รักที่ปรารถนา ภาค อาทิตย์กับตะวัน

“ฉันขอตัวกลับก่อนนะ เดี๋ยวมีเรียนพิเศษต่ออีก”ศรรักเอ่ยบอก ทุกคนจึงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเพื่อนมีความมุ่งมั่นขนาดไหน ตั้งแต่ที่พี่ปักศรยืนคำขาดไม่ให้ไปเจอกับคนรัก ศรรักก็มุ่งมั่นกับการเรียนให้จบ และหวังที่จะเรียนต่อปริญญาโทเพื่อทำความฝันของตัวเอง“ได้สิ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่คณะนะ”หลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จ ศรรักก็ขอตัวกลับก่อนทิ้งให้ตะวัน อาทิตย์ และข้าวปุ้นอยู่กันสามคน ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่ข้าวปุ้นก็ขอตัวไปอีกคน สุดท้ายจึงเหลือแต่อาทิตย์กับตะวันเพียงสองคนเท่านั้น“ฉันเองก็ต้องขอตัวเหมือนกัน ขอโทษด้วย กลับกันดีๆ นะ ฉันไปก่อนล่ะ” พูดจบเจ้าตัวก็วิ่งยิ้มหน้าระรื่นไปทันที ปล่อยให้ตะวันส่งเสียงเรียกตามหลัง“อ้าว เดี๋ยวสิข้าวปุ้น” ว่าแล้วตะวันก็หันไปมองหน้าอาทิตย์ที่ทำหน้าไม่รับบุญ แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการอยู่กันสองคน พอเห็นแบบนั้นมันทำให้ตะวันนึกอยากจะแกล้งขึ้นมาทันที“เสียใจด้วยนะที่ศรรักกลับไปแล้ว” ตะวันยิ้มชอบใจ แต่ดูเหมือนอาทิตย์จะเดินไปโดยไม่คิดจะสนใจคำพูดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เมื่อไม่มีปฏิกิริยาอะไรตะวันจึงพูดเสริมอีก“ขนาดศรรักที่เรียบร้อยยังทำเรื่องแบบนั้นได้ ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันแฮะ” คราวนี้ร่างสูงใหญ่ของอาทิตย์หยุดเดินอยู่กับที่“นายเองก็อยากรู้สินะว่าศรรักทำอะไรกับคนรักบ้าง ดูท่าคงจะเร่าร้อนน่าดู”“หยุดพูดถึงศรรักแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ” อาทิตย์บอกอย่างไม่พอใจ“หึ!! รับไม่ได้สินะ นั้นสิ คนที่ตัวเองแอบรักและเห็นว่าเป็นคนน่ารักเรียบร้อย แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นคนหยาบกร้านเรื่องผู้ชาย มันก็ไม่แปลกที่จะรับไม่ได้”“หยุดพูดซะตะวัน” อาทิตย์เอ่ยบอกอย่างสุดจะทน แต่ก็ถูกตะวันตะคอกกลับอย่างไม่พอใจ“นายคิดว่าฉันหน้าด้านไร้ยางอาย ศรรักเองก็ไม่ต่างอะไรจากฉันหรอก”“ฉันบอกให้หยุดพูดเดี๋ยวนี้”“ถ้าไม่หยุดนายจะทำไม ในเมื่อฉันพูดความจริง รึว่านายรับไม่ได้”ตุ๊บ!! / โอ๊ย!! ร่างบางถูกผลักจนหลังไปชนกับกำแพงปูนอย่างแรง จนตะวันเผลอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ“จะต่อยก็เอาสิ” แม้ภายในใจกำลังตื่นกลัว ทว่าเจ้าตัวก็ทำใจกล้าให้อีกฝ่ายเห็นอาทิตย์ใช้มือขย่ำคอเสื้อของตะวันอย่างเดือดดาล ทั้งที่คิดว่าจะถูกต่อยแล้วแน่ๆ แต่อาทิตย์กลับก้มลงฉกริมฝีปากได้รูปอย่างไว จนตะวันที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับตกใจ“อะ อื้อ!!” อาทิตย์ตั้งใจกัดที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายจนเลือดออก จากนั้นก็ผละใบหน้าออกห่างโดยที่มือทั้งสองข้างค้ำอยู่กับกำแพงปูนไม่ให้ตะวันหนีไปไหนได้“ถ้ายังพูดมากอีก คราวหน้าจะไม่โดนแค่นี้แน่นอน จำเอาไว้” นัยน์ตาคมเข้มมองอย่างไม่พอใจ หากแต่ตะวันที่ยังเบลอกับการกระทำของอาทิตย์ ได้แต่เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจในการกระทำนั้น“เมื่อกี้นายทำอะไรน่ะ”“ทำไม ท่าทางแบบนั้นหรือว่าชอบ” ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มชวนให้ตะวันหวั่นไหว ทว่าคำพูดกลับกรีดลึกเข้าไปภายในใจ “แต่ขอบอกไว้ก่อน...ที่ฉันทำก็เพราะว่าเกลียด ไม่เคยคิดที่จะชอบด้วยซ้ำ”“ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านายเกลียดฉัน” พูดจบตะวันก็ผลักตัวอาทิตย์ให้ออกห่างแล้วเดินไปทันที ขณะที่ดวงตาก็ร้อนผ่าวไปหมด“ตามมาทำไมกัน” ตะวันหันไปถามเสียงห้วน ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบกลับเสียงห้วนไม่แพ้กัน“ฉันแค่จะกลับห้อง”“...........” ได้ยินดังนั้นตะวันก็เม้มริมฝีปากแน่น เขาลืมไปเลยว่าพวกเราพักอยู่ที่หอพักเดียวกันแถมห้องก็ยังติดกันอีกร่างบางจึงเดินไปอย่างเงียบๆ แม้ภายในใจจะเจ็บปวดสักเพียงใด แต่ก็พยามยามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง ตะวันก็หยุดหันไปมองอาทิตย์ที่เปิดประตูเข้าไปในห้องชั่วอึดใจหนึ่ง จากนั้นก็พาตัวเองเข้าไปในห้องตัวเอง แล้วล้มตัวลงนั่งพิงหลังไปกับประตูเขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบซะหน่อย ทำไมกันนะ ทั้งที่อยากทำให้อีกฝ่ายชอบ แต่ดูเหมือนจะได้ผลตรงกันข้ามเสมอ แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา พอเห็นท่าทีแบบนั้นของอีกฝ่ายแล้ว มันก็พลอยทำให้หมั่นไส้ขึ้นมา และเพราะปากที่ไวนี้ด้วย คิดแล้วก็อยากจะตบปากตัวเองอยู่เหมือนกัน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยนะตอนนี้คงจะโดนเกลียดมากแล้วแน่ๆ ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น จู่ๆ น้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดก็พลันไหลออกมาไม่หยุด ไม่มีแม้เสียงสะอื้นให้ได้ยิน มีเพียงแต่เสียงแห่งความเจ็บปวดที่จุกแน่นอยู่ภายในใจเท่านั้น
................................................................................................................................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไม่ได้ชอบ...แต่เกลียด

นิยายแนะนำ

รักที่ปรารถนา ภาค อาทิตย์กับตะวัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไม่ได้ชอบ...แต่เกลียด

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้