ทิวทัศน์ตามธรรมชาติของที่นี่ยังคงมีเหลือให้ัั แม้คลื่นความเจริญจะเริ่มย่างกรายเข้ามาบ้างแล้วบางส่วน ขณะเดินชมวิวอย่างเพลินใจ ลืมความทุกข์ที่คั่งอยู่ในอกก่อนหน้านี้ได้สักพัก พลันสายตาของผมก็สะดุดเข้ากับชายหญิงคู่หนึ่งโดยบังเอิญ และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบใจ ตัวร้อนวาบขึ้นมาทันที
“หมิว...”
ชื่อของเธอดังก้องขึ้นในหัว มาพร้อมกับความเ็ปจากรักที่เพิ่งกลายเป็อดีตไปหมาดๆ
ใครว่าโลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล ผมว่ามันทั้งกลมทั้งแคบเลยล่ะ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่หักอกผมไปเมื่อวาน จนต้องเปลี่ยนใจกลับบ้านกะทันหัน แล้วมาเจออุบัติเหตุ จนมีสภาพดังที่เห็นอยู่ในตอนนี้ เธอเคยบอกว่ามีพื้นเพอยู่ทางเหนือเช่นเดียวกัน แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะอยู่ที่นี่ ความจริงผมไม่อยากจะคิดถึงเธอให้เ็ปอีก และเกือบลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำ หากมันไม่ถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้งในเวลานี้ เหมือนโชคชะตาจะแกล้งซ้ำเติมผมหรือเปล่า
ยามนี้หมิวเดินคลอเคลียกับแฟนใหม่ของเธอ ‘โจอี้’ เธออายุยังน้อยและเชื่อคนง่าย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะเลือกผู้ชายที่ ‘หน้าตา’ มากกว่า ‘ความดี’ ทั้งๆ ที่ผมเคยเตือนเธอแล้วว่า โจอี้คนนี้ไม่ใช่ธรรมดา เขาหน้าตาดีก็ย่อมมีหญิงมากมายเสนอเข้ามาเป็ตัวเลือก แต่คำเตือนของผมก็ไร้ความหมาย เธออาจคิดว่าคำพูดเ่าั้เป็การใส่ร้ายป้ายสี เพราะผมเผยตัวเป็คู่แข่งของโจอี้อย่างชัดเจน
“น้องแตงโมดูอะไรอยู่เหรอจ๊ะ” เม่นเอ่ยทัก เมื่อเห็นผมมองเหม่ออยู่นาน
“ปะ...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”
เม่นมองไปยังจุดที่สายตาผมเคยจ้องอยู่เมื่อครู่
“อ๋อ...นั่นพี่หมิวนี่ กลับมาเยี่ยมบ้านปีนี้ พาแฟนมาซะด้วย”
“พี่หมิวน่ารักดีเนอะ เดี๋ยวนี้กลายเป็สาวออฟฟิศกรุงเทพฯ ไปซะแล้ว” แดนกล่าว
“เสียดายเกิดไม่ทัน ไม่งั้นคงจีบไปแล้วล่ะสิ” ผมแขวะแดน หางเสียงออกจะขุ่นๆ
“โถๆ ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ...สำหรับพี่แล้ว ใครจะน่ารักเท่าน้องแตงโมอีกล่ะจ๊ะ”
คำพูดประจบของแดน ทำให้ผมต้องฝืนยิ้มตอบไปตามสถานการณ์
แต่...จากคำพูดนั้น...ทำให้ผมคิดแผนชั่วร้ายขึ้นมาได้บางอย่าง เกือบลืมไปซะสนิท ว่าตอนนี้ผมเองก็เป็ผู้หญิงเหมือนกัน และยังหน้าตาดีมากกว่าเธอซะด้วย ผมจะอาศัยความน่ารักของแตงโมแก้แค้นเธอให้ได้รับความเ็ปซะบ้าง ผมจะแย่งโจอี้ ให้เธอได้รู้ความจริงไปเลยว่า...ผู้ชายที่เธอเลือกนั้น ธาตุแท้เป็ยังไง
“แตงโมจะเข้าไปทักซะหน่อย” ผมบอก
“น้องแตงโมรู้จักพวกเขาด้วยเหรอ”
“ไม่รู้จักหรอก”
คำตอบของผมช่างตรงข้ามกับความจริง เพราะผมรู้จักชายหญิงคู่นี้เป็อย่างดี ว่าแล้ว...ผมก็ก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยฤทธิ์พยาบาท เปลี่ยนจากแสนรัก...เป็สุดแค้น
หมิวและโจอี้หยุดซื้อน้ำแข็งใส ผมจึงถือโอกาสเข้าไปทัก
“สวัสดีค่ะ”
สองคนนั้นหันมามองด้วยความไม่คุ้นหน้า หากโดยมารยาททั้งสองจึงยิ้มตอบ “สวัสดีค่ะ/ครับ”
“ขอซื้อด้วยคนนะคะ”
ผมส่งสายตาหวานให้โจอี้ พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ จนเบียดชิดไหล่ของเขา
“ช..เชิญครับ” โจอี้ หนุ่มวัยเบญจเพสกล่าวอย่างสุภาพ พลางถอยห่างออกมาเล็กน้อยด้วยความเขิน
ผมแกล้งสบตาโจอี้นานๆ ทำทีเหมือนสาววัยอ่อนกำลังตกหลุมรักแรกพบกับชายหนุ่มวัยฉกรรจ์
โจอี้มีปฏิกิริยาตอบรับไม่น้อยกับไมตรีที่ผมหยิบยื่นให้ นิสัยผู้ชายเ้าชู้...ถ้าเจอหญิงวัยแรกสาวส่งสายตาให้ท่าแบบนี้ แล้วยังหน้าตาดีกว่าแฟนตัวเองอีก ใครบ้างล่ะ? จะไม่หวั่นไหว!
ดูเหมือนว่าหมิวจะยังไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้
เม่นกับแดนตามเข้ามาสมทบ “อ้าวพี่หมิว มาถึงเมื่อไหร่ครับ”
หมิวเริ่มเข้าใจว่าผมคงมากับสองหนุ่มนี้แน่นอน “อ๋อ มาถึงเมื่อคืนน่ะจ้ะ”
เมื่อคนขายทำน้ำแข็งใสใส่ถ้วยโฟมเสร็จ ก็ยื่นมาให้โจอี้ “ได้แล้วครับ”
ผมแกล้งมองตาม “อู้หู...สีสันน่ากินจัง”
โจอี้ยิ้มพลางยื่นมือออกไปรับ “จะสั่งเหมือนผมก็ได้นะครับ ราดน้ำแดงกับน้ำเขียว โรยด้วยนมข้นหวาน” ว่าแล้วเขาก็ลองตักชิมหนึ่งคำ “อื้มมม...เย็นชื่นใจ”
ชิมเสร็จก็ยื่นให้แฟน “อ่ะ เธอเอาไปก่อน”
“แตงโมขอถ้วยนี้เลยได้ไหมคะ?” ผมชิงพูดแทรก ก่อนที่มือของหมิวจะแตะถึงถ้วยนั้น
“จะดีเหรอครับ” เขาชะงักดึงมือกลับ ปล่อยให้แฟนสาวค้างมือเก้อ
“แตงโมรีบน่ะค่ะ เดี๋ยวจะไปตักบาตรไม่ทัน”
“แต่ผมกินไปแล้วนะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
เขายิ้มหวาน...ยิ่งกว่าขนม ก่อนจะยื่นถ้วยให้ “อ่ะ...งั้นก็ได้ครับ”
“เท่าไหร่คะ”
“ไม่ต้องหรอก...ผมเลี้ยง”
“อุ๊ย! ขอบคุณค่ะ”
ผมทำเป็ซาบซึ้ง ปั้นยิ้มหวานและสบตาโจอี้ ซึ่งเขาก็กำลังทำกลับมาให้ผมเช่นกัน
จะว่าไปแล้ว...ผมก็แสดงละครเก่งนะเนี่ย...อย่างนี้มีสิทธิ์เสนอชื่อเข้าชิงตุ๊กตาทอง ผมแอบชำเลืองดูสีหน้าของหมิวแวบหนึ่ง ดูเหมือนเธอชักเริ่มหงุดหงิดที่โดนแย่งของกินขึ้นมาบ้างแล้ว
ชัยชนะเล็กๆ ของผม สำหรับผู้ชายอาจจะไม่ถือสา แต่สำหรับจิตใจผู้หญิงซึ่งมีความเปราะบางและละเอียดอ่อน อาจจะเป็เื่ใหญ่ที่ไม่ควรมองข้าม และผม...ก็รู้จักนิสัยขี้ใจน้อยของหมิวข้อนี้เป็อย่างดี
“น้องชื่ออะไรครับ”
“แตงโมค่ะ แล้วพี่ล่ะคะ”
“โจอี้ ครับ”
“อุ๊ย! ชื่อเพราะจังเลย” ผมแกล้งหัวเราะเบาๆ
“งั้นเหรอครับ ชื่อน้องก็น่ารักดีนะ”
“น่ารักแค่ชื่ออย่างเดียวเหรอคะ?”
“แหม...ไม่หรอก น่ารักทั้งชื่อทั้งหน้าตาเลยล่ะจ้ะ” เขาหัวร่อคิกคัก
หมิวหยิกแขนโจอี้
“โอ๊ย...สสสสส....“
หมิวเริ่มออกอาการหึง เพราะแฟนตัวเองเล่นชมหญิงอื่นต่อหน้าต่อตา สีหน้าอันบูดบึ้งของเธอแสดงชัดว่าไม่พอใจพฤติกรรมของโจอี้ แต่ยังไม่กล้าโวยวายอะไร เพราะอายคนอื่น
ถึงคราวนี้ผมตั้งใจจะเล่นบทนางร้าย หากภายนอกต้องปกปิดด้วยคราบนางเอกเอาไว้ก่อน ดังนั้น...วันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะล้ำเส้นเกินงาม วันหลังค่อยมาดำเนินการต่อ จึงเอ่ยลา “เดี๋ยวแตงโมต้องรีบไปแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ที่เลี้ยงน้ำแข็งใส แล้วเจอกันใหม่นะคะพี่รูปหล่อ”
“ด้วยความยินดีครับ น้องคนงาม...” ประโยคท้ายนั้นแถมแววตาเ้าชู้ให้ด้วย
นี่ผมทนได้ยังไงกันนะ ที่ยอมให้ศัตรูซึ่งเกลียดขี้หน้ากันเหมือนอุจจาระ มาหยอดคำหวานจีบเอาจีบเอาแบบนี้ น่าขยะแขยง สะอิดสะเอียนที่สุด!
แต่เมื่อผมเดินจากไปแล้ว โจอี้กับหมิวคงมีประเด็นที่ต้องเคลียร์กันแน่นอน เพราะผมทิ้งะเิเวลาเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
คล้อยหลังจากหนุ่มสาวคู่นั้นมาเล็กน้อย เม่นกับแดนที่เดินตามมาข้างหลังก็พากันวีนแหลก หลังจากที่นิ่งดูมานาน เหมือนกับเพิ่งหาลิ้นตัวเองเจอ
“นี่! น้องแตงโม ทำไมไม่ให้พี่ซื้อให้ล่ะ น้ำแข็งใสนั่นน่ะ ไปง้อคนอื่นทำไม” เม่นโวยวาย
“ใช่! แล้วทำไมต้องไปทำตาหวานใส่ไอ้หมอนั่นด้วย แถมยังชมว่ามันหล่ออีก” แดนก็หงุดหงิดไม่แพ้กัน
ปุ๊!!!
ผมขว้างน้ำแข็งใสลงถังขยะข้างทางอย่างแรง! เสียงดังลั่นแบบไม่ใยดีแทนคำตอบ ถังขยะที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่...เอนไหวโงกเงกตามแรงกระแทก สองหนุ่มอ้าปากค้าง ประหนึ่งคำที่กำลังจะพูดถูกขว้างลงไปในถังขยะด้วย “อะ...อ....”
“ไม่อร่อย!!!”
ผมกล่าวน้ำเสียงมีอารมณ์ ด้วยรู้สึกขมกับของหวานถ้วยนี้ เพราะศัตรูหัวใจเป็คนซื้อให้ แถมยังกินไปแล้วหนึ่งคำ ฝากคราบน้ำลายติดเอาไว้ที่ช้อน น่ารังเกียจสิ้นดี!
“โหดร้าย…” ชายหนุ่มมองหน้ากันเลิกลั่กด้วยความงงว่าผมคิดอะไรกันแน่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ท่าทางผมออกจะปลื้มน้ำแข็งใสถ้วยนี้จะตาย แถมในตอนนี้ แววตาของผมยังถมึงทึง...ดุกร้าวดั่งราชสีห์ ราวกับกำลังโกรธแค้นใครอยู่สักคน
เม่นหันไปมองหน้าแดนครั้งหนึ่ง ก่อนจะสืบเท้าเข้าไปถามผมเสียงอ่อย
“เอ่อ...น้องแตงโมเป็อะไรไปจ๊ะ”
ผมเพิ่งคิดได้ว่าเม่นกับแดนไม่ได้รู้เื่อะไรด้วยเลย เพื่อไม่ให้เป็การเสียบรรยากาศ จึงหันไปยิ้มกลบเกลื่อน
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แตงโมแค่อยากกินของฟรีเฉยๆ”
เม่นกับแดนร้อง “อ๋อ...........”
“แหม...แค่น้ำแข็งใส พี่ซื้อให้ก็ได้” เม่นบอก
“ไม่เอาหรอก อย่างพี่เม่นน่ะ ต้องเลี้ยงหูฉลามโน่น...”
“เอางั้นเลยเหรอจ๊ะ ก็ด้ายยย...” เม่นลากหางเสียง
เสียงมรรคทายกประกาศให้ทุกคนไปรอตักบาตรตรงลานกว้างหน้าศาลาการเปรียญ โดยจัดเป็สองแถว เว้นช่องตรงกลางไว้ให้พระเดิน เพื่อจะทำให้แถวสั้นและง่ายต่อการตักบาตร ผู้คนเริ่มเบียดตัวกันเข้ามาแย่งกันอยู่หัวแถว เพื่อจะได้เสร็จก่อนและกลับบ้านเร็วๆ
เยื้องไปทางขวา แถวที่ยืนฝั่งตรงกันข้ามกับผมนั้นมีผู้ชายคนหนึ่ง แต่งตัวสะอาดสะอ้าน รูปร่างสมส่วนเหมือนนายแบบ วางมาดผู้ดี หน้าตาหล่อเหลา ละม้ายคล้ายกับพระเอกละครหลังข่าว หล่อกว่าเม่นกับแดนซะอีก ข้างๆ เขานั้นมีหญิงสาวสองคนยืนขนาบข้างอยู่ แต่ดูท่าทีของเขาไม่ค่อยใยดีผู้หญิงสองคนนั้นนัก สถานการณ์ของเขาคงไม่ต่างจากผมในตอนนี้
สายตาของเขาที่มองผม...แตกต่างไปจากผู้ชายอื่นๆ เขาดูนิ่งและเมินเฉยกับผมมาก ในขณะที่คนอื่นมักเข้ามาแสดงความเ้าชู้หรืออย่างน้อยก็ต้องยิ้มให้
หรือนั่น อาจจะเป็เพราะว่าหน้าตาของผมไม่ใช่สเปคของเขา หากมาดเก๊กที่น่าหมั่นไส้นั้น ทำให้ผมนึกอยากเอาชนะ อยากทำให้เขามาหลงรัก ลากลงมาออดอ้อนแทบเท้าให้ได้ หลังจากนั้นก็ผลักไส หักอกเสียให้เข็ด!
ไม่เพียงแต่ผมเท่านั้นที่หมั่นไส้ เม่นก็เช่นกัน “ไอ้หมอนั่น ทำเป็หยิ่ง ยืนเต๊ะท่า คงเห็นว่าตัวเองมาจากกรุงเทพฯ ล่ะซี้...”
“น้องแตงโมก็มาจากกรุงเทพฯ เหมือนกัน ไม่เห็นจะวางท่าเหมือนไอ้คนนั้นเลย” แดนเสริม
“เขามีญาติอยู่ที่นี่เหรอคะ”
“เขาเป็ลูกชายของครูใหญ่วิชัยน่ะ ชื่อ เคน ่วันหยุดยาวๆ มักจะมาที่นี่ประจำ เพราะพ่อเขาซื้อที่ดินแถวบ้านเราทำสวนผลไม้ขายส่ง เห็นชาวบ้านว่ามีเนื้อที่หลายร้อยไร่ทีเดียว” เม่นกล่าว
“อ๋อ...ที่แท้ก็เป็ลูกนายทุนใหญ่เ้าของไร่นี่เอง”
“อื้ม...อายุก็แค่ 24 เองนะ เพิ่งจบโทเมืองนอกมาหมาดๆ ผู้หญิงที่ยืนทางซ้ายชื่อ ขิง เป็คู่หมั้นของเขา ส่วนทางขวาชื่อ เค้ก เป็น้องสาว”
หญิงสาวที่เม่นกล่าวถึงหน้าตาดีทั้งคู่ ขิงเป็คนสวย หุ่นเพรียวบาง ผิวไม่สู้ขาวนัก ใบหน้าเรียว ผมยาวหยิก ใส่ชุดผ้าไทยกระโปรงยาว เสียแต่ว่าแต่งหน้าจัดไปหน่อย ส่วนเค้กน่าสนใจมากกว่า น่าจีบมาเป็แฟน เธอมีผิวขาว รูปร่างสมส่วน ใบหน้ากลมไข่ คางแหลมนิดๆ ตาคมโตเหมือนตุ๊กตา ผมยาวเคลียไหล่ เสียบที่คาดผม ใส่ชุดแซกสั้นเพียงครึ่งขาท่อนบน สีกรมท่าตัดกับสีผิว ทำให้ต้นขาที่ขาวเนียนดูเด่นขึ้นมา เสียดายที่ดูหยิ่งไม่แพ้พี่ชาย ไม่อย่างงั้น… น่ากินทั้งตัวทั้งชื่อเลย
“น้องแตงโมคงไม่มองผู้ชายแค่ความหล่อและรวยใช่ไหมจ๊ะ” แดนรีบกันท่า
“ทำไม? กลัวแตงโมจะไปหลงเสน่ห์อีตาคนนั้นเหรอ” ผมหันไปตอบพร้อมกับหัวเราะเบาๆ “แตงโมไม่ชอบผู้ชายขี้เก๊ก แถมดูไม่ค่อยแคร์ผู้หญิงหรอก ถึงจะหล่อก็เหอะ”
“ถูกต้อง! พี่ว่าความหล่อไม่คงที่ แต่ความดีคงทนนะ”
“แต่...ก็จริงนั่นแหล่ะ ผู้หญิงบางคนก็ไม่ได้มองผู้ชายที่ความดีหรอกนะ” น้ำเสียงของผมออกไปทางน้อยใจ เพราะตัวเองก็เพิ่งถูกผู้หญิงอย่างนั้นหักอกมาหมาดๆ
พอตักบาตรเสร็จผมก็แกล้งเดินเข้าไปใกล้ๆ เ้าหนุ่มกรุงเทพฯ แล้วทักทายด้วยเสียงหวาน
“สวัสดีค่ะ”
เขาไม่ตอบ แต่ยิ้มแบบแห้งๆ ให้หนึ่งที แล้วหันหลังเดินกลับไปโดยไม่ใยดีผมเลย
ผมรู้สึกหน้าชา...เกิดความหมั่นไส้ไอ้หนุ่มคนนี้อย่างแรง ไม่รู้จะทำยังไงดี จึงก้มลงหยิบหินก้อนเล็ก ขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วปาใส่หลังเขาซะเลย
“โอ๊ย…!!!” เขาใร้อง
ผมรีบหันหลังกลับ ทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในใจก็นึกเสียดายเหมือนกัน...ไม่ใช่เสียดายไอ้หนุ่มรูปหล่อคนนี้หรอก แต่เสียดายว่า...“เมื่อตะกี้ น่าจะหยิบก้อนใหญ่กว่านั้นหน่อย หลังจะได้หักไปเลย!”
พอกำลังจะออกจากวัด ผมก็เห็นกลุ่มคนกำลังยืนมุงกันอยู่
“เอ๊ะ! เขาทำอะไรกันน่ะพี่เม่น”
“อ๋อ...นั่นเค้ากำลังลงชื่อสมัครเป็ช่างฟ้อน[*]ประจำปีอยู่น่ะ”
“เหรอ ทำไมมีคนสนใจเยอะจัง”
“ก็เพราะว่ามันโก้ดีน่ะสิ เป็ความภาคภูมิใจ เพราะช่างฟ้อนตำบลของเราไม่ใช่ว่าจะได้เป็กันง่ายๆ นะ ต้องดีพร้อมทั้งหน้าตาและความสามารถ”
“โอ้โห งั้นช่างฟ้อนปีที่แล้วๆ มา ก็สวยทั้งนั้นน่ะสิ”
“อ้อ! แน่นอน… และที่สำคัญต้องเป็สาวบริสุทธิ์เท่านั้นนะ!”
“จริงเหรอ!?!” ผมตาลุก “แล้วจะรู้ได้ไงอ่ะ ว่าไม่โกหก”
“โอ้โหย…ของแบบนี้ โกหกคนน่ะได้ แต่โกหกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หรอก เดี๋ยวโดนคำสาป”
“อื้มมม…” ผมพยักหน้าเข้าใจ
“น้องแตงโมไม่ลองสมัครดูบ้างเหรอจ๊ะ” แดนถาม
ผมขำนิดนึงก่อนจะตอบ “ไม่ได้หรอก… “
“ทำไมล่ะ?”
“ก็แตงโมฟ้อนเป็ซะที่ไหนเล้า...”
“เหรอ...นึกว่าไม่บริสุทธิ์ซะแล้ว ฮ่าๆๆ” แดนย้อน
“เดี๋ยวเหอะ! ปากน่ะ ยังอยากเอาไว้กินข้าวอยู่มั๊ย?...”
ช่างฟ้อน (ภาษาเหนือ) = นางรำ
7K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
