บทที่ 1 เพิ่งข้ามภพก็โดนตบซะแล้ว
เสิ่นเยว่สาวโสดวัย 30 ปี เสพติดศัลยกรรมเป็ชีวิตจิตใจเรียกได้ว่าทุกส่วนบนร่างกายของเธอแทบจะไม่มีบริเวณใดที่ไม่เคยผ่านการศัลยกรรมมาก่อนและในตอนนี้เธอก็กำลังจะขึ้นเตียงเพื่อผ่าตัดเสริมหน้าอกอีกครั้ง
หมอ:“คนไข้ครับ ขนาด 700ซีซี หมอว่ามันใหญ่ไปแนะนำให้ลดขนาดลงมาเป็ 500 ซีซี จะดูดีกว่านะครับ”
เสิ่นเย่ว:“ไม่ค่ะดิฉัน้าหน้าอกใหญ่ๆ ยิ่งใหญ่ได้มากเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะคุณหมอ”
คุณหมอเ้าของคนไข้ได้แต่เอามือก่ายหน้าผากให้กับความดื้อดึงของเธอสาวสวยทรงเสน่ห์ตรงหน้านี้เขาเป็คนปั้นแต่งขึ้นมาเองกับมือั้แ่ตอนที่เธอยังเป็เด็กกะโปโลคนหนึ่งจนกลายเป็เน็ตไอดอลที่มีชื่อเสียงโด่งดังและได้รับความนิยมมากที่สุดในตอนนี้ไปเสียแล้วเขาทอดถอนใจออกมาด้วยความเอือมระอาให้กับความไม่รู้จักพอของเธอ ริมฝีปากหนาค่อย ๆ เอื้อนเอ่ยอย่างนุ่มนวล
“เอาล่ะ ในเมื่อหมอก็ให้คำแนะนำทั้งหมดไปแล้วแต่คนไข้ยังคงยืนยัน้าที่จะใส่ขนาด 700 ซีซีต่อไปหมอก็จะไม่คัดค้าน…เตรียมใจให้พร้อม หายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ…หายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกช้า ๆทำแบบนี้วนซ้ำไปซ้ำมาจนกว่าร่างกายจะผ่อนคลายและสมองปลอดโปร่งนะครับ”
หญิงสาวหลับตาลง แล้วทำตามคำสั่งของคุณหมออย่างตื่นเต้นดีใจเวลาผ่านไปไม่นานนักยาสลบก็ออกฤทธิ์
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ภายในห้องผ่าตัด
ติ๊ด…ติ๊ด…ติ๊ด…
จู่ ๆ หน้าจอมอนิเตอร์ที่บันทึกคลื่นไฟฟ้าหัวใจของเสิ่นเยว่ก็ดังขึ้น
หมอ:“แย่แล้ว คนไข้หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน”
คุณหมอรีบทำการกระตุ้นคนไข้ว่ามีการตอบสนองอยู่หรือไม่แต่ก็ไร้ผลจึงรีบให้ผู้ช่วยพยาบาลทำการ CPR เบื้องต้นก่อนส่วนคุณหมอได้ใช้เครื่อง AED เข้าช่วยเหลือ จนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในที่สุดหมอก็ยอมแพ้…
แฮก ๆ….!
หญิงสาวหอบหายใจแรง สูดเอาอากาศเข้าไปเต็มปอดเปลือกตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิทอยู่ค่อยๆ ขยับเคลื่อนไหวจนในที่สุดก็ตื่นลืมตาขึ้นมา
เอ๋…?
สิ่งแรกที่หญิงสาวนางนี้ทำหลังจากฟื้นขึ้นมาคือใช้มือทั้งสองข้างจับลูบ ๆ คลำ ๆ บนหน้าอกของตนเอง ทันใดนั้นก็ใจนเผลออ้าปากกว้างดวงตาถลนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่แล้ว
“นะ…นี่…จะเป็ไปได้อย่างไรคุณหมอช่างเก่งกาจเกินไปแล้ว ใหญ่สมใจเจ้สุด ๆ ไปเลย แถมไม่เจ็บด้วยฮ่า ๆ ๆ”
มือที่โอบอุ้มลูบคลำแกมบีบเค้นสองเต้าอันใหญ่โตมโหฬารอยู่นั้นพลันสะบัดออกด้วยความเร็วปานสายฟ้าทำให้มันกระเพื่อมขึ้นลง เด้งดึ๋ง ๆ ไปมาหลายรอบเสิ่นเยว่รู้สึกพอใจกับการผ่าตัดเสริมหน้าอกในครั้งนี้เป็อย่างมาก
ฮ่า ฮ่า ฮ่า…!
“ฉันนี่มันสุดยอดครบเครื่องจริงๆ เลย ทั้งสวย ทั้งรวย ทั้งเก่งแบบนี้ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาผัวไม่ได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ”
เฮือก…!
ทุกคนที่ยืนมุงดูอยู่ถึงกับใจนปากอ้าตาค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
'หรือว่านางจะกลัวความผิดที่ตนได้ก่อขึ้นจนสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว'
จู่ ๆ สือฮูหยินที่เป็มารดาของนางก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าไม่พูดไม่จาก็ง้างมือตบหน้าผู้เป็บุตรสาวอย่างแรงโดยไร้ซึ่งความปรานี
เพียะ!
“สือซิ่วอิง เ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้ผลักเจินเอ๋อร์ให้ตกลงไปในน้ำเ้าช่างเป็สตรีที่มีจิตใจเลวทรามต่ำช้า คอยแต่คิดวางแผนชั่วร้ายกำจัดคนอื่นให้พ้นทางแม้แต่น้องสาวของตนเองก็ไม่เว้น เหตุใดเ้าต้องเกิดมาเป็บุตรสาวของข้าด้วย นังสารเลว”
เผิงสิฮัน !
สือเฉิงชาง เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ที่เป็นายท่านของจวนนี้หรือก็คือบิดาของสือซิ่วอิงนั่นเองเขาตวาดภรรยาของตนด้วยเสียงอันดังก้องสะท้านฟ้า ดวงตาแข็งกร้าวดุดันราวกับวินาทีต่อไปจะกลายร่างเป็ปีศาจร้ายก็มิปานบ่าวไพร่ทุกคนหวาดกลัวจนตัวสั่น ใครบ้างจะไม่รู้ว่าท่านเสนาบดีสือผู้นี้รักใคร่และทะนุถนอมคุณหนูรองสือซิ่วอิงมากที่สุดในบรรดาบุตรสาวบุตรชายทั้งหลายเรียกได้ว่า จะถือไว้ในมือก็กลัวตกแตก จะอมไว้ในปากก็กลัวละลายกันเลยทีเดียว
“สือฮูหยิน หากเ้ายังกล้าพ่นวาจาเน่าเหม็นให้ข้าได้ยินอีกครั้งล่ะก็…ข้าจะหย่ากับเ้าเสีย”
เฮือก…!
บ่าวไพร่ภายในเรือนรีบพากันก้มหน้าลงต่ำพยายามลดความมีตัวตนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
สือฮูหยินใจนเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าวนางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสามีที่ใจดีและคอยตามใจนางมาโดยตลอด วันนี้เขาถึงกับขึ้นเสียงตำหนินางต่อหน้าบ่าวทุกคนไม่ไว้หน้านางเลยมีแต่น้อย ใจของสตรีนั้นย่อมเปราะบางอยู่แล้วสือฮูหยินถึงกับน้ำตานองหน้า จดจ้องผู้เป็สามีไม่วางตาด้วยหัวใจที่เ็ปรวดร้าว
“ท่านแม่ เจินเอ๋อร์ไม่ได้เป็อะไรมากแล้วเ้าค่ะท่านอย่าได้กังวลไปเลย อีกอย่างพี่รองก็คงไม่ได้ตั้งใจที่จะผลักข้าลงไปในน้ำจริง ๆเสียหน่อย ใช่ไหมเ้าคะพี่รอง”
หญิงสาววัย 13 ปี มีผิวขาวราวหิมะ ใบหน้ารูปไข่ คิ้วโก่งเรียวยาวรับกับสันจมูกโด่งพอดีดวงตากลมโต มองโดยรวม ๆ แล้ว ถือว่าเป็สาวงามคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่ตอนนี้นางตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชยิ่งนักเส้นผมสีดำดกยาวเป็เงางามถูกทำให้เปียก เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมอยู่บนร่างกายก็ถูกน้ำชโลมจนเปียกชุ่มทำให้เนื้อผ้าแนบชิดติดกายจนมองเห็นทรวดทรงองค์เอวของหญิงสาวได้อย่างชัดเจนนางหันหน้าไปทางสือซิ่วอิงด้วยท่าทางที่น่าสงสารราวกับผู้ถูกกระทำที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนแบกรับเอาความไม่เป็ธรรมนั้นไว้แต่เพียงผู้เดียวอย่างไรอย่างนั้น
เสิ่นเยว่ใช้มือขวาลูบใบหน้าที่โดนตบของตนเบาๆ มองดูผู้คนมากมายเหล่านี้ถกเถียงกันไปมาด้วยภาษาพูดที่แตกต่างกันเล็กน้อยอย่างมึนงงและสับสน
“นะ…นี่…มันเื่บ้าอะไรกันแน่พวกคุณเป็ใคร ถึงได้เข้ามาอยู่ในห้องของฉันได้”
พอพูดจบเสินเย่วถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็นที่นี่ไหนเลยจะเป็ห้องที่นางกล่าวถึง บริเวณรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่หลายต้นตรงใจกลางเป็สระใหญ่ มีดอกบัวมากมายชูช่อเบ่งบานงดงามจนละลานตา ผู้คนไว้ผมยาว แต่งชุดสมัยจีนโบราณจู่ ๆ ภาพความทรงจำต่าง ๆ มากมาย ก็แล่นเข้าสู่โสตประสาทของนาง นางเจ็บจนต้องยกมือขึ้นมากุมศีรษะไว้
โอ๊ย…!
“หัวของฉันกำลังจะะเิแล้ว…ใครก็ได้ช่วยฉันที”