เช้าวันรุ่งขึ้น
“โอ๊ย!มึนหัวจังเลย ” อลิซพูดพลางเอามือกุมหัวตัวเองแล้วจู่ๆก็ลุกพรวดขึ้นมา
“นี่ฉันอยู่ในห้องนอนตัวเองได้ยังไงก็เมื่อคืน.........(ทำท่าครุ่นคิด)ว่าแล้วเชียว ฝันไง ฝันเป็ตุเป็ตะบ้าบอมากสงสัยคงดูหนังมากเกินไป ใครมันจะมาฆ่ากันในบ้านคน สัตว์ประหลาด หมาป่าไหนจะพ่อที่พลัดพรากและย่าที่เป็แม่มด ฉันคิดได้ไงเนี่ยเอาไปเล่าให้คุณย่าฟังดีกว่า ท่านคงตลกกับฝันเรา”อลิซลุกขึ้นพร้อมวิ่งลงไปข้างล่างอย่างร่าเริง
“คุณย่าอยู่ไหนค๊า หนูจะเล่าความฝันให้ฟัง มันตลกมาก”อลิซะโไปวิ่งลงบันไดไป
“ย่าอยู่ในห้องรับแขก”ย่าะโกลับมา
พอวิ่งถึงห้องรับแขกอลิซก็ต้องหยุดชะงัก ดวงตาเบิกโพลง เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้า
“กรี๊ด!!!!!!!!!!!!”อลิซกรี๊ดลั่นบ้านพร้อมวิ่งไปมาอย่างสติแตก
“ชายในฮุ้ดนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นงั้นเมื่อคืนฉันไม่ได้ฝัน มันเื่จริงเหรอ ไม่ ไม่สิ ฉันยังไม่ตื่นต่างหากฝันซ้อนฝัน ตื่นสิตื่น ตื่นสักที”อลิซบ่นพึมพัมคนเดียวแล้วก็วิ่งวนไปมาพร้อมตบหน้าตัวเองเรียกสติ
“หยุดวิ่งแล้วตั้งสติก่อน”คุณย่าพูด
แต่ฉันเหมือนสติหลุดไปแล้วแบบหยุดวิ่งไม่ได้ ที่คุณย่าพูดก็ได้ยินไม่ชัด
“ฉันบอกให้หยุดแล้วมานั่ง”คุณย่าพูดพร้อมเคาะไม้เท้าคู่ใจลงที่พื้น
ร่างกายฉันหยุดนิ่งแล้วเดินไปนั่งโดยอัตโนมัติ ตอนนี้ฉันควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
“อลิซ ย่ารู้ว่าหนูงงสับสน และสงสัย มันมีเื่มากมายที่ต้องอธิบายให้เข้าใจแต่เราไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น”ย่าพูดพร้อมเอานิ้วโป้งมาแปะตรงหน้าผากชั้นฉันขยับตัวได้ตามปกติ แต่ก็ยังเกร็งๆ
“อ้าวตื่นแล้วเหรอลิซ”มาร์คัสทักพลางถือของพะรุงพะรังมาตั้งบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ แต่ตอนนี้ฉันได้แต่จ้องชายในฮู้ดเพราะถ้านี่คือเื่จริงไม่ได้ฝัน เมื่อคืนเค้าพูดว่าเป็พ่อของฉัน
“หยุดจ้องเถอะที่เธอกำลังสงสัย ฉันจะบอกให้ฉันไม่ใช่พ่อแท้ๆเธอหรอก ฉันเป็แค่พ่อทูลหัวของเธอ”
ฉันเบิกตากว้างพลางจ้องไปยังชายคนนั้นอย่างงุนงง เค้าได้ยินเราคิดได้ไง คงบังเอิญล่ะมั้ง
“ไม่บังเอิญหรอกฉันอ่านความคิดได้ เดี๋ยวเธอจะเข้าใจทุกอย่างเอง”ชายคนนั้นโต้ตอบฉันโดยที่ฉันยังไม่เปิดปากด้วยซ้ำ
“งั้นเื่เมื่อคืน???”ฉันเอ่ยถามแล้วได้แต่คิดว่าให้ทุกคนตอบกลับมาว่าฉันแค่ฝัน
“ตามที่เธอเห็นนั้นแหละพวกนั้นเป็ทหารรับจ้าง มาตามล่าเธอ”มาร์คัสหันมาพูดกับฉัน
“เมื่อคืนนายกลายเป็หมา”ฉันพูดพลางเอามือชี้หน้ามาร์คัส
“หมาป่าต่างหาก!!ฉันเป็องครักษ์มือขวาของเธอนะเอาไว้ความจำเธอกลับมา แล้วเธอจะเข้าใจเอง”มาร์คัสพูดพร้อมตบบ่าฉัน
ฉันที่งงแล้วงงอีกมันเื่บ้าอะไรเนี่ย หรือฉันยังฝันอยู่ แอบหยิกตัวเองไปทีนึง โอ๊ย! เจ็บชะมัด
“เอาหล่ะคืนนี้เราจะทำพิธีคืนความจำให้เธอ”คุณย่าหันมาพูดกับฉัน
“ระหว่างทำพิธีคงไม่ราบรื่นขนาดนั้นพวกนั้นคงส่งคนมาขัดขวางอีกแน่” ย่าหันไปคุยกับมาร์คัสและชายผู้นั้น
“ท่านวางใจเถอะข้าจะคุ้มกันเอง”มาร์คัสพูดกับย่า
“ฝากด้วยนะข้าต้องไปเตรียมของให้เรียบร้อย”พูดจบย่าก็เดินจากไปทิ้งฉันไว้ในความงุนงงกับชาย2คนตรงหน้าคนหนึ่งคือเพื่อนที่โตมาด้วยกันและคิดว่ารู้จักกันดีแต่ตอนนี้เพื่อนกลายร่างเป็หมาป่าได้กับชายอีกคนที่ดูลึกลับและอ่านความคิดฉันได้และยังบอกว่าเป็พ่อทูลหัวฉันอีก(และตอนนี้เค้าคงจะได้ยินที่ฉันคิดอยู่เหมือนกัน)
ฟรึบ!!!อยู่ๆก็มีแสงสว่างวาบนอกบ้าน
“พวกนั้นคงมากันแล้ว”ชายผู้นั้นพูดพร้อมกับเดินไปเปิดประตู และออกจากบ้านไป
“ใครมาอีกเหรอ”ฉันหันไปถามมาร์คัส
“เหล่าผู้ภักดี ระหว่างที่เทออยู่ที่นี่เรารวบรวมพรรคพวกที่ยังเหลืออยู่ ทุกคนต่างดีใจที่รู้ว่าเธอยังอยู่ดีหลังจากากวาดล้างในตอนนั้นเธอเป็ความหวังสุดท้ายของพวกเค้าเพื่อต่อสู้กับดาร์กลอร์ด”มาร์คัสหันมามองหน้าฉันที่เหวอแล้วคงเข้าใจได้ว่าฉันงงจนรับอะไรไม่ไหวลอร์ดเหลิดอะไร ใครอีกกกก
“เอาเถอะทำพิธีเสร็จ ความทรงจำกลับคืน เธอจะเข้าใจสถานการ์ณดี เอางี้ ไหนๆระหว่างที่รอเธอก็ออกไปหาพวกเค้าหน่อยสิ”มาร์คัสพูดพลางจูงมือให้ฉันลุกขึ้นไปนอกบ้าน แล้วฉันก็ได้เห็นกับคนจำนวนมากที่หน้าบ้านทุกคนแต่งเต็มกันมากมาพร้อมอาวุธครบมือ
“นี่เค้าจะมารบกันที่นี่เหรอมาร์คัส”
“พวกเค้ามาคุ้มกันเธอระหว่างทำพิธีอาคมของคุณย่า จะอ่อนลงแล้วพวกนั้นจะใช้จังหวะนั้นฝ่าเขตอาคมเข้ามาฆ่าเธอ เดี๋ยวได้สนุกกันแน่ฉันไม่ได้ออกแรงนานละ คิดถึงวันเก่าๆชะมัด”มาร์คัสพูดพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์แล้วหักนิ้วกรอบแกรบ
“นายหญิงอลิเซียท่านยังคงอยู่จริงด้วย ทำความเคารพ”เสียงหนึ่งในคนพวกนั้นะโขึ้น
แล้วทุกคนก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมก้มหัวคำนับให้ฉันฉันรู้สึกวูบๆแปลกๆ เหมือนเหตุการ์ณแบบนี้มันเคยเกิดขึ้นแต่ฉันจำมันไม่ได้ชัดเจน
“บอกพวกเค้าลุกขึ้นเถอะไม่งั้นคงคุกกันไปอีกร้อยปีแน่”มาร์คัสกอดอกพร้อมเอาไหล่สะกิดฉัน
“ลุกขึ้นนนนนน”ฉันะโไปสุดเสียงแต่ก็ยังงงๆ แล้วทุกคนก็ลุกขึ้นพร้อมแยกย้ายกันไปรอบๆบ้าน เหมือนทุกคนจะยุ่งๆ จัดนู่นเตรียมนี่กันเพื่อรับมือกับอะไรสักอย่าง
ตู้ม!!เสียงะเิดังขึ้นจากหลังบ้าน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีดำสนิท
“พวกมันเริ่มมากันแล้ว”มาร์คัสพูด
“พาอลิเซียไปอยู่กับมาเรียทางนี้เดี๋ยวข้าดูแลเอง”ชายที่อ้างว่าเป็พ่อทูนหัวพูดสั่งมาร์คัสฉันรู้สึกวูบๆอีกครั้ง เหมือนเหตุการ์ณชุลมุนทำนองนี้มันเคยเกิดขึ้นฉันคุ้นกับสถานการณ์แบบนี้อย่างแปลกประหลาด แล้วน้ำตาฉันก็ไหลออกมาความเศร้าผุดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ความรุ้สึกถึงการสูญเสีย
“วางใจเถอะอลิซ เราจะทำให้ดีที่สุดอย่างเช่นทุกครั้ง แล้วพวกเราต่างเต็มใจทำเพื่อเธออย่าร้องไห้เลย” มาร์คัสพูดพร้อมเช็ดน้ำตาให้ฉันคำพูดของมาร์คัสทำให้ฉันรู้สึกสงบขึ้น ฉันมองหน้ามาร์คัสแล้วพยักหน้าเหมือนรับรู้ รู้สึกวางใจและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเค้า
มาร์คัสพาฉันมาที่ห้องใต้หลังคาคุณย่านั่งอยู่ มีเทียนจุดอยู่เรียงราย พร้อมวงกลมที่โรยด้วยผงสีขาวซึ่งน่าจะเป็เกลือ แล้วก็ ของกะจุกกะจิก วางเพื่อเตรียมทำพิธี
“ข้ายังไม่พร้อมทำพิธียังมีอีกส่วนที่ยังไม่เรียบร้อย แต่ข้าจะเร่งมือ ด้านนอกยังยื้อได้นานเท่าไหร่”คุณย่าหันไปคุยกับมาร์คัส
“สักชั่วโมงคงไหวโชคดีที่ได้แม่มดสายน้ำตาลอย่างแอนเดรีย เมร่า โรซาลินมาช่วยด้วยพวกนางช่วยตรึงอาคมท่านได้”มาร์คัสตอบกลับพลางมองไปนอกหน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก
ฉันมองลอดหน้าต่างออกไปดูบ้างเห็นเหมือนฝูงค้างคาวตัวใหญ่บินอยู่ไกลๆพยายามจะโจมตีเข้ามา แต่ก็เข้ามาไม่ได้เหมือนชนกับเขตอาคมของคุณย่า หลายตัวที่ดึงดันจะเข้ามาก็โดนเผาวอดร่วงมาตายทีละตัว ด้านล่างในเขตบ้านเหล่าผู้ภักดีทั้งหลายค่อยๆกลายร่างกลับเป็ร่างจริงของตัวเองมีทั้งหมาป่า จิ้งจอก ั์โทร์ล คนแคระ คนปลา และอีกหลายสปีชี่เยอะมากจนบรรยายไม่หมดทุกคนตั้งท่าเตรียมรบ มองออกไปภายนอกอย่างไม่ละสายตา ้ามีผู้หญิง 3 คนลอยอยู่บนฟ้า กำลังร่ายเวทมนตร์คงจะเป็แอนเดรีย เมร่า โรซาลิน เหมือนที่มาร์คัสบอกต้นไม้ใหญ่รอบบ้านค่อยๆงอกรากและเถาวัลย์ออกเพื่อเชื่อมกันเป็กำแพงอีกชั้น
“นี่ทุกคนกำลังปกป้องฉันแบบไม่รักตัวกลัวตายฉันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”ฉันบ่นพึมพำกับตัวเอง
“เราทุกคนที่นี่ตายแทนเธอได้เลยนะ”มาร์คัสพูดพร้อมมองหน้าฉันและจับมือฉันไว้แน่น
นอกเขตอาคมมีควันดำคละคลุ้งไปหมด พอควันเริ่มสลาย ก็มีกองทัพสับประหลาดตัวซีดเหมือนที่บุกมาเมื่อวานหนึ่งในนั้นมีร่างผู้หญิงคนนึงปรากฎ แล้วนางก็ซัดลูกไฟในมือใส่เขตอาคมที่ล้อมบ้านอยู่ตู้ม!!! รอบนี้บาเรียเริ่มมีรอยร้าวนิดหน่อยฤทธิ์ของลูกไฟนั้นะเืรุนแรงมาถึงกำแพงต้นไม้ บางส่วนถึงกับแตกแยกออกจากกัน แม่มด 3คนเสียการทรงตัวนิดหน่อยแต่ก็กลับมาตั้งหลักได้ แล้วพยายามเชื่อมรอยแยกของเขตอาคมนั้น
ตู้มๆๆๆๆๆๆๆ!(เสียงลูกไฟซัดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง)
“นั่นอบิเกลแม่มดสายเทา เก่งเื่เวทย์ครอบงำและทำลายนางคงทำงานให้ฝั่งนั้นและคงเป็คนที่ส่งตัวเมื่อวานเข้ามา แต่วางใจเถอะพวกเราเอาอยู่”มาร์คัสบอกกับฉันเพราะคงเห็นสีหน้ากังวล
“ข้าพร้อมแล้ว”ย่าพูดขึ้น
ฉันเดินเข้าไปในวงกลมแล้วนอนลงโดยอัตโนมัติราวกับรู้ขั้นตอนดี ตอนนี้เสียงข้างนอกยังดังอย่างต่อเนื่อง แล้วคุณย่าก็ท่องคาถาร่ายมนตร์ต่อจากนั้นก็ยกมีดขึ้นกรีดที่มือ แล้วปล่อยเืหยดลงตรงปากฉันน่าจะประมาณ 3 หยด กลิ่นคาวเืคละคลุ้ง รสััชวนอ้วกมากแต่จังหวะนั้นฉันขยับตัวไม่ได้
“มันจะเจ็บหน่อยนะอลิซ” ย่าพูดกับฉัน จากนั้นย่าก็ใช้มีดเล่มเดียวกันปักที่หัวใจฉันอย่างไม่ทันตัวตัวความรู้สึกเ็ป ทรมาน อึดอัด หายใจเริ่มติดขัด ทุกๆอย่างรอบตัวค่อยๆพร่าเลือนเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก็คือ “ตื่นเถิดนายหญิงอลิเซีย”
แล้วภาพก็ดับไป
3K
