกได้อย่างดี
“นี่เธอน่ะ”“ค คะ? ” วินนี่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ“เธอยังเก็บมีดไม่เป็นงั้นเหรอ” เขาถามพร้อมกับมองไปที่มีดในมือของเธอ“มันเก็บได้ด้วยเหรอคะ? ” เธอทำตาโตหลังจากที่ได้ยินเจมส์บอก“เห้อ เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ ลองพูดว่าเก็บในใจดูสิ เดี๋ยวมันก็จะหายไปเอง ส่วนตอนเอาออกมาใช้ก็แค่เรียกออกมา” เขาพูดด้วยความเอือมระอา“โห ฉันไม่เคยรู้มาค่ะ! ” เธอพูดด้วยเสียงที่ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
‘เก็บมีด’
มีดในมือของเธอหายไปอย่างที่เจมส์พูดไว้ ‘คุณ!! มันหายไปจริง ๆ ด้วย นี่มัน โคตรสุดยอดเลย’
“เด็ก” เจมส์พูดพร้อมกับส่ายหัวไปมา“ใครเด็กกัน อายุฉันก็ยี่สิบแล้วนะคะ”“เด็ก”“จิ๊” วินนี่ทำท่าทางไม่พอใจให้กับคนตรงหน้า แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
"แต่เดี๋ยวก่อนที่เราจะไปต่อ...อะนี่" เจมส์โยนกุญแจรถยนต์ในมือให้กับวินนี่สามพวง
"ไปหามาว่านี่เป็นของรถคันไหนบ้าง ส่วนผมจะไปหามอเตอร์ไซค์หกคันนี้" เขาพูดด้วยความนิ่งเฉยเหมือนอย่างเคยพร้อมกับหันหลังแล้วเดินจากไป
เจมส์เดินตรงไปยังลานจอดมอเตอร์ไซค์และเริ่มทำการไขกุญแจ ที่นี่มีทั้งหมดสิบสามคัน เขาทำการหาหกคันที่ตรงกับกุญแจในมือ
คันที่หนึ่ง ไม่ใช่สอง ไม่ใช่สาม แกร่ก ‘โอเค นี่แหละที่ต้องการ’ เขาไม่รอช้ารีบเก็บมันเข้าช่องเก็บของทันทีสี ไม่ใช่...แปด แกร่ก

ตื้ด ๆ ตื้ด ๆ ตื้ด ๆ ตื้ด ๆ

เจมส์ได้ยินเสียงสัญญาณถี่ ๆ จากทางวินนี่ก็ได้หันไปมอง และรีบวิ่งออกมาดู พบว่าเธอกำลังกดหารถอย่างไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะการที่เธอทำให้รถดังขึ้นมาก ๆ อาจเป็นการล่อซอมบี้มาตรงนี้ได้
เธอเห็นเจมส์รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา เธอจึงหยุดอยู่ที่หน้ารถคันหนึ่งที่เธอพบว่าตรงกับกุญแจแล้ว และค่อย ๆ มองไปเขาด้วยความสงสัย
'นั่นเขาเป็นอะไรน่ะ'
“คันนี้ใช่มั้ย” เขาถามด้วยเสียงเหนื่อยหอบ ก่อนที่เธอจะพยักหน้าเป็นการตอบว่าใช่
เขาเตะมือไปที่รถตรงหน้าทีหนึ่ง ก่อนที่รถคันนี้จะหายไปพร้อมกับกุญแจในมือของวินนี่
"เจอกี่คันก็เอาแค่นั้นก่อน" เจมส์พูดขึ้นด้วยเสียงที่จริงจังกว่าปกติ
จากนั้นเจมส์ก็อุ้มวินนี่ขึ้นต้นไม้ ก่อนจะถีบตัวขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสองของตัวอาคาร ตอนนี้เขาคิดเพียงว่าตัวเองคงจะมีแรงกระโดดมากขึ้น นั่นทำให้เขากระโดดเกาะต้นไม้เก่งไม่ต่างจากลิง
วินนี่ทำท่าจะกรี๊ด แต่ก็โดนชายที่อุ้มอยู่ใช้มืออีกข้างที่ใกล้กับปากของเธอปิดไว้อย่างแนบสนิท
เธอที่กำลังตกใจอยู่นั้น ก็ได้มีความรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกัน โดยปกตินิสัยของเธอเป็นคนที่ไม่ชอบโดนตัวคนอื่น ยิ่งคนที่เพิ่งรู้จักยิ่งแล้วใหญ่
แต่กับผู้ชายปากหมาตรงหน้าคนนี้ เธอกับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก เธอเป็นแบบนี้อีกแล้ว มันคืออะไรกันแน่ เธอไม่เข้าใจ
เมื่อขึ้นมาที่ระเบียงได้ เจมส์ปล่อยมือที่ปิดปากเธอไว้ออกพร้อมกับปล่อยตัวเธอลง ทั้งสองก้มมองไปที่ด้านล่าง ซอมบี้กว่าสิบตัวกำลังเดินมาที่ ๆ รถเคยส่งเสียงร้อง เพราะงั้นถ้าเจมส์ไม่รีบไปช่วยเธอและกระโดดขึ้นมาบนนี้ มีหวังได้ปะทะกับซอมบี้จำนวนมากอย่างแน่นอน
วินนี่เงยหน้าขึ้นมามองเจมส์พร้อมกับทำสีหน้าสลดลงเพราะความรู้สึกผิด เธอไม่คิดว่าการที่รถร้องจะทำให้เป็นจุดล่อซอมบี้ได้
“ยัยโง่ ซื่อบื้อจริง ๆ ” เจมส์ส่ายหัวพร้อมกับหันหน้าหนี
“ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ฉันคิดไม่ถึงจริง ๆ นี่คะ” เสียงใสที่เต้มไปด้วยความรู้สึกขอโทษทำให้เจมส์ใจเย็นลง
“เห้อ ไม่เป็นไรหรอก เพราะถือว่าเป็นโอกาสทองเหมือนกัน” เจมส์ชี้นิ้วไปทางถนนให้วินนี่มองตาม ซอมบี้บนถนนค่อย ๆ ทยอยเดินมารวมตัวกันที่รถคันนั้น
‘41 42 43 44 ....’
วินนี่ที่กำลังมองไปยังรถพร้อมกับนับจำนวนซอมบี้อยู่ในใจเกือบจะเป็นลม มันพากันมาเยอะขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเองก็เริ่มหวาดกลัว
“มันเป็นโอกาสยังไงเหรอคะ แบบนี้เราก็ยิ่งออกไปได้ช้าไม่ใช่เหรอ” เธอเอียงคอถามคนที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“ฉันรู้ว่าเธอโง่ แต่เธอช่วยใช้สมองก่อนถามสักนิดก่อนจะได้รึเปล่า ยัยบื้อ”
เธอเบนสายตากลับไปมองไปยังด้านล่างพร้อมกับคิดถึงประโยชน์ของเรื่องที่เกิดขึ้น “หรือว่า...นั่นเป็นการทำให้ทางเราโล่งขึ้นรึเปล่าคะ”
“ใช่ เพราะถ้าเราล่อมันออกมาจนหมด มันก็จะทำให้เราก็เดินทางง่ายขึ้น แล้วเธอมีกุญแจรถอีกไหม”
“มีค่ะ นี่” เธอยื่นกุญแจรถที่เหลือออกมาให้เจมส์ เขารับมา แล้วทำการกดให้รถอีกสองคันร้องขึ้นพร้อมกัน
เสียงรถทั้งสองสอดประสานกันดังไปทั่วทั้งบริเวณ เจมส์สังเกตเห็นผู้มีชีวิตรอดในตึกรอบ ๆ กำลังแอบมองทางหน้าต่างด้วยความสงสัย พวกเขาคงจะคิดว่าไอบ้าที่ไหนทำให้รถร้องตอนนี้
เวลาผ่านไปสักพัก ภาพตรงหน้านั่นทำให้พวกเขาตกใจอย่างมาก
“นี่มันมากเกินไปรึเปล่าคะ” วินนี่พูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวล
“นั่นสิ มันมามากกว่า 200 ตัวแล้ว” ตอนแรกเจมส์คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นสามารถฆ่ามันได้ง่าย ๆ หากมันมาไม่มาก
เขาคิดว่าถ้ามันมากันสักสี่สิบถึงห้าสิบตัว ก็อยากฆ่าเพื่อจะเก็บเลเวลเพิ่มหน่อย แต่แบบนี้คงต้องหนีไปก่อน แล้วค่อยหาตึกหรือที่กำบังอื่น ๆ มาใช้ลอบฆ่าเอา
แต่ถ้าไม่ใช่เพราะวินนี่ทำเสียงดังจนซอมบี้พากันกรูเข้ามา เขาคงจะไม่รู้เลยว่ามันมีเยอะขนาดนี้ และเขาคงเสี่ยงตายแน่ ๆ ถ้าออกไปตอนนั้น
เจมส์รู้สึกขอบคุณวินนี่อยู่ในใจ จากนั้นก็เอื้อมมือไปขยี้หัวเธออย่างไม่รู้ตัวพร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณนะ”
“คะ? ”

-tbc-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : ten

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : ten

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้